Vereniging Basisinkomen » Boeken

Een basisinkomen – Genoeg om van te leven (2009)

admin — Tue, 31 Jan 2012 19:04:04 +0000

Genoeg om van te leven

Focusgroepen in discussie over de minimale kosten van levensonderhoud
Wat is armoede? Wat heeft iemand ten minste nodig op het gebied van wonen, voeding, kleding ontspanning en vakantie om niet arm te zijn? En welk maandelijks budget is vereist om een pakket van minimaal noodzakelijke goederen en voorzieningen te kunnen bekostigen? Vier focusgroepen kwamen meermalen bijeen om uitgebreid over deze vragen te discussiëren. Elke focusgroep formuleerde een gezamenlijke visie, die gedetailleerd werd uitgewerkt voor verschillende soorten huishoudens: een alleenstaande man van 35, respectievelijk 75 jaar; een paar zonder kinderen; een alleenstaande moeder met twee kinderen; en een paar met drie kinderen. Dit rapport geeft een overzicht van de standpunten en de budgetten die uit de discussies naar voren kwamen. Op die manier wordt duidelijk wanneer huishoudens in de ogen van groepen burgers naar de huidige Nederlandse maatstaven genoeg hebben om van te leven.

Het onderzoek is door het SCP en het Nibud uitgevoerd via een benadering die in Nederland nog niet eerder werd toegepast: de consensuele budgetmethode. In het rapport komen ook de voor- en nadelen van deze methode aan de orde.

Sociale participatie ook eerste levensbehoefte
Genoeg om van te leven. Focusgroepen in discussie over de minimale kosten van levensonderhoud.

Als iemand buiten zijn of haar eerste levensbehoeften niets extra’s kan betalen, vinden mensen dat er sprake is van armoede. Een zelfstandige woning, gezond eten en nieuw gekochte kleding worden beschouwd als de eerste vereisten. Daarnaast is men van mening dat iemand goed verzekerd moet zijn tegen ziektekosten, brand en inbraak.
Mensen vinden ook dat een huishouden moet kunnen beschikken over telefoon, een televisie en een computer met internetaansluiting. Ook moet er geld zijn voor recreatie, het vieren van verjaardagen, het op bezoek gaan en het lidmaatschap van een (sport)club.
De aanwezigheid van kinderen in het huishouden vereist een hoger budget in verband met kleding en school. Ook moeten er hogere eisen gesteld worden aan de woning en de voeding. Uitstapjes, vakantie of het lidmaatschap van een club worden voor kinderen belangrijker geacht dan voor volwassenen.
De goederen en voorzieningen die mensen noodzakelijk vinden voor alleenstaanden en paren zonder kinderen, zijn te betalen van een bijstandsinkomen. Eenoudergezinnen en paren met kinderen met een inkomen op bijstandsniveau lopen echter het risico dat zij tekortkomen.
Dit zijn de belangrijkste conclusies uit de publicatie Genoeg om van te leven. Focusgroepen over de minimale kosten van levensonderhoud , een gezamenlijke uitgave van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) en het Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting (Nibud), die op dinsdag 4 augustus 2009 is verschenen. Het rapport doet verslag van groepsdiscussies tussen burgers over wat armoede volgens hen is en over de kosten van levensonderhoud die volgens hen minimaal noodzakelijk zijn.

Het onderzoek
Het SCP en het Nibud hebben gezamenlijk onderzoek gedaan naar de meningen van Nederlandse burgers over armoede, over de goederen en voorzieningen die zij minimaal noodzakelijk vinden en over de kosten daarvan. De vraag was in hoeverre de mening van burgers over een minimaal acceptabele levensstandaard overeenkomt met de inhoud van de minimumvoorbeeldbegroting van het Nibud, en in hoeverre het bijbehorende budget aansluit bij de armoedegrenzen van het SCP. Het onderzoek is uitgevoerd via een benadering die niet eerder in Nederland is toegepast: de consensuele budgetmethode. Burgers praatten in groepen met elkaar over de thema’s om zoveel mogelijk tot gezamenlijke standpunten te komen. Vier focusgroepen zijn driemaal bijeengekomen. De gesprekken resulteerden in gedetailleerde budgetten voor vijf verschillende soorten huishoudens: een alleenstaande man van 35 jaar, een alleenstaande man van 75 jaar, een paar zonder kinderen, een alleenstaande moeder met twee kinderen, en een paar met drie kinderen.

De armoedebegrippen, leefstijlen en budgetten waar de focusgroepen op uitkomen, sluiten in het algemeen goed aan bij de systematiek van de SCP-armoedegrens en de budgetmethode die het Nibud hanteert.

Armoede = onvoldoende geld om te voorzien in behoeften
Alle vier focusgroepen waren het erover eens dat armoede inhoudt dat er onvoldoende geld is om in bepaalde behoeften te voorzien. Over welke behoeften dit zijn, varieerden de meningen. Eén groep vond dat iemand arm is wanneer hij of zij de eerste levensbehoeften (onderdak, voeding, kleding) niet kan bekostigen. De andere groepen vonden echter dat er sprake is van armoede wanneer men wel de eerste levensbehoeften kan bekostigen, maar daarbuiten niets extra’s kan betalen.

Noodzakelijke posten
Elke focusgroep discussieerde uitgebreid over goederen en voorzieningen die voor een huishouden minimaal noodzakelijk zijn. Alle groepen vonden een flat geschikt als woonruimte, met een aantal slaapkamers dat past bij de omvang van het huishouden. Gezond eten vond iedereen belangrijk, maar een warme maaltijd hoeft niet iedere dag. De (goedkope) kleding zou nieuw gekocht moeten zijn. Verder zou ieder huishouden tegen bepaalde risico’s verzekerd moeten zijn. In ieder geval is een inboedelverzekering, een aansprakelijkheidsverzekering en een ziektekostenverzekering nodig. Ten slotte hechtten de focusgroepen aan sociale participatie: uitstapjes, het vieren van verjaardagen, zo nu en dan een (goedkope) vakantie en het lidmaatschap van een club zijn volgens hen vooral voor kinderen van groot belang.

Bijbehorende kosten
Over de samenstelling van de goederen- en voorzieningenpakketten waren de vier groepen het wel eens, maar de maandbudgetten bleken soms echter sterk van elkaar te verschillen. De opvattingen over het benodigde aantal exemplaren van de producten (hoeveel warme maaltijden per week, hoeveel paar schoenen?), over het prijsniveau (brood van een goedkope supermarkt of van de warme bakker?) en over de levensduur (hoeveel jaar gaat een wasmachine mee, hoe lang doet men met een jas?) liepen soms nogal uiteen. Voor een alleenstaande liepen de budgetten van de vier groepen uiteen van ruim 800 euro per maand tot iets meer dan 975 euro per maand; voor een paar met drie kinderen varieerden de budgetten tussen bijna 1700 euro en ruim 2200 euro.

De aanwezigheid van kinderen in het huishouden deed het vereiste budget bij alle groepen sterk oplopen. Er is meer geld nodig voor speelgoed, opvang en school. Ook stelde men hogere eisen aan de kwaliteit van de woning (groter, met meer meubels en liefst in een goede buurt) en van de voeding (meer fruit en meer verse groenten). Uitstapjes, een vakantie of het lidmaatschap van een club werden voor kinderen als belangrijker gezien dan voor volwassenen. De groepen waren algemeen van mening dat kinderen er niet de dupe van mogen worden als de ouders een beperkt inkomen hebben.

Inkomsten op bijstandsniveau in de meeste gevallen toereikend
De maandbudgetten die nodig zijn om de samengestelde pakketten van goederen en voorzieningen te bekostigen, zijn vergeleken met de inkomsten die de huishoudens zouden hebben op het niveau van de bijstand en van het wettelijk minimumloon. In beide gevallen zijn de inkomsten inclusief alle heffingskortingen, vakantietoeslag en overige subsidies en tegemoetkomingen.

De pakketten zoals die door de focusgroepen zijn samengesteld, blijken niet altijd te bekostigen van een inkomen op bijstandsniveau. Dit geldt vooral voor een paar met drie kinderen; voor hen zou het tekort kunnen oplopen tot bijna 500 euro per maand. Een alleenstaande moeder met twee kinderen houdt op grond van het budget van een van de focusgroepen ruim 50 euro per maand over, maar komt volgens een andere groep ruim 250 euro tekort. Voor alleenstaanden en paren zonder kinderen zou een inkomen op bijstandsniveau wel toereikend moeten zijn.

Het minimumloon is over het algemeen wel voldoende; alleen een paar met drie kinderen heeft volgens twee van de vier focusgroepen meer inkomsten nodig om alle budgetposten te kunnen bekostigen. In beide gevallen gaat het om een bedrag van meer dan 300 euro per maand. Vooral alleenstaanden zouden echter moeten kunnen rondkomen van het minimumloon. Volgens de budgetten van alle vier groepen is er dan zelfs een fors overschot, oplopend van 270 euro tot ruim 400 euro per maand.

De publicatie is verkrijgbaar bij de (internet)boekhandel of te bestellen via de web-site: www.scp.nl

Download het document: Genoeg om van te leven – SCP 2009

Bron: http://www.scp.nl/…/Persbericht_Genoeg_om_van_te_leven

Bron: http://www.scp.nl/content.jsp?objectid=21483

Lezing over basisinkomen op #occupy Utrecht

admin — Mon, 30 Jan 2012 21:31:47 +0000

Socioloog Michiel van Hasselt, verbonden aan de Vereniging Basisinkomen, heeft 25 November 2011 op #occupy Utrecht, tekst en uitleg geven over het idee van een vast Basisinkomen voor iedereen.

Luister naar de lezing

Een basisinkomen is een vast (maand-)inkomen, dat de overheid aan iedere burger verstrekt of garandeert zonder daar voorwaarden bij te stellen. Het heet basisinkomen omdat het net genoeg is om van rond te komen. Wie een hoger inkomen wil blijft aangewezen op andere bronnen zoals inkomsten uit arbeid.

De Vereniging Basisinkomen stelt dat het toekennen van een onvoorwaardelijk basisinkomen aan iedereen die dat nodig heeft mensen zelf de regie weer in handen geeft.

Iedereen wordt door het basisinkomen erkend als volwaardig burger, zonder voorwaarden vooraf. Dit zal leiden tot meer saamhorigheid in de samenleving. Het is een verklaring van vertrouwen vanuit de gemeenschap naar elke burger. Het zelfrespect bij de gemiddelde burger zal toenemen.

Het kostwinner-principe verdwijnt. Niemand is nog totaal financieel afhankelijk van een partner.

Iedereen zal in staat zijn om te kunnen voorzien in de meest basale kosten van levensonderhoud. Dakloosheid, honger en schulden kunnen worden uitgebannen.

Een basisinkomen is goed voor het gezinsleven. Ouders die dat willen kunnen zich primair richten op de zorg voor hun kinderen. Dit zal de kwaliteit van de opvoeding ten goede komen.

Je hoeft niet om het even welk werk te accepteren. Je kunt vanuit een sterkere positie onderhandelen met degene die je een betaalde baan aanbiedt. Daardoor kun je betere arbeidsomstandigheden eisen. En bijvoorbeeld een hoger salaris. Salarisverhoging (dus meer koopkracht) voor meer mensen is goed.

Wanneer niemand meer verplicht hoeft te werken zullen veel mensen waarschijnlijk minder uren gaan werken, waardoor er meer ruimte beschikbaar komt op de betaalde arbeidsmarkt. De beschikbaarheid van betaalde functies zal dus groeien, in tegenstelling tot de huidige situatie.

Je kunt meer invloed krijgen op het werk zelf, en op het functioneren van je bedrijf. Hierdoor krijg je dus meer greep op je eigen functioneren, en daarmee ook meer maatschappelijke verantwoordelijkheid.

Je kunt makkelijker ontslag nemen.

Een wereldwijd ingevoerd basisinkomen zal een veel evenwichtigere wereldhandel tot gevolg hebben. Dit zal een sterke toename van de welvaart in ontwikkelingslanden tot gevolg hebben. Daardoor zal economische migratie, op zoek naar welvaart in rijkere delen van de wereld, afnemen. Ook zal de noodzaak voor mensen in ontwikkelingslanden om roofbouw te plegen op de natuur sterk afnemen.

De productie van goederen en diensten kan door een verdere mechanisering en automatisering efficiënter en kwantitatief beter worden uitgevoerd.

Vasthouden aan het streven naar volledige werkgelegenheid boven automatisering dwingt veel mensen tot het verrichten van onnodig geestdodend en mensonwaardig werk. Kostbare levenstijd wordt op deze manier zinloos verbruikt en kan tegelijkertijd niet meer zinvol worden aangewend. De menselijke waardigheid wordt op deze manier geminacht.

Veel administratieve rompslomp wordt overbodig. Dit bespaart veel tijd, energie, geld, papier en ergernis. Ambtenaren hoeven niet meer dag in dag uit formulieren te bekijken en duizend-en-één bureaucratische regeltjes proberen te handhaven. Ook zij kunnen na invoering van het basisinkomen hun leven eindelijk naar eigen inzicht invullen met vrijwillig gekozen activiteiten.

bron: http://www.occupyutrecht.nl/node/749

Een serieus debat is nodig over de voor- en nadelen van het basisinkomen

admin — Fri, 09 Dec 2011 14:23:35 +0000

Basisinkomen Revisited

Een serieus debat is nodig over de voor- en nadelen van het basisinkomen volgens Jan Hoek.

Vrijzinnig Paternalisme

In het boek Vrijzinnig Paternalisme houden Femke Roosma en Dick Pels een pleidooi voor het basisinkomen. Het wordt groots aangekondigd op de flap en her en der werd het ook gespind: het basisinkomen wordt opgefrist! Bij nader inzien blijkt het te gaan om een krappe vier pagina’s tekst, met slechts één alinea aandacht voor de bezwaren tegen het basisinkomen. Dat is natuurlijk een beetje mager en dat is jammer.

Het basisinkomen is een typisch jaren tachtig idee, dat met de Muur en Punk achter de horizon is verdwenen. De essentie is simpel: geef iedereen van achttien jaar en ouder een inkomen, zonder dat daar een tegenprestatie tegenover staat. Daar zitten tal van voordelen aan, die in de jaren tien van de 21ste eeuw nog en weer de moeite waard zijn.

Tal van voordelen
Wat te denken van het voordeel dat mensen niet ieder soort werk hoeven te aanvaarden om in hun inkomen te voorzien? De werkende arme is in Nederland aan een opmars bezig. Hij werkt zich te pletter in deeltijdschoonmaakbaantjes en kan nauwelijks in zijn eigen inkomen voorzien. Dan helpt een basisinkomen om een beetje kieskeurig te kunnen zijn bij het aanvaarden van werk.

De zorg voor de naasten zou er ook een stuk gemakkelijker van worden. Zo moet de uitkeringsgerechtigde die wil mantelzorgen, nu zijn naaste bewegen een Persoonsgebonden Budget aan te vragen, om zich daar dan uit te laten betalen. Want voor zorgen voor je zieke moeder, daar was de uitkering niet voor bedoeld. Een basisinkomen zou dat gewoon al geregeld hebben, nog voor je moeder ziek werd.

Het basisinkomen zou ons een hoop administratie en daaraan verbonden kosten en frustratie besparen. Geen huishoudtoets meer, en nooit meer tandenborstels tellen. Geen uitkeringen meer die achteraf ten onrechte zijn stopgezet. Geen ambtenaren die door boze uitkeringsgerechtigden over de balie zijn gesleurd. Het openen van een bankrekening volstaat om inkomen te verwerven. Een belastingstelsel dat nog simpeler is. Überhaupt veel minder ambtenaren, trouwens.

Lastige vragen
Het basisinkomen past daarmee bij de ontspannen samenleving. Het stelt mensen in staat de dingen te doen die belangrijk zijn, en dat is meer dan werk. Maar werkt het basisinkomen ook? Die vraag gaat in eerste instantie over de hoogte van het basisinkomen. Heeft het zin, als je er niet van kunt rondkomen? En als je er wel van kunt rondkomen, wie gaat er dan nog werken? En als de ideale formule is bedacht, is het dan te betalen? En door wie dan wel?

En als het kan, willen we het dan echt? Ledigheid is des duivels oorkussen. Dat is het risico van het basisinkomen. De relatie tussen inkomen en inspanning wordt losgelaten. Je hoeft er echt niets voor te doen. Je hoeft niet te solliciteren en je hoeft niet voor je oude moeder te zorgen. Natuurlijk deugt het niet dat we tal van inspanningen veel te laag waarderen, omdat ze in het economisch verkeer geen geld opleveren, zoals het opvoeden van kinderen of het doen van vrijwilligerswerk. Maar kan waardering dan alleen maar in geld worden uitgedrukt? Het is fout dat inkomens waar mensen lang en hard voor werken, te laag zijn om fatsoenlijk van rond te komen. Maar kun je dat alleen maar oplossen door het geld gewoon ter beschikking te stellen?

Bijvangst
We zouden het niet moeten willen, dat basisinkomen. Denk ik. Ook als we het kunnen betalen, voelt het niet goed om de relatie tussen inspanning en inkomen te verbreken. Maar de voordelen van het basisinkomen zijn te mooi, om zo maar te laten liggen. Streeft onbekommerd naar het onhaalbare, onderzoekt alles en behoudt het goede. Dat soort dingen. Misschien dat Roosma en Pels zich nog eens over de bezwaren regen het basisinkomen kunnen buigen. Al was het maar voor de bijvangst.

Bron De Helling- Wetenschappelijk bureau GroenLinks: http://bureaudehelling.nl/blog/basisinkomen-revisited

Vrijzinnig Paternalisme: http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/vrijzinnig-paternalisme/

Het wordt tijd het thema basisinkomen eens serieus op de maatschappelijke agenda te plaatsen

admin — Fri, 09 Dec 2011 14:02:39 +0000

Nu de vereniging goed aan de weg aan het timmeren is via website en twitter, komen er steeds meer mensen in contact met het idee #basisinkomen.

Ook oudgedienden die inmiddels van de sociale media gebruik maken zien dat het idee weer leeft. Hier wat tweets van Joop Roebroek van 9 december rond 10 uur

@JoopRoebroek

Ik zag gisteren een aantal tweets over het @basisinkomen opduiken. Dat idee is al terug te vinden in de klassieke utopieën

Zoals ‘La Città del Sole’ van Thomas Campanella (1623). Het idee komt historisch gezien altijd opduiken ten tijde van

maatschappelijke vernieuwing. Het wordt tijd het thema eens serieus op de maatschappelijke agenda te plaatsen. Wij schreven er in …

… in 1990 een boek over. Over historie, verschillende vormen en argumenten voor en tegen. pic.twitter.com/IRgsRlVm

Basisinkomen, alternatieve uitkering of nieuw paradigma?

Joop M. Roebroek, Erik Hogenboom, COSZ reeks nr.24, VUGA Uitgeverij, Postbus 16400, 2500 BK Den Haag, mei 1990, 252 pag., ISBN 90 52502064.

Basisinkomen, alternatieve uitkering of nieuw paradigma?,

In opdracht van de Commissie Onderzoek Sociale Zekerheid, een adviesorgaan van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, hebben Roebroek en Hogenboom een inventarisatie gemaakt van ideeën en discussies over het basisinkomen. Daarbij hebben zij er nadrukkelijk naar gestreefd om het basisinkomen in het bredere debat over de toekomst van de welvaartstaat en de sociale zekerheid te plaatsen. In het eerste hoofdstuk bespreken zij de (historische) relatie tussen welvaartstaat, sociale zekerheid en basisinkomen en de ‘uitdagingen en problematieken’ voor de toekomst. Vervolgens proberen zij door een overzicht te geven van ideaaltypen, modellen en varianten, wat orde te scheppen in de veelheid van begrippen als basisinkomen. burgerloon, gegarandeerd minimuminkomen, negatieve inkomstenbelasting en sociaal dividend. Uiteindelijk kiezen zij voor een indeling op basis van de (on)voorwaardelijkheid van de uitkering met betrekking tot arbeid, inkomen, aard. van het leef verband en persoonlijke kenmerken (zoals sexe en ras). Dit resulteert in vier modellen, namelijk het volledig basisinkomen (met als submodel het gedeeltelijk basisinkomen), het huishouden basisinkomen (waarvan de hoogte afhankelijk is van de omvang en samenstelling van het huishouden), de negatieve inkomstenbelasting (die voorwaardelijk is in termen van inkomen) en het contractuele basisinkomen (waar een plicht tot arbeid tegenover staat). Je kunt je echter afvragen of deze indeling wel zo gelukkig is.

Zo kan een negatieve inkomstenbelasting in haar uitwerking precies gelijk zijn aan een volledig basisinkomen. En een huishouden-basisinkomen lijkt eerder een variant (of submodel) van elk van de andere modellen. In hoofdstuk 3 worden de argumenten voor en tegen een basisinkomen geïnventariseerd. Onvermijdelijk moeten de argumenten daarbij vaak zeer beknopt worden weergegeven, waardoor er lang niet altijd recht aan gedaan wordt. Bovendien gaat het streven naar een verfijnde indeling van argumenten enigszins ten koste van de overzichtelijkheid en leesbaarheid van het betoog. In het vierde en vijfde hoofdstuk wordt een zeer uitgebreid overzicht gegeven van achtereenvolgens de internationale en de Nederlandse discussie over het basisinkomen. Wie mocht menen dat de discussie over het basisinkomen een vrij recente bevlieging van een paar Nederlandse dagdromers is, zal na lezing van deze hoofdstukken moeten erkennen dat de discussie heel wat ouder en wijder verbreid is. Tenslotte wordt in het laatste hoofdstuk het basisinkomen als maatschappelijk project beschreven. Voorstanders van een gedeeltelijk basisinkomen of een negatieve inkomstenbelasting zien het basisinkomen vaak als een alternatieve uitkering die vooral bedoeld is om de (arbeids )markt beter te laten functioneren. Voorstanders van een volledig basisinkomen gaan vaker uit van een nieuw paradigma waarin collectieve (maatschappelijke) doeleinden voorop staan. Een dergelijke tweedeling is echter nogal zwart wit en negeert de grote verscheidenheid aan visies van waaruit een basisinkomen wordt bepleit. Zo kan een marktgerichte benadering best samengaan met een sterke nadruk op collectieve belangen. Ondanks deze kritische opmerkingen kan Basisinkomen. alternatieve uitkering of nieuw paradigma? van harte worden aanbevolen. Het is zonder twijfel het meest volledige overzicht van ideeën en discussies over het basisinkomen dat in Nederland en daarbuiten beschikbaar is.

Vooral ook dankzij de zeer uitgebreide literatuurlijst kan het uitstekend dienst doen als naslagwerk en wegwijzer naar andere publikaties. Ieder die zich wat grondiger in het basisinkomen wil verdiepen doet er dan ook verstandig aan eerst dit boek te raadplegen.

Bron: www.basisinkomen.nl/nieuwsbrief/nieuwsbrief19911.doc

Misschien nog te leen bij http://library.wur.nl/WebQuery/clc/530633

Diverse berekeningen voor het basisinkomen in Duitsland #BGE

admin — Sun, 20 Nov 2011 12:25:38 +0000

Een Duitstalig boek over de financierbaarheid van het basisinkomen van Helmut Pelzer

Das bedingungslose Grundeinkommen: Finanzierung und Realisierung nach dem mathematisch fundierten Transfergrenzen-Modell

Das bedingungslose Grundeinkommen: Finanzierung und Realisierung nach dem mathematisch fundierten Transfergrenzen-Modell
http://www.amazon.de/Das-bedingungslose-Grundeinkommen-Finanzierung-Transfergrenzen-Modell/dp/3828205305

Wie zal dat betalen?

Een antwoord op deze vraag kan worden gevonden in de geschiedenis van onze op wetenschap gebaseerde bekostigingsmodel en zijn varianten.

Henning Jonas, ULM Initiatief Basisinkomen (IGU)Het eerste idee van prof. dr. Helmut Pelzer om het basisinkomen te financieren was oorspronkelijk – dat wil zeggen in het midden van de jaren ’90 – hetzelfde die vandaag wordt gebruikt door het district Rhein-Erft vereniging van de SPD (zie hieronder):
Neem het totale inkomen, dat door de burgers wordt opgebracht in Duitsland (ook bijvoorbeeld inkomen uit kapitaalopbrengsten), en nemen we daar de helft van, dan zou een basisinkomen kunnen worden gefinancierd van € 800 voor elke burger.

Dit hoge belastingtarief op inkomen om het basisinkomen van Helmut Pelzer te financiëren, kreeg echter geen meerderheid. Het zou afschrikkend werken en zou het hele idee in gevaar brengen.Zo kwam hij, geïnspireerd door de ideeën van de Amerikaanse econoom Milton Friedman (negatieve inkomstenbelasting), samen met Dr Ute Fischer (Universiteit van Dortmund) op het idee, het belastingtarief van bijvoorbeeld 50% op het inkomen tot een zodanig niveau verhogen totdat het basisinkomen terug betaald is (bij een BI van 800 € zou dat 1600 € zijn)-.
Voor elke €, vervolgens voor elke dollar, die daar boven op verdiend word , zou een ander, lager belastingtarief, natuurlijk van toepassing zijn. Maar hoe bepalen we dat?

Pelzer ontwikkelde daartoe een economische wiskundige formule waarin alle relevante economische variabelen met letters worden aanduidt en aan elkaar gerelateerd worden (algoritme). De inkomensdrempel waarbij de inkomensontanger het BI heeft terugbetaald, en waarbij hij voor al het daarboven uitstijgende inkomen een berekende, lagere inkomstenbelasting betaald, noemden Pelzer / Fischer de overdrachtgrens en het rekenmodel het overdrachtgrens model(TGM).

De formule werd toegepast op het voorbeeld van de door het federale bureau voor de statistiek verstrekte economische gegevens uit het jaar 2003. Het bleek, afhankelijk van de grootte van de variabelen, dat een heffing van minder dan 10% van het inkomen boven de overdrachtgrens, voldoende zou zijn geweest om het BI van toen te financieren! Daarmee werd de geschiktheid van het overdrachtmodel aangetoond.
Pelzer dringt er op aan om bij gebruik het TGM te controleren en te herberekenen. Een lid van de IGU (Jörg Wagner) deed moeite (misschien binnenkort jij ook?) en kwam met een verbeteringsmogelijkheid. Voor dit doel, en voor over de aanschouwelijke wijze van berekening van het TGM: www.bge donau.de-alb,Button (“knop”), BGE -Financiering.

Opmerking: In zijn boek, het onvoorwaardelijk basisinkomen, Lucius – Press ISBN 978-3-8282-0530-7 uit het jaar 2010, heeft Helmut Pelzer de financiering en de uitvoering volgens het wiskundig onderbouwde overdrachtgrensmodel samengevat. (zie boven)

Professor Pelzer en Dr Ute Fischer zetten hierna het overdrachtgrens model (TGM) in een notendop uiteen.

Vervolgens kunt u zich met het financieringsmodel van de vereniging Rhein-Erft van de SPD bekend maken, overgenomen uit het oorspronkelijke idee van Pelzer.

De voormalige minister-president van Thüringen, Dieter Althaus, gebruikte de achterliggende ideeen van het TGM en ontwikkelde hieruit zijn eigen concept, die hij “solidair burgergeld” noemde.

Conclusie:
De leden van IGU proberen het bezwaar dat het BI niet financieel haalbaar zou zijn, te weerleggen. Daarom zijn we van mening dat we een onderbouwde bijdrage aan het politieke debat te hebben geleverd. Maar ook de hierboven genoemde modellen en de daarvan afwijkende modellen zijn niet sluitend. Daarom kan slechts een publiek debat over de desbetreffende voors en tegens uitsluitsel geven, welke uiteindelijk het grootste voordeel voor de gemeenschap brengt Daarom willen wij het stimuleren.

Bron: http://www.grundeinkommen-ulm.de/wer-soll-das-bezahlen/

Verdere berekeningen voor de financiering en doorslaggevende argumenten:

http://www.freiheitstattvollbeschaeftigung.de/index.php?option=com_content&view=article&id=11&Itemid=41

Politiek in verzorgingsstaat Nederland: misrepresentatie en civiele reconstructie

admin — Fri, 04 Nov 2011 14:01:28 +0000

Van ons medelid en oud-voorzitter Michiel van Hasselt is een boek verschenen dat is getiteld Politiek in verzorgingsstaat Nederland:misrepresentatie en civiele reconstructie.
Hieronder de eerste helft van de inleiding van het boek van Michiel van Hasselt.

De inhoud is als volgt

voorwoord
inleiding
misrepresentatie van de “volkswil”
de beleidselite
ontwikkeling verzorgingsstaat
ontwikkeling crisis en werkgelegenheid
misrepresentatie van “de” arbeidsmarkt
de beleidsbubbel in de verzorgingsstaat
betaalde arbeid en civiele vrijheid
nieuwe politiek in nederland: kabinet rutte?
drie casussen misrepresentatie nederland
nog een casus: het basisinkomen
van oude naar nieuwe politiek
uitleiding: zingevend burgerschap, civiele politiek

Leven is overleven en zin geven: samen leven

Overleven in letterlijke zin is in Nederland 2011 voor de overgrotemeerderheid geen probleem, zin geven wel. Voorbij is de tijd dat mannen in hun werk hun hele zingeving vonden en dat vrouwenvoor hun zingeving genoegen namen met onbetaalde bezigheden als echtgenote en moeder. Ook andere traditionele zingevingen, zoals deelnemen aan kerkelijk leven, vakbondsactiviteiten en burenhulp, zijn tegenwoordig minder in zwang – bieden minder de mogelijkheid om het individuele bestaan in een sociaal verband zin te geven.

Een toegenomen aantal burgers krijgt de zingeving niet meer voor elkaar en belandt in depressie, verslaving, lethargie ofandere doffe ellende. 14% van de volwassen Nederlanders – vooralvrouwen, ouderen en laagopgeleiden – hebben psychische klach-ten (in 2001-09, meldt het cbs). Bevredigende oplossingen voor het zingeefprobleem worden in uiteenlopende richtingen gezochten vaak niet gevonden. Mensen zoeken het onder meer in sporten, gezinsleven, intieme relaties, spiritualiteit, kunst en cultuur, fun-sjoppen, internetten, amateurschrijverij, vertoeven in buitenland, beleggingsclubjes, motorclubs, tuinieren, iets zeldzaams verzamelen, vrijwilligerswerk, mantelzorg, maar het meest nog altijd in: betaalde arbeid. Met een baan ben je verlost van je zingeefprobleem;zo althans beleven velen het hebben van betaald werk.

De meeste mensen echter participeren niet in betaalde arbeiden ook degenen die dat wel doen ervaren niet altijd dat hun baan zin geeft aan hun leven. Geld verdienen is niet per se zin geven. Betaalde arbeid die zin geeft (fatsoenlijk werk) is structureel een schaars goed. De Nederlandse politiek wil dit nog niet inzien, doet alsof de huidige werkloosheid slechts een conjunctureel probleem is en ontbeert een antwoord op het structurele tekort aan fatsoenlijke banen. Burgers met een baan – werknemers en ondernemers – hebben niet alleen met elkaar te maken maar ook met medeburgers die zonder deel te nemen aan betaalde arbeid zin kunnen geven aan hun bestaan. De baanloze volwassenen zijn de afgelopen halve eeuw in aantal toegenomen en zullen in de komende halve eeuw het aantal werkende Nederlanders overtreffen. Hoe deze medeburgers buitende betaalde arbeid hun leven zin (kunnen) geven is een vraag om onder ogen te zien. Ook de zingeving van de werkende burgers zal nader bezien worden. In onze samenleving zijn beide zingevingen niet los van elkaar te zien. Nederlanders met en zonder baan vormen één samenleving, één volk. Democratie is van alle burgers.
Over wat democratie is, en zou kunnen zijn, zal dit boek nog hetnodige zeggen. Nu volstaat de opmerking dat democratie voor de burgers niet alleen een middel is om hun gezamenlijk leven zinvolin te richten, maar mogelijk ook een doel op zich, een eigen zingeving. Burgerschap kan uitdrukking geven aan deze eigen aardige zingeving. Democratie kan veel betekenen voor de burger. Niet alleen voor zijn zingeving. Ook voor zijn overleving. Weliswaar doetde huidige politiek weinig voor de overleving van medeburgers die kampen met armoede; maar als we die politiek vernieuwen en democratischer maken wordt het mogelijk om veel meer te doen tegen de armoede, waarin nog steeds zo’n miljoen Nederlanders verkeren. In potentie is er in de Nederlandse politiek een meerderheid die de armoede wil opheffen en bereid is – onder democratisch af tespreken voorwaarden – om daaraan zelf bij te dragen (via progressieve belastingen en overdrachtsuitgaven). Het feit dat deze latente meerderheid in de politiek nu niet naar voren komt, geeft te denken over het functioneren van de huidige politiek. Waarom betaalt een volk, dat doorgaans graag geld geeft voor goede doelen, niet graag belasting voor het goede doel Nederland? Ten aanzien van armoede in Nederland laten bestaande politieke partijen sociale retoriek horen, maar als ze gaan regeren neemt de armoede niet af. Alleen hun retoriek over armoede neemt af.

Als jouw overleven geen probleem meer is ga je op zoek naar zingeving van je eigen leven. Betekenis geven in je omgeving met andere mensen, medeburgers. Zingeving die dan voor de hand ligt is: hulp bieden aan degenen voor wie overleven nog wel een probleem is, met name kleine kinderen, ernstig zieken, gehandicapten, hoog bejaarden en sommige immigranten. Opvoeding en zorg kunnen kleine, zieke, gehandicapte, oude of allochtone medeburgers in hoge mate helpen bij het overleven en zijn dan in hoge mate zingevend, ook voor degene die de hulp biedt. Evenzo kan het helpen van arme medeburgers, of beter gezegd: het verhelpen van de armoede waarin zij verkeren, in hoge mate zingevend zijn. Sociaal beleid maken ten behoeve van deze medeburgers is civiele politiek. Progressieve belasting- en premieheffing kan aanzienlijke overdrachtsuitgaven genereren voor medeburgers die arm, werkloos, arbeidsongeschikt en/of gepensioneerd zijn: zin geven door geldgeven – via een Nederlandse verzorgingsstaat die vindt dat de inkomensverdeling eerlijker moet.
De huidige elite heeft weinig zin in deze sociale politiek, weinig zin in eerlijk delen. In de beginperiode van de verzorgingsstaat was dit anders. Rechtvaardige inkomensverdeling gold toen als één van de hoofddoelstellingen van economische politiek. Vermindering van onrechtvaardige verschillen tussen arm en rijk – in Nederland en wereldwijd – was een kernthema, ook bij voorbeeld in het wetenschappelijk werk van de oprichter van het Centraal Planbureau, Nobelprijswinnaar Jan Tinbergen. En niet zonder succes.De inkomensverschillen en de armoede zijn in die beginperiode tot ver in de jaren ’70 in Nederland inderdaad veel kleiner geworden. Maar vanaf de jaren ’80 werd het thema ‘ínkomensverdeling’ in de politiek minder belangrijk; terwijl de feitelijke inkomensongelijkheid niet verder afnam maar juist ging toenemen, culminerend inenerzijds de armoede van de onrendabelen en anderzijds de bonusbonanza vanaf de jaren ’90. De crisis in 2009 maakte hieraan tijdelijk een eind, maar in 2011 waren topinkomens al weer terug op het hoge niveau van 2008. Zelfs banken aan het staatsinfuus wilden toen weer hoge bonussen uitkeren; maar (stampei in) de politiek verhinderde dit.
Hoe onze samenleving geworden of verworden is tot de werkelijkheid van de Nederlandse verzorgingsstaat 2011 gaan wij nader bekijken. Deze reflectie is zingevend, te meer naarmate we er politieke conclusies uit durven te trekken. Nu velen van ons verstoken zijn van zingevend werk en van andere traditionele zingevingen worden democratie en actief burgerschap belangrijker voor de oplossing van het zingeefprobleem.Genoemde zingeving houdt in dat we a. deelnemen aan politiekten behoeve van landgenoten en wereldburgers voor wie overleven nog een grote opgave is, en b. (niet enkel met het oog op overleving) ruimdenkend reflecteren op de
samenleving en dienovereenkomstig politiek handelen – deelnemen aan beleidsvorming op velerlei gebied, bij voorbeeld: veiligheid, energie, duurzaamheid, zorg, cultuur, onderwijs en faire belastingen.
Maar meestal zoeken mensen hun zingeving in onze samenleving minder in de politiek en dichterbij zichzelf. Men wil goed presteren en erkenning. De betaalde arbeid is dan bij uitstek het domein waar mensen zich willen onderscheiden, excelleren, beter zijn dande medeburgers. Deze onderscheidingsdrang kan goede prestatiesbevorderen maar ook verworden tot een ‘zich afzetten tegen’, ‘zich verheffen boven’ of zelfs ‘het omlaag halen van’ medeburgers. Hoe dan ook, het is een zingeving die cruciaal is – ook voor het ontstaan en voortbestaan van de elite in de verzorgingsstaat, een thema waaraan wij aandacht besteden (hoofdstuk 2).

Wie een tijd lang ergens leeft maakt deel uit van de ontwikkelingvan de eigen samenleving en kan daarop terugkijken. De behoefte aan terugkijken – de ontwikkeling reconstrueren – zal groter zijn naarmate er meer is om op terug te kijken en naarmate de uitkomstvan de maatschappelijke ontwikkeling als teleurstellend wordt ervaren, terwijl de verwachting (of althans de hoop) bestaat dat de ontwikkeling ten positieve gekeerd kan worden. Dit geldt zeker voor mij. Sinds ongeveer een halve eeuw wordt de Nederlandse samenleving door sociologen – ik behoor tot dat gilde – getypeerd als‘verzorgingsstaat’. De ontwikkeling van deze samenleving heb ik als Nederlandse burger vanaf het begin min of meer bewust meegemaakt, zeg maar vanaf de invoering van de AOW in 1957.
Aanvankelijk enthousiasme over de verzorgingsstaat heeft intussen plaatsgemaakt voor bezorgdheid. Vandaar mijn behoefte om hoofdlijnen van ons verleden niet alleen te reconstrueren maar ook om daaruit iets te (distil)leren voor onze toekomst: een ontwerp voor nieuwe politiek. Deze behoefte vervul ik met dit boek – dat ik schrijf in mijn hoedanigheid als burger voor iedereen met wie ik het Nederlands burgerschap deel. En het gaat nog over burgerschap ook, ‘civicvirtue’ in de woorden van John Locke.

Niet alleen burgerschap, ook wetenschap bepaalt dit boek. Vrijmoedig (en overmoedig) heb ik met scheuten politieke filosofie, sociologie, economie, politicologie, bestuurskunde en geschiedenis een eigen brouwsel gemaakt – een analyse hoe de Nederlandse verzorgingsstaat zich ontwikkelt, met bijbehorend ontwerp naar ee nbetere toekomst: civiele politiek. Onze verzorgingsstaat wordt in absolute zin niet negatief gewaardeerd. We tellen ook onze zegeningen en verworvenheden. Het boek beoordeelt de ontwikkeling van deverzorgingsstaat in relatieve zin en betoogt dat deze ontwikkeling in de afgelopen halve eeuw enerzijds veel goeds heeft gebracht maar anderzijds beter had gekund en zeker in de komende halve eeuw beter zal kunnen – als we lering trekken uit ons verleden. Het aloude optimistische idee dat de samenleving (een beetje) maakbaar is ligt dus ten grondslag aan dit boek. Het idee is dat wij met elkaar (een beetje) de maker van de samenleving kunnen zijn, zeg maar: democratie. Het democratisch ideaal verwijst naar het volk als maker vande samenleving. Het is verrassend hoezeer archaïsche ideeën zoals‘maakbaarheid’, ‘democratie’, ‘volk’ en ‘volkswil’ in hun onderlinge samenhang juist ook in deze tijd het potentieel bevatten om een nieuw perspectief te ontwikkelen voor een betere Nederlandse samenleving in de toekomst. In onze huidige zeer geïndividualiseerde samenleving doen zulke begrippen ouderwets aan.
Maar juist dit zeer geïndividualiseerde karakter van onze samenleving vormt een voorname reden waarom in onze tijd zulke begrippen kunnen bijdragen aan een nieuwerwets perspectief. De valkuilen waarin het denken in termen van maakbaarheid, volk enz. vroeger vaak belandde zullen we nu vermijden. Maakbaarheid is beperkt en gaat niet verder dan het volk wil. Het is geen dirigisme. Het volk is geeneenheid en niet onveranderlijk. Het omvat niet alleen de lager opgeleiden maar ook de elite(s). Anders dan de populisten menen ligtde volkswil niet voor het oprapen. Standpunt.nl is de volkswil niet.Wat het volk wil is moeilijk te weten te komen, al was het maar omdat het volk zelf vaak nog niet weet wat het wil, of omdat hetvolk eerst iets wilde – of meende te willen – en dan later bij nader inzien toch iets heel anders blijkt te willen

Dit was de eerste helft van de inleiding. Het boek is te koop bij de auteur, stuur hem een mail via ons contactformulier

De groei-economie is voorbij, op naar de voldoende-economie

admin — Mon, 20 Dec 2010 21:09:06 +0000

Tot nu toe is er sprake geweest van groei-economie. De uitwerking ervan is decennia geleden ter hand genomen vanuit een kapitalistisch productieproces, gericht op consumeerderen. In al zijn varianten blijkt het: een tirannieke, totalitaire, imperialistische economie. Destructief, niets en niemand ontziend, als er maar sprake is van ‘groei’ (en winstmaximalisatie). Kortom, een catastrofe. Het is vanaf nu VOLDOENDE.

Om mensen aan te zetten anders te gaan leven wordt langs verschillende ingangen ‘catastrofe-denken’ geïntroduceerd. Nu zijn er tenminste twee soorten catastrofes. De ene soort kenmerkt zich door een zo hoge complexiteit, dat ook de grootste geleerde slechts eendimensionaal (dat wil zeggen vanuit zijn eigen vakgebied) dit complexe probleem weet te benaderen.

Daarmee heeft elke uitspraak over de betreffende catastrofe slechts een hoog hypothetische gehalte. Het gaat dan bijvoorbeeld over de opwarming van de aarde / klimaatsverandering en alle desastreuze gevolgen die dat mee zou brengen: zeespiegelstijging / tsunami’s, etc. Dit alles zou het gevolg zijn van menselijk handelen. Om het tij te keren moet er gedragsverandering optreden. Dat zou goed zijn. Maar voor wie? Voor handel en industrie!

Het resultaat is dat mensen niet het kapitalistische systeem kritiseren, maar op basis van aangekweekte angst beter manipuleerbaar zijn en eerder geneigd zullen zijn politieke leiders te volgen in plaats van zelf na te denken.

Nu ga ik niet betogen dat er op het vlak van aantasting van ons leefklimaat niets aan de hand is. Integendeel. Daarom vraag ik aandacht voor de andere soort catastrofes. Het gaat dan om catastrofes waarvan de causale relaties te achterhalen zijn en waar het onmiddellijk zichtbaar is dat daar de mensenhand werkzaam is.

Men kan dan denken aan olieboringen, laten varen van mammoet-tankers, bouwen van kerncentrales, ontbossing, etc. Wat levert dat op? Milieurampen als gevolg van een ontploft olieplatform (Golf van Mexico), een gezonken supertanker (zoals de Erika voor de kust van Bretagne), een doorgebrande kerncentrale (Tsjernobyl; de radioactieve stofwolk bleef net hangen voor de Franse grens, zo stelde de toenmalige Franse regering iedereen gerust).

Het bizarre is dat het type handelen waarvan zeker is dat de menselijke activiteit tot catastrofes leidt, wordt gecontinueerd. Daarentegen zouden mogelijke catastrofes waarover uitsluitend hypotheses bestaan dat de mensenhand daarin werkzaam is, wel aangepakt moet worden. Vanwaar die welhaast religieuze concentratie op verschijnselen waarvan de complexiteit zelfs aan de best geïnformeerde wetenschapper ontsnapt? Mijn voorlopig antwoord: het redden van het kapitalistische productieproces. Want zie maar…

Zelfs met activiteiten die onmiddellijk aanbanden kunnen worden gelegd, zoals olieboringen, laten varen van supertankers, bouwen van kerncentrales gaat men door. Zou men besluiten daarmee te stoppen, dan gaat de groei zou uit de economie, is het argument. Daarnaast zit er handel in het catastrofe-denken.

Een instituut voor wereldeconomie te Hamburg en de Berenberg Bank bijvoorbeeld raden hun clientèle aan om te investeren in landbouwgronden, prairies en bossen. Waarom? ‘Investeren in agrarisch bruikbare grond is zeer interessant. Het is namelijk aantrekkelijk in het kader van de klimaatsverandering. De bedoelde gronden zullen in dat licht schaars worden en het is dus logisch dat de prijzen van die gronden in de toekomst zullen stijgen’, zo luidt de toelichting (informatie ontleend aan Réfractions nr. 25, 2010, p. 68).

Zo wordt ook aangenomen (het is niet ‘bewezen’) dat de opwarming van de aarde het gevolg zou zijn van de uitstoot van CO2. Om dat te reguleren is een landen-quoteringstelsel ontwikkeld. Resultaat: handel in niet gebruikte CO2 uitstoot-certificaten en vlucht van industrieën naar landen waar nog wel te vervuilen is op basis van ongebruikte certificaten. In het Frans heet het dat ‘le système des quotas de CO2 encourage les délocalisations’ (geciteerd Le Monde van 27 november 2007). Als er al een catastrofe dreigt dan gaat men vanuit een groei-economie gewoon door die voor te bereiden!

Natuurlijk zijn er economen die bereid zijn een geheel andere economie te bepleiten, zoals de Franse econoom Jean Gadrey, oud-hoogleraar aan de universiteit van Lille-1. Hij geldt als expert op het vlak van het gebruik van de economische meetlat ‘Bruto nationaal product’. De waarde van deze meetlat wordt evenwel grondig door hem gekritiseerd. Meer informatie over hem vindt men op de site: http://www.alternatives-economiques.fr/blogs/gadrey/ .

Gadrey opponeert al jaren tegen de noodzaak van ‘groei’ (croissance) en pleit voor wat hij noemt een post-croissance maatschappij. Hij doet dat opnieuw in zijn onlangs verschenen boek ‘Adieu à la croissance. Bien vivre dans un monde solidaire’.

Dat we de fase van het ‘groei-denken’ achter ons kunnen laten, omdat er voldoende middelen voor handen zijn om een goed menselijk bestaan te realiseren, is in anarchistische kring al eerder opgemerkt. Ik denk bijvoorbeeld aan de Amerikaanse anarchist Murray Bookchin (1921-2006) in zijn ‘Post-scarcity anarchisme’ (Berkeley, 1971; derde druk 2004).

Op wat goedwillenden na, luistert niemand naar mensen als Bookchin. Dus is het goed dat een hedendaagse econoom de situatie van ‘post-scarcity’ eens vertaalt in termen van ‘post-croissance’. Wat Bookchin toen betoogde blijkt niet achterhaalt. Zo schreef hij in de inleiding bij de eerste druk: ‘Modern industry can provide abundance for all (..) the resources exist to promote social equality. (..) Any attempt to solve the environmental crisis within a bourgeois framework must be dismissed as chimerical. Capitalism is inherently anti-ecological’.

Gadrey is geen anarchist, maar dat belet hem niet om een visie uit te dragen waarvan anarchisten gebruik kunnen maken. Wat hij doet is inzicht geven in waarom het kapitalistische productieproces niet anders kan zijn dan destructief. Het laat sociale ongelijkheid voortbestaan en drukt mensen op wereldschaal het ongeluk en de armoede in. Hij demonstreert hoe de politieke elite en politieke partijen, de sociaaldemocratische incluis, de bourgeoisbuffer vormen om die situatie te houden zoals die is. Hoe is Gadrey in zijn boek te werk gegaan?

In de inleiding verklaart hij zijn verzet tegen het economische idee van de noodzakelijke ‘groei’. Tevens wijst hij op mogelijkheden voor het vinden van een uitweg uit de misère. De uitwerking ervan vindt in vier delen plaats. Het eerste deel besteedt aandacht aan zijn observatie: groei is niet de oplossing, het is een probleem!

Het tweede deel gaat in op de rijkdommen en de werkgelegenheidsproblematiek van een ‘post-croissance’ maatschappij. Het merendeel van de manieren van ecologisch verantwoord produceren vereisen ‘werk’ (van mensen), waar vervuilende productiewijzen zoveel mogelijk banen liquideren. Een milieuverantwoorde politiek schept dus arbeidsplaatsen.

Het derde deel schetst het beeld van een ‘dragelijke’ en ‘wenselijke’ maatschappij. Het niveau van het materiële leven zal verminderen. Dit wordt weer gecompenseerd door een sterke verbetering van de publieke diensten (openbaar vervoer, huisvesting, sociale en medische zorg, etc.) en door een gezondere voeding, door meer vrije tijd…

Het vierde deel geeft zicht op de omvang van de crisis en de noodzaak van de heroriëntatie. Met name gaat het hier om de vraag of de noodzakelijke sociaal-economische en ecologische veranderingen kunnen plaatsvinden binnen het kader van een hervormd kapitalisme?

Met dit geheel heeft Gadrey de centrale these van zijn boek behandeld: de totstandkoming van een ‘post-croissance’ maatschappij is niet alleen noodzakelijk, maar door middel van een herdefiniëring van prioriteiten, is ze in overeenstemming met een geloofwaardig perspectief van sociale vooruitgang en menselijke ontwikkeling.

Gadrey levert een frontale aanval op het verschijnsel ‘groei’. De term is er in gepompt waardoor ‘groei’ de impact van een seculaire religie heeft gekregen. Daarmee drukt dit begrip bijna elk ander begrip om een anti-groei weer te geven weg. Een zienswijze die daarvan getuigt zal vrijwel onmiddellijk als onwenselijk of onwezenlijk worden getorpedeerd. Gadrey heeft dan ook met een terminologische kwestie geworsteld.

Als je groei (croissance) bestrijdt, afwijst, moet je daarvoor dan bijvoorbeeld de term ‘décroissance’ gebruiken? Hoewel hij zich verbonden voelt met de mensen die dit doen, wil hij die term zelf niet gebruiken. Het drukt te zeer negatieve groei, een anti-groei, uit. Terwijl hij over een maatschappelijk project wil nadenken dat uitgaat van een aangename soberheid en volledige werkgelegenheid. Hij wil zich ontdoen van het verplichtende ‘groei’. Vandaar zijn keuze voor ‘post-croissance’, de fase ‘na de groei’.

In het Nederlands kennen we een soortgelijk probleem. Welke term levert het tegenbeeld voor ‘groei’? Ik ben uitgegaan van het woord ‘genoeg’ zoals dat ook op een aanstekelijke manier aan de orde komt bij de Aziatische antropologe en onderzoekster Shanti George. Zij schrijft erover vanuit haar eigen opvoedingservaringen (als kind en moeder) in een bijdrage opgenomen in de bundel ‘Van grenzen weten’ (ik besprak het boek op deze site, zie: http://www.devrije.nl/archives/00001706.html .

Het gaat erom ‘Genoeg, dank u’ te durven zeggen, meent zij. Daar draait het om. In het verlengde hiervan gebruik ik het woord VOLDOENDE, als de spiegel voor de term ‘groei’. Het correleert met ‘post-scarcity’, met ‘abundance for all’ bij Bookchin, met ‘post-croissance’ bij Gadrey.

Gadrey draagt lang genoeg zijn ideeën uit om te weten welke oppositie zijn denkbeelden te verduren krijgen. Zo ontkracht hij de argumenten dat armoede in de wereld alleen met ‘groei’ zijn te verhelpen. En terug naar de middeleeuwen? Dat is alleen een populistische kreet om te zeggen: ‘Wij willen niet van het kapitalistische stelsel af’.

Neen, waar bijvoorbeeld Franse rijken en huurlingen van hen in regering en parlement niet vanaf willen, zijn de belastingvoordelen die de superrijken in Frankrijk worden gegund. Berekend is dat door ‘fiscale cadeaus’ in de jaren 2000-2010 de Franse schatkist 80 miljard euro per jaar mis liep aan inkomsten… Een ander cijfer. Om de consumptiegretigheid er bij het publiek in te houden is becijferd dat wereldwijd aan publiciteit en sponsoring alleen al in 2008 600 miljard euro is uitgegeven…

Ophouden daarmee en afschaffen van ‘fiscale cadeaus’ om vervolgens met dat geld een voldoende-economie op te zetten: dat leidt niet tot een teruggang naar de middeleeuwen. Integendeel, een deel van die uitzinnigheid laten voortbestaan is middeleeuws (vergelijk de pracht en praal van die tijd aan monarchale en kerkelijke hoven). Kortom, deze bedragen maken duidelijk dat er financiële bronnen bestaan om in de sfeer van de ‘post-croissance’ onmiddellijk en op relevante schaal aan de slag te gaan.

Gadrey geeft aan op welke wijze reeds nu is te beginnen om anders te produceren, om ‘duurzaam’ te leven, om anders te financieren. Wat dat laatste betreft komt ook het creëren van lokale munteenheden aan bod. Daar zijn in het verleden ook al initiatiefnemers mee aan de slag geweest, maar heden bestaan er wereldwijd reeds 4000 soorten lokale munteenheden. In een plaatsje als het Franse Villeneuve-sur-Lot verloopt een deel van het geldverkeer niet meer via de euro maar via de ‘abeille’ (zie de site van de vereniging ‘Agir pour le vivant’: http://agirpourlevivant.org/ ).

Voorlopig zal het aanbieden en ontwikkelen van alternatieven een kleinschalige operatie zijn, maar deze kan op vele fronten zijn werk doen (multi-fronten strategie). Zelfs in de zeescheepvaart kan zich dit manifesteren, zo blijkt uit het experiment met het zeiltransportschip de ‘Tres Hombres’. Het is een initiatief om naast ‘fairtrade’ ook ‘fairtransport’ te laten ontstaan: duurzaam ‘van A na B zonder CO2’ …de wind is gratis… (zie de site: http://zeilendehandelsvaart.homestead.com/Het_schip_Tres_Hombres.html ).

Natuurlijk zal er verzet ontstaan, zeker als de verschillende uitwerkingen door ‘het systeem’ als een aantasting van haar monopoliepositie wordt opgevat. Zo is het introduceren van een eigen lokale munteenheid in beginsel een onschuldig initiatief, maar het tart het monopolie van de staat en monetaire instellingen om geld te drukken (uiteraard moeten we helemaal af van het denken in ‘geld’).

Gadrey meent dan ook dat men binnen het kader van een hervormd kapitalisme niet weg komt uit de misère die het te weeg brengt. Destructie van alles en iedereen is en blijft er aan inherent vanwege het immanente externe en interne imperialisme van ‘groei’. Als dat zou kunnen worden geaborteerd, wel dan blijft er geen ‘kapitalisme’ over… Door mij hier wat kort door de bocht geformuleerd. Gadrey gaat zorgvuldiger te werk.

Hij bespreekt negen structurele karakteristieken van het kapitalisme die in twijfel brengen dat er langs de weg van een hervorming ervan een uitweg is te vinden uit de destructieve zone, die het zelf creëert. Wij zullen het zonder kapitalisme moeten doen. Met de groeten dus dat ‘groei-denken’. Op naar een goed leven in een solidaire wereld.

JEAN GADREY, Adieu à la croissance. Bien vivre dans un monde solidaire, uitgegeven door Les Petits Matins, Paris, 2010, 189 blz., prijs 15 euro. Te koop via amazon

Bron: http://www.devrije.nl/archives/00003076.html

Vragen en antwoorden over een gerobotiseerde samenleving

admin — Fri, 10 Sep 2010 07:10:09 +0000

De Amerikaan Marshall Brain (ik weet niet of het een pseudoniem is, maar de naam is wel toepasselijk) heeft een boek geschreven over de gerobotiseerde samenleving en de daaruit voortvloeiende mogelijkheid iedere ingezetene een basisinkomen te geven van $25000 (dollar that is).

In dit artikel gaat hij in op vragen en vooroordelen die met deze onderwerpen samenhangen.

Mocht er iemand zijn die een goede vertaling van het artikel kan maken, wij houden ons aanbevolen

Robotic Nation FAQ
by Marshall Brain

The articles Robotic Nation and Robotic Freedom, as well as the book Manna, have only been on the Internet for a short period of time, and already they have prompted over a thousand email messages from readers. The response has been startling. Here are answers to the most frequently asked questions.

Question 1 – Why did you write these articles? What is your goal?
My goal is very simple. I firmly believe that the rapid evolution of computer technology (as described in Robotic Nation) will bring us smart robots starting in a 2030 time frame. These robots will take over approximately 50% of the jobs in the U.S. economy over the course of just a decade or two. Something on the order of 50 million people will be unemployed. See Robotic Nation for details.

The economy may adjust and invent new jobs for those 50 million unemployed workers, but it will not do so instantaneously. What we will have is a period of economic turmoil. All of those unemployed workers will be in a very bad spot. The economy as a whole will suffer from this turmoil and the downward economic spiral it causes. No one will benefit when this happens.

We are intelligent people living in a modern, high-tech society. Robots are inevitable. Instead of letting this robotic revolution happen uncontrollably and then reacting to the chaos that ensues, what I am proposing is that we look at the problem rationally and design a systematic solution. See Robotic Freedom for possible solutions.

Question 2 – You are suggesting that the switchover to robots will happen quickly, over the course of just 20 to 30 years. Why do you think it will happen so fast?

Here is something to keep in mind. When Henry Ford introduced the Model T, there were essentially no cars on the road. 10 years later, his company alone was producing 2 million cars a year. And that was a century ago. There was no WWW in 1993. Version 1.0 of the first Web browser was introduced in November, 1993. Yet today, the Web is so pervasive that you are reading this article. What you are doing at this moment was impossible just 10 years ago.

Once the fundamentals of robotic intelligence are figured out, vision being the key limiter right now, robots will spread with startling speed. They will be a commodity, just like cell phones or desktop computers. See this article for a perspective on how fast robots will spread.

What has been holding smart robots back is CPU power and memory. That is about to change. In the 2030 to 2040 time frame we will have desktop computers with CPU power and memory equivalent to that of the human brain. See this page fo a description of how fast things are moving right now. Once we cross over the threshold to intelligent robots, we will see a flood of robots into the workplace.

We have seen this phenomenon before. For decades it was predicted that computers would never beat humans at chess. And that prediction held true for a time. Chess computers could not beat human players until there was enough CPU power available. Now a desktop computer can beat most human chess players, and specialized computers can beat nearly every human player. Once enough CPU power was available, beating humans was trivial.

The exact same thing will happen with robots in the job market sometime between 2030 and 2040.

Question 3 – In the past, every technological innovation has created more jobs, not less. When (choose one, depending on the author of the email) [the horse-drawn plow was replaced by the tractor], or [the security guard was replaced by the burglar alarm], or [the factory making brooms replaced the craftsman creating brooms] or [the computer replaced human calculators] or [etc.], it improved productivity and gave everyone a higher standard of living. Why do you think that robots will create massive unemployment and other economic problems?

First, human calculators or security guards or broom makers did not make up 50% of the labor force. No single technology has ever threatened half of the labor pool like autonomous robots do. The Robots that appear in a 2030 time frame will directly target 50% of the labor force. That's one difference.

In addition, the "computer industry", the "burglar alarm industry", the "broom factory", etc. all created lots of new jobs for the displaced workers to fill. The robotic nation will not work that way. As described inRobots in 2015, the robotic industry will displace tens of millions of workers but will employ very few of them. Robots will build and repair the new robots, not people. That's a second difference.

Think about the industrial revolution. In the industrial revolution we created tools. People, being the only intelligent species around, were hired to operate the tools, creating jobs. In the robotic revolution, where computers have the power of multiple human brains, we are instead talking about creating a second intelligent species. This new species directly competes with humans for jobs. As time passes, this new species gets better and better, cheaper and cheaper. So the new species takes more and more jobs. Since, in our current economy, no human can survive unless he/she has a job, this new species creates a very bad scenario for humans unless we change the economy. That's the third difference.

The fourth difference is a structural change in our economy. In the past, increases in productivity have meant higher wages and reduced hours for workers. Today, worker wages are stagnant. Most of the money from productivity improvements flows to the wealthy, creating a giganticConcentration of wealth. Robots will turbocharge the concentration of wealth and leave tens of millions of workers in poverty.

Significant changes in the economy usually work themselves out in the long run, but in the short run they can be devastating. One example is the Great Depression. Long term we survived, but ask anyone who went through it to describe the tremendously bad short term effects. ReadThe Grapes of Wrath to get another perspective. The robotic revolution will cause tremendous economic upheaval. Instead of letting chaos rain down upon us, we should develop a systematic solution to the problem now.

Question 4 – There is absolutely no evidence for what you are writing about. You have no economic foundation for your proposals. Why are you writing such gibberish?

There is significant support for what I am discussing. Simply go to Google and type in "jobless recovery" as the search term on either the Web or the News side. Here's a collection of articles:

Casualties Of the Recovery: Jobs Cut Since 2001 Are Gone for Good : "The vast majority of the 2.7 million job losses since the 2001 recession began were the result of permanent changes in the U.S. economy and are not coming back."
Mystery of the 'jobless recovery' : "Employment growth at the moment is the lowest for any recovery since the government started keeping such statistics in 1939. The labor force shrank in July as discouraged workers stopped seeking employment. The number of people employed has fallen by more than 1 million since the "recovery" began in the fall of 2001."
Productivity is in way of jobless recovery: "Faster-than-expected growth is producing slower-than-expected hiring because the United States is experiencing a new kind of economic recovery driven by productivity gains rather than job creation, a Federal Reserve study reports."
'Jobless recovery' keeps recruiter business down: " In fact, 2002 marked the first time in more than a decade that the U.S. executive search industry saw two consecutive annual decreases in revenue… Testifying to the difficulties in the industry, Korn/Ferry International, which held the top spot on the BBJ's list last year, saw its revenue in Massachusetts decline by more than half to $7 million from $15 million the year before."
Massive job losses spur pessimism on recovery : "The economy lost another 93,000 jobs last month in nearly every field, from manufacturing to services and government, despite evidence of a strong pickup in growth, the Labor Department reported yesterday."
A jobless recovery can't go on for long: "But there are trends working their way through the economy that aren’t cyclical. Some — and no one knows exactly how many — of the jobs lost in the recent economic downturn won’t be coming back. They’re gone for good, exported to low-wage countries such as China. That’s especially the case in the manufacturing sector. Since February 2001, the United States has lost about 15% of all jobs in the manufacturing sector. Those job losses haven’t been limited to old-economy, metal-bending industries. About 25% of jobs in the computer and electronics manufacturing sector are gone, too. Some of those will return along with demand for networking equipment, machine tools and PCs. But the vast majority of the 2.7 million jobs lost since the 2001 recession began are the result of permanent changes in the U.S. economy, a recent report by the Federal Reserve Bank of New York concludes. Job creation of the magnitude needed to significantly reduce unemployment will require the creation of new jobs in emerging economic sectors, the Fed’s report continues. That’s no mean task, given that it takes the creation of about 100,000 new jobs a month just to keep up with population expansion, and growth of about 200,000 jobs a month to reduce unemployment significantly."
Good Economy. Bad Job Market. Huh?: "The United States economy has not experienced anything like this since World War II. Normally, a spike in productivity is accompanied by an even greater spike in demand. Simply put, productivity rises when workers produce more and sell more each year, and do so without putting in extra hours. The production part is working just fine. The demand, however, is lacking."

See also this page for additional evidence.

The "jobless recovery" is a direct result of automation and robots. Everything from automated checkout lines to factory robots are causing productivity improvements, meaning that businesses can grow without hiring new workers.

Right now, in a 2003 and 2004 time frame, we may be able to grow ourselves out of the jobless recovery and actually reverse unemployment trends. The fact that, in 2003, the government is currently going into debt at a rate of $500 billion per year to pump money into the economy is one reason for that possibility. That's because we are only on the leading edge of the robotic revolution at this moment. 10 years from now, as we begin a main wave of robotic replacement, we will not be able to do that. There will be growing unemployment that we cannot stop.

Question 5 – What you are describing is socialism. Why are you a socialist/communist?

It is important to recognize that I am a capitalist. I have started three successful businesses and I have written a dozen books. I have been blessed by the capitalistic system in America (for details and a bio, seeMarshallBrain.com). I am all for free markets, innovation and investment.

The dictionary defines socialism in this way:

Any of various theories or systems of social organization in which the means of producing and distributing goods is owned collectively or by a centralized government that often plans and controls the economy.

The Robotic Freedom proposal has nothing to do with government or collective ownership. Capitalists (citizens) will still own the means of production. People can work in whatever job they choose, and they are free to earn whatever they can with their products, services and innovations. This proposal is simply a way to give consumers the money they need to participate in the economy. It will enhance capitalism by creating a large, consistent river of consumer spending. It is also a way of providing economic security to every citizen of the United States.

Communism is something altogether different. Communism, at least in the incarnations that we have seen here on Earth, is about the loss of freedom and choice. Communism is about totalitarian government, massive shortages, the KGB, corruption, etc. Robotic Freedom is about increasing freedom and choice. It is about giving people true economic freedom for the first time in human history, and letting them live their lives without being beholden to anyone.

Quite simply, the capitalistic system does not work unless consumers have money to spend. Current trends are giving consumers less and less money to spend. I propose that we reverse those trends, and at the same time eliminate poverty and the economic vulnerability that unemployment creates.

Question 6 – Why do you believe that a $25,000 per year stipend for every citizen is the solution to the problem?

A $25,000 stipend will give people some level economic freedom for the first time in human history. With robots doing all the work, we finally have the opportunity to do that. A $25,000 stipend is the only equitable way to distribute the benefits of the robotic revolution to every citizen.

Question 7 – Won't your proposals cause inflation?

Think about President Bush's tax rebates. The government sends out tax rebate checks in order to stimulate and grow the economy. A $25,000 stipend is simply an extension of the tax rebate concept. Consumers will spend the money, and the economy will grow.

Right now, the federal government takes in over $2 trillion in taxes and spends it in a variety of ways. That does not cause inflation. The Robotic Freedom proposal simply takes money and distributes it directly to citizens rather than politicians. Citizens spend the money in a variety of ways. In the process each citizen achieves economic freedom.

Or look at the Social Security system. It is paying a stipend to tens of millions of people, and the number of people is increasing. Yet inflation is low.

Question 7a – OK, maybe it won't cause inflation. But there is no way to give everyone $25,000 per year. The GDP is only $10 trillion.

It is not the case that we would start on Day 1 paying $25,000 per year to every citizen. It will phase in gradually, over the course of one to two decades. In the process, the economy will grow.

Imagine that we create the central account in 2004 and choose several different techniques to generate $150 billion in the account. $150 billion really is not that much money. For example, the total cost of the war in Iraq and reconstruction in 2003 might hit that number, and we spent that money in Iraq without much hesitation. The federal deficit in 2003 has ballooned to more than $500 billion, again without much hesitation.

$150 billion works out to $500 for every man, woman and child in the United States. We send a check for $500 to everyone, and they spend the money. The economy grows.

In 2005, we choose several more techniques to generate $300 billion in the account. That works out to $1,000 for every man, woman and child in the United States. We send a check for $1,000 to everyone, and they spend the money. The economy grows again. And so on. Soon the GDP is $20 trillion instead of $10 trillion.

Note that there is a multiplier. When consumers spend $300 billion, it ricochets through the economy as businesses spend money with other businesses, pay employees, etc. $300 billion in consumer spending increases the GDP by much more than $300 billion.

Note also that the federal government currently collects and spends more than $2 trillion. That works out to approximately $7,000 per man, woman and child in the U.S., or $20,000 per U.S. household. It is very easy to imagine a system that pays U.S. citizens $25,000 per year.

Question 7b – Is $25,000 enough? Why not more?

$25,000 is the initial goal. As the economy grows, so should the stipend.

Question 8 – Why can't you see that robots will bring dramatically lower prices? Everyone will be able to buy more stuff at lower prices.

Robots will increase productivity and help to reduce prices. However,current trends clearly show that a good part of the savings will concentrate in wealthy shareholders rather than being reflected in lower prices. In addition, lower prices are meaningless if you are unemployed. If you have $0, the fact that a loaf of bread costs 25 cents less is meaningless.

Instead of letting prices fall precipitously as robots create productivity gains, or instead of letting most of the money from productivity improvements flow inexorably to the wealthy, we can channel the productivity improvements into creating the $25,000 stipend. In that way every citizen benefits from the robotic revolution.

Question 9 – Won't a $25,000 per Year Stipend Create a Nation of Alcoholics?

Amazingly, this is a common question asked by readers. There is a perverse fear that, if we give each citizen of the United States a stipend of $25,000 per year, and give each citizen the freedom to use that money in any way he or she chooses, that somehow we will create a nation of lazy alcoholics. For example, take this reader comment:

The majority of the people will (given the chance) sit on their duffs eating junk food and rotting their brains with TV.

Or this one:

given the chance most people will do nothing, they will laze around and be blights on society.

I could go on and on — This is a common theme.

I have no idea where this fear comes from. Let me give you several quick examples to demonstrate that it is completely unfounded:

My wife is a stay-at-home mom. She has a masters degree in operations research and used to have a high-paying job as an engineer, but now she takes care of the kids. I support her completely. She has not become an alcoholic. Neither have millions of other stay-at-home moms.
Her parents are retired. They live off of Social Security and a modest government pension. They come to visit the grandkids, take lots of trips together and garden. They are having the time of their lives. Millions and millions of elderly citizens are living off of Social Security — a stipend — without any ill effects.
I have rich friends who are independently wealthy. They don't ever have to work again. They volunteer with charitable organizations. They start new businesses. They take long vacations with their families. None of them have become alcoholics.
I know and have known a number of students on full scholarships. None of them have become alcoholics.
Similarly, millions of GIs since WWII have gone through college using a government stipend (the GI bill) to pay for their educations. Most have benefited tremendously from the opportunity.
Military pilots and astronauts are given, for free, millions of dollars in training. They do not become alcoholics.

And so on.

Let me make the question more personal. If you had a stipend of $25,000 per year, what would you do? Would you become an alcoholic blight on society? Chances are that you would not.

Instead, there are a million things you would likely do if you had the freedom provided by a $25,000 per year stipend. If you have children or grandchildren, you might spend more time with them (you or your spouse might quit work to be home with the kids). If you have always wanted to start your own small business or go back to college, you would do that. If you have been wanting to write your novel, start a new career or research an invention, you would do that. You would use the freedom provided by a $25,000 stipend to make your life better. That is why we should enact the $25,000 per year stipend.

Question 9a – [a follow-on to Question 9] Yes, stay-at-home moms and retirees are not alcoholic parasites, but they are exceptions. They also are not productive members of the economy. Society will collapse if we do what you are talking about.

The people mentioned in Question 9 all participate in the economy in a fundamental way — they spend money. People who have started businesses sell them products. Without consumers to spend money, we have no economy. Stay-at-home moms and retired people play an incredibly important role in the economy.

Where does money come from in the economy? It comes from businesses that give their employees paychecks. Where do businesses get the money for the paychecks? It comes from consumers who buy products. Where do the consumers get the money? From paychecks. Where do the paychecks come from? Consumers. Where… The economy is one big cycle. Unless consumers have money to spend, the cycle stops.

Whether we give them a stipend or not, businessmen and businesswoman will always want to create businesses so they can make more money. Whether we give them a stipend or not, creative people will want to create. Whether we give them a stipend or not, inventors will want to invent. And so on. With the stipend in place, the businesspeople, creative people and inventors have a consistent pool of consumers who will buy their products.

Will some people become alcoholics? Sure. They become alcoholics now, without a stipend. The stipend won't change that. If we give them enough money to live decent, dignified lives, we may very well have fewer alcoholics.

Question 10 – Why not let capitalism run itself? We should eliminate the minimum wage, eliminate welfare, eliminate child labor laws, eliminate the 40-hour work week, eliminate antitrust laws, etc.

The reason why we must have a minimum wage law and these other laws in our economy is because of the power of economic coercion. The reality of today's economy is that if you are unable to find a job, you become homeless and destitute. Under this system, the job that an employer holds in his/her hand means survival. If you cannot get a job, you starve.

In an environment where there are millions of unemployed people, an employer can enter the job market and play starving people off of one another to drive wages down. It's as simple as that. That's why corporations are able to go to third world nations and pay employees a dollar or two a day for their labor.

By giving everyone a $25,000 stipend, we give everyone economic independence and eliminate this form of economic coercion. Many capitalists and politicians do not like this idea because it eliminates the power that economic coercion gives them. We, The People, should enact the stipend to give ourselves true economic independence.

Question 11 – Why didn't you include the world – why are you U.S. centric?

I am an American citizen, and I live in America. I can see problems and solutions here, and I can work to make them happen. Ultimately, it would be ideal if every citizen on the planet is able to live in a free and democratic nation with a $25,000/year stipend and true economic freedom.

Question 12 – I love this idea. How are we going to make it happen?

The robotic revolution is an unprecedented opportunity. If harnessed properly, we can give every citizen true economic freedom for the first time in human history.

Spread the idea to as many people as possible and actively discuss it. Send email to your friends and tell them about the Robotic Nation andRobotic Freedom articles. Send me email to let me know you are interested. With enough people discussing it and supporting it, it can be enacted.

Bron: http://marshallbrain.com/robotic-faq.htm

Google vertaling: Hier op klikken

Rente is de gevaarlijke angel in het geldsysteem

admin — Thu, 26 Aug 2010 07:32:25 +0000

In het boek Easycratie van Aslander en Witteveen (2010) komt een stuk voor over de Bernard Lietaer. De Belgische econoom Bernard Lietaer is veelvuldig afgeschilderd als doemdenker, als onheilsprofeet, nadat hij tien jaar geleden al de huidige financiële crisis voorspelde. Lietaer verbaast zich erover dat zoveel mensen ontzettend veel tijd besteden aan het verkrijgen of uitgeven van geld, maar dat bijna niemand stilstaat bij de vraag: 'Geld, wat is dat eigenlijk?' Lietaer staat daar wél bij stil en schrijft er een heel boek over. Op verbluffende wijze en in begrijpelijke taal ontrafelt hij de wereld van geld en het geldsysteem. zelfs bankiers, economen en financieel experts vinden in dit boek veel nieuwe kennis en inzichten. Lietaer concludeert dat het huidige geldsysteem weliswaar zeer efficiënt is, maar ook zeer fragiel. En fundamenteel instabiel. De financiële crisis is geen tijdelijk probleem, maar een structureel probleem, aldus Lietaer, omdat het geldsysteem al eeuwen geleden door de mens is ontworpen, in een tijd die anders was dan de huidige tijd. De informatierevolutie, maar ook de verouderingsgolf en de klimaatverandering zorgen voor een nieuwe maatschappelijke infrastructuur waar het oude ontwerp niet goed meer bij aansluit.

Een pessimist, dat is Lietaer zeker. Maar hij is geen charlatan. Zijn visies en aanbevelingen zijn niet overal even geliefd, maar zijn kennis is onomstreden. Lietaer staat bekend als een van's werelds grootste kenners van financiële en monetaire zaken. Zijn CV is indrukwekkend, vooral in de breedte, want beroepshalve bekeek Lietaer de financiële wereld van alle kanten: wetenschap, politiek, consultant, centrale bank, handelsbank en elektronisch geldverkeer.

Bij de Belgische Centrale Bank was hij verantwoordelijk voor de invoering van de ecu. In deze periode was hij tevens directeur van het Belgisch elektronisch betalingssysteem. Als consultant adviseerde hij vele multinationals over valutavraagstukken en in de jaren tachtig hielp hij diverse ZuidAmerikaanse overheden met het overwinnen van de monetaire crisis waarin ze waren beland. Ook deze crises had hij overigens al jaren van tevoren voorspeld.

Lietaer was ook oprichter van valutabeleggingsfonds Gaiacorp. Business Week riep Lietaer in 1992 uit tot's werelds beste valutahandelaar. Op zijn academische conduitestaat prijken professoraten aan de universiteiten van Leuven, Colorado en Berkeley.

Rente is de gevaarlijke angel in het geldsysteem, zo betoogt Lietaer. Het geld is geen waardevrij ruilmiddel, zoals de economieboeken vertellen. Het monetair systeem is zo ontworpen, dat het als onbedoeld bij effect bepaald economisch gedrag veroorzaakt. Het werkt concurrentie en kortetermijndenken in de hand, het dwingt tot voortdurende economische groei en het onderwaardeert de taken die cruciaal zijn om een samenleving in stand te houden, zoals zorg en onderwijs. Door geld uit te lenen, creëren banken geld. Maar het geleende geld moet worden terugbetaald met rente. Dat rentebedrag creëert de bank niet. Dat moet de geldlener zien te bemachtigen, ten koste van anderen. En zo ontstaat een vliegwieleffect van concurrentie en geforceerde economische groei. Met onder andere voedseltekorten en werkloosheid als onvermijdelijke economische gevolgen. Volgens Lietaer zijn dit kunstmatige tekorten. 'Er is meer dan genoeg voedsel en werk voor iedereen. Er is alleen schaarste aan geld.'

Het rentedragende geld staat ook haaks op een duurzame economie. Investeringen en bedrijfsbeslissingen worden continu afgewogen tegen de

rentevoet. Dat leidt steeds tot kortetermijnpolitiek. Als kapitaal sneller groeit dan dat bomen groeien, wordt het bos vandaag gekapt, om de houtopbrengst te beleggen. Nuttige langetermijninvesteringen worden ernstig benadeeld door het verschijnsel rente. Bedrijven moeten vandaag winst maken. Wie investeert in de toekomst, derft rente-inkomsten in het heden. In het huidige monetaire systeem zouden nooit kathedralen worden gebouwd, stelt Lietaer. Dat waren investeringen van vele decennia.

Lietaer heeft niet alleen kritiek, hij suggereert ook oplossingen. Complementaire geldsystemen naast het huidige geldsysteem kunnen een heel nuttige bijdrage vormen om een deel van de problemen op te lossen. Complementaire valuta zijn gebaseerd op ruilhandel. De rente is nul. Of nog beter: ze hebben een negatieve rente, om de omloop te stimuleren. Het huidige monetaire systeem is een monocultuur. Een systeem dat het contact met de werkelijkheid verloren heeft. Dagelijks wisselt bijna 3000 miljard dollar van eigenaar. Daarvan gaat maar liefst 98 procent om in speculaties, geld dat niet wordt gebruikt voor betaling van goederen of diensten. Complementaire valuta bieden meer diversiteit in deze monocultuur, bieden meer contact met de fysieke wereld en fungeren als buffer voor de hevige schommelingen in het monetaire systeem. Deze complementaire valuta passen zeer goed in de gereedschapskist van de easycratie, zoals u in hoofdstuk 7 zult zien.

Boek: Future of Money. Creating New Wealth, Work and a Wiser World
Auteur: Bernard Lietaer (1999)

Nederlandse versie: http://aardnoot.nl/index.php?title=Bestand:Lietaer_Het_geld_van_de_toekomst_origineel.pdf&limit=250

Bron: blz 33,34,35 uit Easycratie: De toekomst van werken en organiseren (Martijn Aslander en Erwin Witteveen) overgenomen met toestemming van @resourcerer

Recentie van het boek door Frankwatching: http://www.frankwatching.com/archive/2010/08/23/nieuw-verschenen-boek-easycratie-het-gemak-dient-de-mens-en-de-maatschappij/

Basisinkomen is kwestie van helder evenwicht tussen geven en nemen (1995)

admin — Thu, 15 Apr 2010 12:49:27 +0000

Als, mits en maar zijn de voegwoorden waarmee het debat over het basisinkomen is doorspekt. Met basisinkomen wordt 'een onvoorwaardelijke, niet aan een arbeidsprestatie gebonden, inkomensgarantie voor iedere burger' bedoeld, althans volgens de definitie van Dick Pels en Robert van der Veen in de door hen geredigeerde bundel opstellen Het Basisinkomen.

Premier Dries van Agt vatte een briefing over economische problemen eens samen met de volgende zin: 'Ik heb begrepen dat aan alle bomen sinaasappels zullen groeien als wij hier hetzelfde klimaat hebben als in Spanje.' Een vooralsnog onmogelijke voorwaarde, waarmee Van Agt duidelijk wilde maken dat het er somber uitzag.

Het Basisinkomen is dus een voor iedereen gelijk bedrag zonder enige tegenprestatie, gratis en voor niks, zoals iedere dag voor iedereen de zon opgaat. Deze vergelijking is niet bedoeld om het basisinkomen meteen in het belachelijke te trekken, maar wel om aan te geven dat het idee een, zeker voor Nederlandse begrippen, uiterst revolutionaire gedachte is.

Een enquête door het Sociaal en Cultureel Planbureau in 1993 toont aan dat de meerderheid van de ondervraagden het basisinkomen afwijst op morele gronden. De voorstanders doen er goed aan voorlopig geen referendum aan te vragen. Zij zouden hun zaak zonder meer verliezen.

De relatie tussen arbeid en inkomen blijkt nog stevig verankerd in het denken van de meeste mensen. Solidariteit met behoeftigen behoort ruimhartig te zijn, mits die alleen is gericht op mensen die het echt nodig hebben. In dit denken is geen plaats voor een basisinkomen, dat immers niet is gebonden aan voorwaarden. Iedereen ontvangt het en iedereen krijgt hetzelfde. Wat je daarnaast doet of nalaat, bepaal je zelf.

De filosoof Jos de Beus behoort tot het kamp van de twijfelende sympathisanten. De gedachte is prachtig. Het is wellicht de ultieme bevrijding van de loonarbeid. Het kost wel het een en ander, maar dat is toch niet het hoofdpunt. Heeft de samenleving baat bij een basisinkomen?

De Beus is een van de opstellers van het verkiezingsprogramma van de PvdA, dat experimenten met een basisinkomen bepleit. De rechtvaardiging van proefnemingen lijkt te zijn dat een basisinkomen een alternatief middel kan zijn tegen de massa-werkloosheid, een middel dat aanvaardbaarder lijkt te worden naarmate de gebruikelijke middelen langer falen.

Die redenering overtuigt niet. De Beus stelt direct zelf al de vraag – en beantwoordt die half – of we met de invoering van een basisinkomen meteen ook de bestaande tweedeling aanvaarden, of zelfs legitimeren. In The Culture of Contentment beschrijft Galbraith zo'n samenleving. Een kleine bovenklasse beheert de rijkdommen van het land, profiteert daarvan bovenmatig en verdedigt verworven bezit en levenswijze met hand en tand tegen de hebberige massa. In de VS zijn deze enclaves goed zichtbaar, verdedigd met camera's, veiligheidsagenten, honden en hekken.

De Amerikaanse samenleving is hierin meer uitgesproken dan de Europese, maar symptomen van dit gedrag zijn ook hier goed merkbaar. De invoering van een basisinkomen levert de bovenklasse een zekere rechtvaardiging voor hun uitbuitersgedrag.

Aan de andere kant zal er zeker onbehagen ontstaan over een situatie waarin mensen op kosten van de gemeenschap kunnen kiezen hoe ze hun leven inrichten. De buurman kan uitslapen en leuke dingen doen, terwijl je zelf de barre wereld inmoet om te arbeiden en op minder aangename wijze de dagen te slijten. Er is egoïsme: ik werk voor mezelf en een ander moet dat ook maar doen. Niemand hoeft op mijn kosten te slabakken. En er bestaat behoefte om te kunnen meten of er rechtvaardigheid is: draag ik niet te veel bij voor anderen, betaalt iedereen wel zijn eigen pondje.

Dit soort gevoelens zal het lot van de sympathieke gedachte bepalen. De vraag hoe hoog dat basisinkomen moet zijn en wat het allemaal kost, behoort niet de eerste, maar laatste te zijn. Het gaat om de vraag of het basisinkomen in brede lagen van de bevolking wordt ervaren als een nuttige en wenselijke manier om de samenleving in te richten.

De sociale zekerheid is tot op zekere hoogte een minimumstelsel. Veel uitkeringen bewegen zich op of dicht bij het sociaal minimum. Degenen die moeten leven van zo'n uitkering, klagen dat zij moeilijk kunnen rondkomen. Aan de andere kant wordt gemopperd dat het allemaal wel veel geld kost, en weer een andere partij zucht over de buitengewone ingewikkeldheid van het stelsel. En dan zijn er velen die op z'n minst vermoeden dat anderen ten onrechte van hun zuur verdiende geld profiteren.

Een basisinkomen zal dit soort problemen niet oplossen, tenzij het helder is en zeer eenvoudig uitvoerbaar. Eenvoud is één kant, evenwicht tussen geven en nemen de andere, betoogt De Beus. Met name de middenklasse moet erop kunnen vertrouwen dat zij rechtvaardig wordt behandeld. Want het basisinkomen doet een groot beroep op de onderlinge solidariteit en het is onduidelijk welke invloed een basisinkomen daarop heeft.

De sympathieke twijfelaars worstelen met het leerstuk van de rechten en de plichten. Voorstanders als Pels en Van der Veen menen dat er zwaarwegende argumenten zijn om de koppeling met de plicht tot arbeid en de mate van behoeftigheid te verbreken of minstens te verzwakken. Zij zien het basisinkomen als het sluitstuk van de verzorgingsstaat.

Het markeert de veranderde inzichten in het verrichten van de betaalde arbeid, zeggen zij. En het is een vorm van bestaanszekerheid die superieur is aan die van de (oude) verzorgingsstaat. 'Invoering van het basisinkomen kan een einde maken aan een achterhaald en onrechtvaardig produktivisme.'

Boek:
Robert J. van der Veen & Dick Pels (redactie):
Het basisinkomen – Sluitstuk van een verzorgingsstaat?
Van Gennep; ISBN 90 5515 031 2.

Recencie van Harry van Seumeren op 18 november '95, 00:00, bijgewerkt 15 januari '09

Bron:http://www.volkskrant.nl/archief_gratis/article660130.ece/
Basisinkomen_is_kwestie_van_helder_evenwicht_tussen_geven_en_nemen

Het basisinkomen: Een ethische beschouwing (2009)

admin — Thu, 08 Apr 2010 20:51:18 +0000

Pleidooien voor de invoering van het basisinkomen ondervinden veel weerstand in een maatschappij waarin de productieve deugd en het travaillisme overheersen. In dit debat hebben de tegenstanders ook vaak sterkere en meer uitgesproken standpunten dan de voorstanders. Het verwijt dat het basisinkomen parasitisme legitimeert, blijkt in sommige gevallen moeilijk te weerleggen.In deze bijdrage wil ik aantonen dat verschillen in beschikbaarheid van interne hulpbronnen, externe hulpbronnen en toegang tot beschikbare banen inderdaad geen afdoende rechtvaardigingsgrond vormen voor de invoering van het BI. De invoering van het BI kan volgens mij echter wel verdedigd worden vanuit de ongelijke toegang tot en verdeling van de ‘om niet’ gegeven natuurlijke hulpbronnen.

Auteur: Kris Hardies in Ethische Perspectieven 1/2009, Maart 2009

Het artikel is hier te lezen: http://www.ethics.be/ethics/viewpic.php?LAN=N&TABLE=EP&ID=1161
Tijdschrift: http://www.ethische-perspectieven.be/page.php?LAN=N&FILE=ep_index&ID=130

Arbeid, vrijheid, basisinkomen (1997)

admin — Thu, 08 Apr 2010 20:18:07 +0000

Na een heldere en faire uiteenzetting maakt Toon Vandevelde in Tijdschrift voor Filosofie, Leuven, 59 (4), 1997, pp. 698-701 (origineel artikel niet kunnen vinden red.) een reeks kritische bemerkingen op centrale aspecten van het boek Real Freedom for All. In deze korte reactie zal ik niet pogen aan elke van deze bemerkingen de aandacht te schenken die ze zou verdienen.⁽¹⁾Ik zal me op één enkel punt concentreren, maar wel één dat van centraal belang is voor het thema van de studiedag waarvoor zijn stuk geschreven werd. Is er geen onoplosbare spanning tussen mijn stelling dat de invoering van een onvoorwaardelijk basic income goed zou zijn voor vrijheid en mijn stelling dat die goed zou zijn voor arbeid? Is er geen fatale contradictie tussen mijn esoterische filosofische rechtvaardiging van het hoogst mogelijk basisinkomen op basis van een libertaire rechtvaardigheidsopvatting en mijn "exoterisch" politiek pleidooi voor een laag basisinkomen als centraal element van een tewerkstellingsbeleid?

Toon Vandevelde heeft gelijk dat ik de twee rechtvaardigingen wat selectief gebruikt volgens dat het publiek waartoe ik me richt uit graag geprovorceerde academici of ernstige beleidsmensen bestaat. Maar de tweede rechtvaardiging, juist geformuleerd, is een onderdeel van de eerste. En de eerste is ook voor het tweede publiek van groot belang.

Ja, een basisinkomen is goed voor arbeid, tenminste wanneer het ingevoerd wordt in een context zoals de onze waarin een groeiende proportie van de volwassene bevolking er niet meer in slaagt op de arbeidsmarkt een inkomen te verdienen dat tenminste gelijk is aan de uitkeringen die de welvaartstaat aan de werklozen gunt.⁽²⁾ Want het zou ertoe bijdragen van het recht op arbeid terug een werkelijkheid te maken, via twee verschillende mechanismen: 1. Het is een vorm van subsidiëring van weinig productieve activiteiten die vandaag niet kunnen bestaan; 2. Het is een vorm van subsidiëring voor de arbeidstijdverkorting van mensen die nu een baan hebben.

Andere vormen van systematische subsidiëring van weinig productieve activiteiten — bij voorbeeld het massaal tewerkstellingsubsidieprogramma dat laatst door de Amerikaanse econoom Edmund Phelps (1997) voorgesteld werd — zouden duurzaam een hoger volume arbeidsuren kunnen genereren, omdat ze niet tegelijkertijd een arbeidsduurverminderingmechanisme bevatten. Ze zijn daarom beter dan een basisinkomen wanneer het ultiem doel "busi-ness" is (de mensen bezig houden) — zoals in de bekende, door Phelps tweemaal geciteerde, maxiem van President Coolidge: "America's business is business". Maar indien onze business niet business is maar fairness, een rechtvaardige, niet-discriminerende, verdeling van de levenskansen, dan zien de zaken er anders uit. Dan blijft toegang tot betaalde arbeid zeer belangrijk, om de verschillende redenen die Toon Vandevelde terecht beklemtoont, maar niets belet nu, integendeel, dat deze toegang tot arbeid voor allen ook bevorderd wordt op een ander wijze, door de mensen mogelijk te maken minder te werken, dank zij het toekennen van een onvoorwaardelijk basisinkomen.

Het is dus waar dat een basisinkomen "goed is voor arbeid", maar tussen de verschillende strategieë die dit zijn kan men alleen resoluut voor een basisinkomen kiezen op basis van een bepaalde opvatting over sociale rechtvaardigheid. Zulk een opvatting heb ik uitgewerkt in mijn boek en samengevat in de ietwat misleidende maar doeltreffende slogan "Real Freedom for All". Ze bestaat uit drie componenten: formele vrijheid (of zelfbeschikking), ongedomineerde diversiteit en de verdeling van wat we buiten onze talenten gegeven worden op zulk een wijze dat degene die het minste krijgt zoveel mogelijk krijgt ("maximin external endowments"). Het is belangrijk in te zien dat dit laatste element, dat Toon Vandevelde onder de label "billijkheidsprincipe" bespreekt, dus geen alternatief of complementair ethisch argument biedt voor een basisinkomen, maar een cruciaal element vormt in de reallibertarische rechtvaardiging ervan. In Real Freedom for All wordt niet beweerd dat de "hoeveelheid" vrijheid waarover de minst begoede zouden beschikken in een basisinkomeregime groter zou zijn dan, bij voorbeeld, in een Phelpsiaans tewerkstellingssubidieregime. Wat beweerd wordt is dat de externe hulpbronnen die het substratum van onze reële vrijheid vormen in een basisinkomenregime (ceteris paribus) op een meer faire, onpartijdige wijze verdeeld zouden zijn dan in een Phelpsiaans regime, waar een discriminerend privileeg gegeven wordt aan en bepaald gebruik van die reële vrijheid, namelijk loonarbeid. Wat dit juist betekent, waarom het zo is en waarom dit belangrijk is wordt in het cruciaal hoofdstuk 4 van Real Freedom for All uitgelegd.

Om het nog anders uit te drukken: basisinkomen is goed voor arbeid, maar om te begrijpen waarom het een voorkeur gegeven moet worden boven andere voorstellen die even goed of zelfs beter voor arbeid uitvallen moet men beroep maken op een bepaalde soort rechtvaardigheidsopvatting, nl. een opvatting die een egalitaire (of maximin) verdeling eist van reële vrijheid, van mogelijkheidhen, van wat ons gegeven is (eerder dan van wat we ermee doen, van uitslagen, van verwezenlijkingen). De nauwkeurige formulering en verdediging van een zulke rechtvaardigheidsopvatting is geen gemakkelijke zaak — anders had Real Freedom for All veel korter kunnen zijn. Maar de intuïtieve kern — laat ons onpartijdig verdelen al hetgene dat we, in de breedste zin, krijgen — is plausiebel genoeg om de hierop steunende argumentatie ook buiten de kringen van gesofistikeerde wijsgeren gebruikt te kunnen worden. Het tewerkstellingargument is belangrijk, en kan ook soms op een ad hominem wijze doeltreffend gebruikt worden losgekoppeld van de bredere reallibertarische argumentatie, maar het kan alleen voldoende zijn wanneer het binnen het kader van deze argumentatie opgenomen wordt.

Er is dus volgens mij geen problematische spanning tussen mijn esoterische libertaire argumentatie en mijn exoterische labouristische argumentatie. Maar dit betekent niet dat uit mijn stellingen geen oncomfortabele implicaties volgen in verband met arbeid en vrijheid (en hun relatie), implicaties die suggereren dat ikzelf, in "reflective equilibrium", intrinsiek belang toekent aan andere beschouwingen dan wat in "de grootste reële vrijheid voor allen" geïntegreerd kan worden. Hier zijn twee voorbeelden: 1. Veronderstel dat na de invoering van het hoogst houdbaar basisinkomen de vrouwen, maar niet de mannen, massaal uit de arbeidsmarkt treden. Men mag goede redenen hebben om eraan te twijfelen dat dit zou gebeuren, maar het is niet logisch onmogelijk. Indien het zou gebeuren, zouden we het storend vinden? 2. Veronderstel dat na de invoering van het hoogst houdbaar basisinkomen de katholieken, maar niet de protestanten, massaal uit de arbeidsmarkt treden, en dat de protestanten meer dan ooit blijven werken, niet omdat ze meer plezier ondervinden bij het werken, ook niet omdat ze een hoger inkomen willen verdienen dan de katholieken — wat het voorbeeld voor mij onproblematisch zou maken —, maar uit een zuivere morele plicht. Indien dit zou gebeuren, zouden we het storend vinden?

Positieve antwoorden op die twee vragen impliceren niet noodzakelijk dat een reallibertaristische rechtvaardigheidsovatting inadekwaat is: niet te onredelijke onrechtstreekse, instrumentele strategieën staan misschien beschikbaar om aan te tonen dat ook vanuit het standpunt van "real freedom for all" zulke situaties vermeden moeten worden — verval van de vaardigheden, en dus van de toekomstige reële vrijheid, van de werkverlatende vrouwen, sociale cohesie die voor de politieke haalbaarheid van een rechtvaardige verdeling nodig is, veralgemening van het arbeidsethos om het niveau van het basisinkomen te maximiseren? Maar misschien kunnen zulke beschouwingen het gevoel niet wegwerken dat de hierboven vermelde hypothetische situaties storend zijn om diepere redenen, onafhankelijk van de contingente gevolgen die ze zouden kunnen hebben voor de reële vrijheid van de minst vrijen. En dan zou Toon Vandevelde gelijk hebben wanneer hij herhaaldelijk in zijn tekst beweert dat — in "reflective equilibrium" — ons ideaal van een rechtvaardige, of misschien eerder van een goede maatschappij, belangrijke elementen inhoudt — politieke participatie en een voldoende aanbod van publieke goederen bij voorbeeld — die zich niet tot "real freedom for all" laten reduceren. Dat zou niet het einde van het verhaal betekenen, maar eerder een nieuw begin: het begin van nog een andere poging om onze weloverwogen morele oordelen op een expliciete, systematische, coherente, preciese en toch niet te ingewikkelde wijze uit te drukken.

Indien Toon Vandevelde een zulke taak onderneemt wens ik hem hulp te vinden van dezelfde soort en kwaliteit als hij me grootmoedig heeft verleend op deze en andere gelegenheden, door zijn zorvuldige, scherpzinnige, verhelderende kritische commentaren.

Philippe Van Parijs

(1) Variantes van sommige van deze bemerkingen heb ik reeds besproken (vermoedelijk niet altijd tot Toon Vandeveldes bevrediging) in Van Parijs (1997a, 1997b, 1997c, 1997d). Zie ook het uitvoerig antwoord van mijn bondgenoot Robert van der Veen (1997) op Barry (1996).

(2) De onderliggende diagnose schets ik in Van Parijs (1996).

Bron: http://www.uclouvain.be/cps/ucl/doc/etes/documents/1997zh._Arbeid_en_vrijheid.pdf.

Boek: Real Freedom for All http://www.springerlink.com/content/n2515h4717413532/

Overige Artikelen van Philippe van Parijs: http://www.uclouvain.be/8609.html

Biografie

Philippe Van Parijs, geboren in 1951, is als gewoon hoogleraar verbonden aan de UCL (Chaire Hoover d’éthique économique et sociale). Hij publiceerde onder andere Qu'est-ce qu'une société juste? (Parijs, 1991), Marxism Recycled (Cambridge, 1993) en Real Freedom for All (Oxford, 1995).

Literatuur

Barry, Brian. 1996. "Real Freedom and Basic Income", Journal of Political Philosophy
4, 242-276.
Phelps, Edmund S. 1997. Rewarding Work, Cambridge (Mass.): Harvard University Press.
van der Veen, Robert J. 1996. "Real Freedom and Basic Income. Comment on Brian Barry", Journal of Political Philosophy 5, 274-286
Vandevelde, Toon. 1997. "Basisinkomen, arbeid en reële vrijheid: over het werk van Philippe Van Parijs", Tijdschrift voor Filosofie.
Van Parijs, Philippe. 1996. Van valkuil naar sokkel. Het basisinkomen als strategie tegen de werkloosheid, Kultuurleven 63 (8), 72-79.
Van Parijs, Philippe. 1997a. "Reciprocity and the Justification of an Unconditional Basic Income. Reply to Stuart White", Political Studies 45 (2), 327-330.
Arneson, Fleurbaey, Melnyk and Selznick", The Good Society 7 (1), 42-48.
Van Parijs, Philippe. 1997c. "Justice as the Fair Distribution of Freedom: Fetishism or eds.), London: Routledge, 197-205.
Van Parijs, Philippe. 1997g. "The Need for Basic Income. Interview with Chris

Het basisinkomen. Sluitstuk van de verzorgingsstaat?

admin — Tue, 06 Apr 2010 21:34:35 +0000

Bij het surfen naar zaken via het trefwoord "basisinkomen" kom je ook boeken tegen, maar meestal zijn ze niet meer te krijgen. Alleen soms tweedehands. Hier zo'n boek, het laatste exemplaar heb ik net bij bol.com weggehaald.

Dick Pels (red., met Robert J. van der Veen) Het basisinkomen. Sluitstuk van de verzorgingsstaat?
Amsterdam: Van Gennep, 1995.
Dick Pels (Amsterdam, 26 februari 1948) studeerde vertaalkunde en sociologie aan de Universiteit van Amsterdam, en was vervolgens werkzaam als universitair (hoofd)docent maatschappijtheorie en sociale filosofie aan de universiteiten van Amsterdam en Groningen. Hij promoveerde in 1986 op een proefschrift over de politieke geschiedenis van de begrippen ‘macht’ en ‘eigendom’. Hij was gastonderzoeker en visiting professor aan verschillende buitenlandse universiteiten, waaronder Harvard University en de University of Cape Town. Na een bijzonder hoogleraarschap in de sociale kennistheorie aan de universiteit van Groningen werd hij in 1998 gewoon hoogleraar in de sociologie en de cultural studies aan Brunel University in Londen. In 2002 keerde hij terug naar Nederland en verliet hij de universiteit om voor zichzelf te beginnen als freelance publicist. Hij schrijft opinieartikelen en essays voor dag- en weekbladen, en levert regelmatig politiek commentaar op radio en tv. In 2004 richtte hij samen met anderen de linksliberale denktank Waterland op (www.waterlandstichting.nl), waarvan hij sinds 2006 voorzitter is. Vanaf 1 januari 2010 is hij directeur van het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks. Klik hier voor een uitgebreider CV. Hij schrijft regelmatig een weblog op Waterlog (www.waterlog.nu).http://www.dickpels.nl/

Robert Jan van der Veen (1943) is een Nederlands politiek theoreticus.

Hij is op dit moment universitair docent politicologie bij de Universiteit van Amsterdam. Daarvoor heeft hij bij het Netherlands Institute for Advanced Study in Humanities and Sciences gewerkt (tussen 1977 en 1978), bij de universiteit Groningen, waar hij 1991 promoveerde, bij het departement economie van de Erasmus Universiteit Rotterdam en bij de Universiteit van Warwick.

Van der Veen heeft een achtergrond in Marxistische politieke theorie en politieke economie. Als zodanig heeft hij in de jaren '80 zich bezig gehouden met het analytisch marxisme. Hij heeft zich in de laatste periode gespecialiseerd in de relatie tussen rationeel gedrag en milieubeleid en het basisinkomen.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Robert_Jan_van_der_Veen

Martin Luther King over het onvoorwaardelijke basisinkomen

admin — Thu, 04 Mar 2010 11:59:10 +0000

Maar weinig mensen hebben gehoord van het boek van dominee Martin Luther King Jr. genaamd Where Do We Go From Here: Chaos or Community? (New York: Harper & Row, 1967).

Nog minder mensen realiseren zich dat Dr. King een vervent voorstander was van een gegarandeerd onvoorwaardelijk basisinkomen. Hij heeft de zaken goed tegen elkaar afgewogen voordat hij deze conclusie trok en het volgende daarover ging zeggen.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=s6zVj3nBmNs[/youtube]

Aan het eind van Where Do We Go From Here, in een hoofdstuk getiteld “Where We Are Going,” zegt King voorstander te zijn van een gegaradeerd onvoorwaardelijk basisinkomensbeleid, dat zowel de rechter- als de linkervleugel in de politiek hebben bestudeerd. Lees wat hij ons te vertellen heeft.

Vooralsnog in het engels, als iemand dit wil vertalen graag!

The Rev. Martin Luther King, Jr. Final Words of Advice

In the treatment of poverty nationally, one fact stands out: there are twice as many white poor as Negro poor in the United States. Therefore I will not dwell on the experiences of poverty that derive from racial discrimination, but will discuss the poverty that affects white and Negro alike.

Up to recently we have proceeded from a premise that poverty is a consequence of multiple evils: lack of education restricting job opportunities; poor housing which stultified home life and suppressed initiative; fragile family relationships which distorted personality development. The logic of this approach suggested that each of these causes be attacked one by one. Hence a housing program to transform living conditions, improved educational facilities to furnish tools for better job opportunities, and family counseling to create better personal adjustments were designed. In combination these measures were intended to remove the causes of poverty.

While none of these remedies in itself is unsound, all have a fatal disadvantage. The programs have never proceeded on a coordinated basis or at a similar rate of development. Housing measures have fluctuated at the whims of legislative bodies. They have been piecemeal and pygmy. Educational reforms have been even more sluggish and entangled in bureaucratic stalling and economy-dominated decisions. Family assistance stagnated in neglect and then suddenly was discovered to be the central issue on the basis of hasty and superficial studies. At no time has a total, coordinated and fully adequate program been conceived. As a consequence, fragmentary and spasmodic reforms have failed to reach down to the profoundest needs of the poor.

In addition to the absence of coordination and sufficiency, the programs of the past all have another common failing — they are indirect. Each seeks to solve poverty by first solving something else.

I am now convinced that the simplest approach will prove to be the most effective — the solution to poverty is to abolish it directly by a now widely discussed measure: the guaranteed income.

Earlier in this century this proposal would have been greeted with ridicule and denunciation as destructive of initiative and responsibility. At that time economic status was considered the measure of the individual’s abilities and talents. In the simplistic thinking of that day the absence of worldly goods indicated a want of industrious habits and moral fiber.

We have come a long way in our understanding of human motivation and of the blind operation of our economic system. Now we realize that dislocations in the market operation of our economy and the prevalence of discrimination thrust people into idleness and bind them in constant or frequent unemployment against their will. The poor are less often dismissed from our conscience today by being branded as inferior and incompetent. We also know that no matter how dynamically the economy develops and expands it does not eliminate all poverty.

We have come to the point where we must make the nonproducer a consumer or we will find ourselves drowning in a sea of consumer goods. We have so energetically mastered production that we now must give attention to distribution. Though there have been increases in purchasing power, they have lagged behind increases in production. Those at the lowest economic level, the poor white and Negro, the aged and chronically ill, are traditionally unorganized and therefore have little ability to force the necessary growth in their income. They stagnate or become even poorer in relation to the larger society.

The problem indicates that our emphasis must be two-fold. We must create full employment or we must create incomes. People must be made consumers by one method or the other. Once they are placed in this position, we need to be concerned that the potential of the individual is not wasted. New forms of work that enhance the social good will have to be devised for those for whom traditional jobs are not available.

In 1879 Henry George anticipated this state of affairs when he wrote, in Progress and Poverty:

“The fact is that the work which improves the condition of mankind, the work which extends knowledge and increases power and enriches literature, and elevates thought, is not done to secure a living. It is not the work of slaves, driven to their task either by the lash of a master or by animal necessities. It is the work of men who perform it for their own sake, and not that they may get more to eat or drink, or wear, or display. In a state of society where want is abolished, work of this sort could be enormously increased.”

We are likely to find that the problems of housing and education, instead of preceding the elimination of poverty, will themselves be affected if poverty is first abolished. The poor transformed into purchasers will do a great deal on their own to alter housing decay. Negroes, who have a double disability, will have a greater effect on discrimination when they have the additional weapon of cash to use in their struggle.

Beyond these advantages, a host of positive psychological changes inevitably will result from widespread economic security. The dignity of the individual will flourish when the decisions concerning his life are in his own hands, when he has the assurance that his income is stable and certain, and when he knows that he has the means to seek self-improvement. Personal conflicts between husband, wife and children will diminish when the unjust measurement of human worth on a scale of dollars is eliminated.

Two conditions are indispensable if we are to ensure that the guaranteed income operates as a consistently progressive measure. First, it must be pegged to the median income of society, not the lowest levels of income. To guarantee an income at the floor would simply perpetuate welfare standards and freeze into the society poverty conditions. Second, the guaranteed income must be dynamic; it must automatically increase as the total social income grows. Were it permitted to remain static under growth conditions, the recipients would suffer a relative decline. If periodic reviews disclose that the whole national income has risen, then the guaranteed income would have to be adjusted upward by the same percentage. Without these safeguards a creeping retrogression would occur, nullifying the gains of security and stability.

This proposal is not a “civil rights” program, in the sense that that term is currently used. The program would benefit all the poor, including the two-thirds of them who are white. I hope that both Negro and white will act in coalition to effect this change, because their combined strength will be necessary to overcome the fierce opposition we must realistically anticipate.

Our nation’s adjustment to a new mode of thinking will be facilitated if we realize that for nearly forty years two groups in our society have already been enjoying a guaranteed income. Indeed, it is a symptom of our confused social values that these two groups turn out to be the richest and the poorest. The wealthy who own securities have always had an assured income; and their polar opposite, the relief client, has been guaranteed an income, however miniscule, through welfare benefits.

John Kenneth Galbraith has estimated that $20 billion a year would effect a guaranteed income, which he describes as “not much more than we will spend the next fiscal year to rescue freedom and democracy and religious liberty as these are defined by ‘experts’ in Vietnam.”

The contemporary tendency in our society is to base our distribution on scarcity, which has vanished, and to compress our abundance into the overfed mouths of the middle and upper classes until they gag with superfluity. If democracy is to have breadth of meaning, it is necessary to adjust this inequity. It is not only moral, but it is also intelligent. We are wasting and degrading human life by clinging to archaic thinking.

The curse of poverty has no justification in our age. It is socially as cruel and blind as the practice of cannibalism at the dawn of civilization, when men ate each other because they had not yet learned to take food from the soil or to consume the abundant animal life around them. The time has come for us to civilize ourselves by the total, direct and immediate abolition of poverty.

Jullie zien dat dominee Dr. King het basisinkomen zag als middel om de armoede op te lossen. Het heeft dat effect, maar wanneer goed onderbouwd (niet het verdiende loon aanrakend) en goed gedistribueerd (naar alle mensen) het basisinkomen meer dan alleen armoedebestrijding is — het is een fundamenteel instrument om economische gelijkheid te bewerkstelligen.

Hoe zit het jou, wat houdt Dr. King’s boodschap in voor jou? Hoe zou jij Dr. King’s vraag — Waar gaan we naar toe vanaf nu, chaos of gemeenschap, beantwoorden.Vertel het ons!

bron: http://www.progress.org/dividend/cdking.html

Collectie Bibliografie Basisinkomen in Nederland

admin — Sun, 28 Feb 2010 15:02:15 +0000

Midden jaren tachtig besloot het Economisch Seminarium van de Universiteit van Amsterdam tot het samenstellen van een chronologische bibliografie betreffende het thema 'basisinkomen'; ook na de voltooiing van deze bibliografie bleef men rond dit thema de literatuur verzamelen.

Periode 1977-1996
Omvang 0.37 m.
Raadpleging Vrij

Geschiedenis

Inhoud

Stukken betreffende het basisinkomen, verzameld in het kader van het samenstellen van 'Basisinkomen in Nederland. Een chronologische bibliografie. Samengesteld door Maike Koper-Sluijter en Robert J. van der Veen. Amsterdam: Universiteit van Amsterdam, Economisch Seminarium, november 1986.'

Bron: http://www.iisg.nl/archives/en/files/b/11008068.php

Het Nieuwe Gratis

admin — Wed, 10 Feb 2010 13:25:13 +0000

In het gratis e-book FREE van Chris Anderson (318 bladzijden) wordt ingegaan op het gratis weggeven van producten en diensten. Wat hebben we eraan en wat kost het ons..

Voor wat betreft de link met een basisinkomen is het duidelijk: gratis leven behoort ook tot de mogelijkheden.

Download: http://lifehacking.nl/wp-content/uploads/Free.pdf

Een stukje uit voorwoord:

Gratis in de 21e eeuw

Aan het begin van de 21e eeuw zijn we bezig met de uitvinding van een nieuwe vorm van Gratis, die het komende tijdperk net zo ingrijpend zal bepalen. De nieuwe vorm van Gratis is geen truc, geen list om geld van de ene zak naar de andere te verplaatsen. Dit Gratis wordt ingegeven door een bijzondere nieuwe mogelijkheid om de kosten van goederen en diensten tot bijna nul te beperken.

Was Gratis uit de vorige eeuw een eff ectieve marketingmethode, het Gratis van deze eeuw is een totaal nieuw economisch model.

Deze nieuwe vorm van Gratis is gebaseerd op de economie van bits, niet van atomen. Het digitale tijdperk heeft een unieke eigenschap: iets wat eenmaal soft ware wordt, wordt onvermijdelijk gratis, in ieder geval wat betreft de kosten en vaak ook de prijs.

(Stel dat de prijs van staal zo dicht tot nul zou zijn gedaald dat King Gillette zowel apparaat als scheermes weg kon geven en zijn geld met iets anders kon verdienen – scheercrème?) En er wordt een miljardeneconomie mee geschapen – de eerste in de geschiedenis – waarin de basisprijs nul is.

In de atomeneconomie, zo’n beetje alles om ons heen, worden dingen in de loop van de tijd vaak duurder. In de bitseconomie, dat wil zeggen de onlinewereld, worden dingen goedkoper. De atomeneconomie is onderhevig aan infl atie, de bitseconomie aan

deflatie.

De 20e eeuw was voornamelijk een atomeneconomie, de 21e zal overwegend een bitseconomie zijn. Voor alles wat in de atomeneconomie gratis is, moet door iets anders worden betaald. Daarom voelt het traditionele gratis ook zo vaak als lokkertje om te betalen, want je betaalt hoe dan ook. Maar gratis in de bitseconomie kan écht gratis zijn; geld komt in het verhaal vaak helemaal niet voor. Terecht zijn mensen achterdochtig ten aanzien van Gratis in de atomeneconomie; terecht zijn ze goed van vertrouwen in de bitseconomie. Ze begrijpen intuïtief het verschil tussen die twee economieën en waarom Gratis het online zo goed doet.

Nu we zo’n vijftien jaar bezig zijn met het grote online-experiment, is gratis de norm geworden en vormen betalingsmuren de weg naar vergetelheid. In 2007 ging The New York Times gratis online, net als een groot deel van de Wall Street Journal, die een slim hybride model gebruikte, waarbij artikelen gratis waren voor degenen die ze online, in blogpublicaties of andere sociale media, wilden delen. Populaire muziekgroepen van Radiohead tot Nine Inch Nails geven hun muziek automatisch weg op het internet, omdat ze weten dat ze met Gratis meer mensen bereiken en meer fans krijgen, waarvan sommigen naar hun concerten komen en zelfs – stel je voor – betalen voor eersteklas-versies van hun opnamen.

De snelstgroeiende onderdelen van de computerspelletjesindustrie orden geregeld op internet gezet en betaald door advertenties en er zijn talloze gratis multiplayer-games online.

De gratis economie (freeconomics) kon opkomen door de onderliggende technologie van het digitale tijdperk. Schrijft Moore’s wet voor dat een eenheid processing power elke twee jaar in prijs halveert, de prijs van bandbreedte en opslagruimte daalt nog sneller.

Internet combineert deze drie en versterkt de prijsdalingen door een drievoudige inzet van technologie. Het resultaat is een netto deflatiepercentage van bijna 50% online, dat wil zeggen, het draaien van een video op YouTube kost over een half jaar de helft. De trendlijnen die bepalend zijn voor de kosten van zakendoen op internet wijzen allemaal in dezelfde richting, namelijk naar nul. Geen wonder dat de prijzen online dezelfde kant opgaan.

George Gilder, die in zijn boek Microcosm uit 1990 als eerste de economie van bits onderzocht, plaatst dit in een historische context:

In elke industriële revolutie worden de kosten van een cruciale productiefactor drastisch verlaagd. Vergeleken met de vroegere kosten om een bepaalde functie te bereiken,

is de nieuwe factor vrijwel gratis. Na de Industriële Revolutie werd fysieke inspanning bijna gratis vergeleken met de spierkracht van dieren of mensen die vroeger vereist was voor een bepaalde prestatie. Je kon een fabriek opeens 24 uur per dag grote hoeveelheden producten laten produceren in een tempo dat voorheen gewoon ondenkbaar was.

De interessantste bedrijfsmodellen van nu beschrijven manieren om geld te verdienen rond Gratis. Vroeg of laat zullen alle bedrijven moeten uitvinden hoe ze gebruik kunnen maken van Gratis of daarmee kunnen concurreren. In dit boek vertellen we hoe je dat doet.

Om te beginnen kijken we naar de geschiedenis van Gratis en de reden waarom het onze keuzen zo sterk beïnvloedt. Vervolgens bekijken we hoe de digitale economie Gratis revolutionair veranderd heeft en van een marketingtruc een economische kracht heeft gemaakt, inclusief de bedrijfsmodellen die er mogelijk door zijn geworden. En ten slotte duiken we in de principes van de gratis economie die daaraan ten grondslag liggen: hoe werkt Gratis, waar werkt het en waarom wordt het zo vaak verkeerd begrepen of gevreesd. Maar laten we beginnen met de vraag wat ‘gratis’ eigenlijk betekent.

Download: http://lifehacking.nl/wp-content/uploads/Free.pdf

Automation, Unemployment and the Distribution of Income

admin — Sun, 07 Feb 2010 19:20:35 +0000

Automation, Unemployment and the Distribution of Income (ISBN: 9065490191)
Keith Roberts

Uw webmaster heeft dit boek op de kop geslagen en is niet meer te verkrijgen, binnenkort een pdf uitgave om te lezen ….

Bookseller: CVT Botton Bookshop(North Yorkshire, NYK, United Kingdom)
Bookseller Rating:

Quantity Available: 1

Book Description: European Centre for Work and Social Change, Maastricht, Netherlands, 1983. Soft Cover. Book Condition: Good. 16mo – over 5¾" – 6¾" tall. Former library copy with red tape on spine and card pocket on inside back cover. It has a stiff cardboard cover. Bookseller Inventory # 000380

Wat vind je hier op de site?Was finden Sie auf diese Seite?What do you find on this site?

admin — Mon, 01 Feb 2010 08:45:02 +0000

De berichten op deze website zijn een mengeling van recente artikelen en artikelen die al wat ouder zijn. De oude artikelen die geplaatst worden bevatten toch nog voldoende en goede informatie over basisinkomen om te lezen. Wanneer het een ouder artikel betreft kan achter de titel een jaartal vermeld zijn of in het artikel wordt melding gemaakt van de datum van verschijning. Soms wordt er in een bericht geschreven over guldens, lees hier maar gewoon euro's voor. Het gaat immers om het principe en daar is in de loop der jaren niet veel aan veranderd.

Leider sind nicht alle Einträge auf unsere Website ins Deutsche Sprache übersetzt worden. Die Kommentare auf dieser Website sind eine Mischung aus den letzten Artikel und ältere Artikel. Die alten Beiträge enthälten gute Informationen über das was in Holland über das Grundeinkommen geschrieben ist. Manchmal übernemen wir Deutschsprachige Artikel, weil das Grundeinkommen in Deutchland viele Nachfolger hätte. Vielleicht muussen Sie Gulden ins Euro umwechselen, aber das princiep des Grundeinkommens veränderd dadurch nicht.

The messages on this website are mainly in the Dutch language. The articles published are sometimes new, somtimes a few years old, but information they contain is stil valid. Sometimes you have to swap Guilders into Euros, but the principle about the Basic Income remains the same.