In German
The German Journal ‘Brandeins’ has done a ‘follow-up’ article on the BIG pilot project. The article provides a short background and sums up the positive results of the BIG pilot project. It also highlights the decision of the BIG Coalition to continue with the Bridging Allowance for the people in Otjivero, but also reports about the financial challenges the project faces currently and the urgency of a new fundraising campaign. The article can be accessed via: http://www.brandeins.de/online-extras/was-wurde-aus/dem-grundeinkommen-in-namibia.html

Mr. Bonifaze Mabanza, from our partner organisation KASA (Kirchliche Arbeitsstelle Südliches Afrika), visited Namibia in September last year. He puts the BIG campaign and the political response under the heading: ‘BIG – wie weiter’ in perspective. His commentary is available via: http://www.woek.de/web/cms/upload/pdf/kasa/publikationen/mabanza_2011_big_wie_weiter.pdf

In English:
Professor Frankman, Senior Research Fellow at the McGill University, Montreal, Canada has published a Review of ‘Making the Difference’ – the 2009 Assessment Report of the BIG pilot project. The review can be accessed via his webpage at: http://sites.google.com/site/mfrankman/
under ‘review’ at the bottom of the page

Best regards,

Claudia & Dirk

A: Professor Standing, als je al deze mensen ziet in een winkelstraat, krijg je niet de indruk dat er een crisis heerst, of dat mensen die voelen.

G: We zijn natuurlijk in het centrum van Brussel, vandaar de winkelende mensen, maar we hebben het over miljoenen mensen wereldwijd die lijden onder verschillende vormen van onzekerheid. Onzekerheid in verband met hun woonstee, hun inkomen, hun werk en zelfs in verband met hun relaties en hun culturele identiteit.
Het precatiaat is een groep mensen die steeds verder uitbreidt; en het zijn mensen die vrezen ooit bij dat precariaat te horen.

Het precariaat, een samentrekking van precair(onzeker) en proletariaat, het is een nieuwe term die veel ladingen dekt en slaat ook op velen van ons, voor alle duidelijkheid. Werknemers van wie steeds meer flexibiliteit wordt geeist, maar ook hooggeschoolden die nergens terecht kunnen met hun diploma’s.

G: Het precariaat is gewild door multinationals en regeringen die een flexibele arbeidsmarkt nastreven. Iemand als deze man is een slachtoffer, iemand die helemaal uit het systeem viel. (zoom in op straatkrantverkoper, éénbeenige bedelaar)
Aks je deel uitmaakt van het precariaat, maak je je zorgen over het feit dat jij zelf, of iemand die jij kent, zoiets zou kunnen overkomen. Dat is de onderliggende vrees en dat maak veel mensen boos.

Boze mensen, ze waren vorig jaar met velen in betogingen en bezettingen bij ons en wereldwijd, het is nog maar een begin zegt Standing. Neem Griekenland, daar zou het volgens hem nog wel eens tot een burgeroorlog kunnen komen.

G: Zeker! In Griekenland is de levensstandaar er zo erg op achteruit gegaan.Wat daar gebeurt, is zo oneerlijk dat de dreiging van de burgerlijke onrust tastbaar is. De woede is extreem, maar gerechtvaardigd. Niemand vindt geweld een oplossing, maar de situatie is zo ernstig dat alles mogelijk is dit jaar, echt alles.

Burgeroorlog in Griekenland. Guy Standing zegt dit niet zomaar, vorig jaar voorspelde hij de rellen in Londen en legt een verband met de Arabische Lente, Indignados (spaanse beweging van verontwaardigden – admin) en de #occupy-beweging.

G: De “dagen van woede”, zoals ik dat noem, zullen steeds vaker voorkomen. En wanneer dat gebeurt, zal de angst van kamp wisselen. Tot nu waren mensen die in onzekerheid leefden te bang. Ze zijn bang dat ze een wet overtreden en nog grotere moeilijkheden zullen krijgen. Maar de groepen die op straat komen en precariaat-bewegingen vormen, zullen op een bepaald moment zeggen: “Wat hebben we eigenlijk te verliezen?”. De angst verschuift hoe langer hoe meer naar de middenklassen en de rijken, die het opeens over ongelijkheid hebben. Die opeens zeggen: “We moeten iets doen: een Tobintaks invoeren of de bonussen van de bankiers beknotten.” Nu zitten we in een vroeg stadium, maar in het komende jaar of twee, zullen we een veel bredere beweging zien van mensen die zeggen: “Genoeg! Nu willen we échte verandering.”

Echte verandering, zoals een universeel basisinkomen voor iedereen. Guy Standing pleit er al jaren voor.

G: Op die manier krijgen mensen een vertrouwensbasis waar ze hun leven op kunnen baseren. Als je mensen geen enkel zekerheid beidt, kan je niet verwachten dat mensen zich netjes gedragen.

A: Kunnen staten dat betalen, zo’n basisinkomen?

G: Naturlijk is dat betaalbaar. Elke sociale politiek is uiteindelijk een kwestie van prioriteiten. Geef je subsidies aan de middenklasse of bied je de hele maatschappij een basis, zodat iedereen een basiszekerheid heeft? Daarbovenop kun je dan uitkeringen geven naargelang de noden. Je hoeft de superrijken geen aftrekposten te geven of dure dingen aan te kopen. Het is gewoon een kwestie van prioriteiten.

Bron en Film: http://www.deredactie.be/permalink/1.1206453

It is an honor for me to be invited to participate in this “United Nations Regional Commissions’ High Level Meeting on Transition to Democracy”, in this panel on “Balancing Growth and Social Justice”, concerning mainly the Arab Countries, held in Beirut, Lebanon, on January 15 and 16, 2012. This is a highly relevant opportunity to exchange ideas about the experiences of so many countries in the five continents about how we can raise the level of justice in our societies so as to live with a sense of solidarity and peace.

As a Brazilian Senator, member of the Workers’ Party (Partido dos Trabalhadores), author of Law 10.835/2004 that institutes a Citizen’s Basic Income to all residents of Brazil, including those foreigners who are living in Brazil for five years or more, no matter the origin, race, sex, age or socioeconomic condition, and also Co-President of Honor of the Basic Income Earth Network – BIEN – I am happy to bring you information about what is going on in my country, and about the development of this proposal in other parts of the world.

According to the law, approved by consensus of all parties, in December 2002 in the Federal Senate, and in December 2003, in the Chamber of Deputies, and then sanctioned by President Luiz Inácio Lula da Silva in January 8, 2004, the Citizen’s Basic Income will be an annual monetary benefit, equal to all, sufficient to attend the basic needs of each person. It may be paid monthly, in equal parcels. Its level will consider the level of development of the nation and the financial possibilities. It will be instituted gradually, under the Executive criteria, taking into account those most in need in the first place, such as the Bolsa Família Program does today.

In his “The Idea of Justice” (Penguin Books, 2009), the Nobel Prize economist Amartya Sen tells us about the importance of searching for justice, of building democracy, of the government built by debate, as well as of the nature, the viability and the extent of the demands of human rights. He mentions the sense of perception of clear injustices that could be overcome that characterized the actions of the Parisians in the French Revolution of 1789, Mahatma Ghandi in India and Martin Luther King Jr in America.

Amartya Sen mentions several examples of how democracy, freedom of expression and of the press have contributed for societies to solve their problems including that of severe famines.

Sen asserts that the history of the Middle East and of the Muslin people includes a large number of episodes of public discussions and participatory politics through dialogue. In the Muslin kingdoms centralized in Cairo, in Baghdad and Istanbul, in Iran, in India or even in Spain, there were many defenders of public discussions. He argues that the degree of tolerance with respect to different points of view was frequently exceptional in comparison to Europe in the XVI and XVII centuries. I am sure that Amartya Sen is regarding very well the development of this Meeting in Beirut.

Sen’s starting point is the Theory of Justice as Equity elaborated by John Rawls. In his “A Theory of Justice” (Harvard University Press, 1971), Rawls establishes the principles of Justice that should be put into practice in a society:

1. Each person is to have an equal right to the most extensive system of equal basic liberties compatible with a similar system of liberty for all (the principle of equal liberty);
2. The inequalities of social and economic advantages are justified only if (a) they contribute to the improvement of the less advantaged of the society (the principle of difference), and if (b) they are linked to positions that everybody has equal opportunities to occupy (the principle of equal opportunity).

In 2005, I had the opportunity to attend the first lecture given together by Professors Amartya Sen and Philippe Van Parijs, in their discipline, “Justice and Cultural Diversity”, for the graduate students of Harvard University. Van Parijs asked the students who had a mother language other than English among them. About one third raised their hands. He observed that even having different backgrounds – in terms of origin, race, language, religion and so on – we could have common views on our criteria about how to build a just society.

Then, Amartya Sen explained that in that discipline they would examine what are the institutions that would help us in raising the level of justice. For example, when slavery was abolished, it raised the level of justice in society. If we provide a good level of education for all boys and girls in the society, we are raising the level of justice. “In this course we will examine”, Sen mentioned, “to what extent an Unconditional Basic Income, as argued in favor of by Professor Philippe Van Parijs and Senator Eduardo Matarazzo Suplicy, who is visiting us today, will or not raise the level of justice in society.” I felt quite happy.

We could think of other instruments that would help in this direction, such as the stimulus to cooperatives, the expansion of microcredit, the agrarian reform, a good public health system, the participatory budget and so on. John Rawls mentions in “A Theory of Justice” that a negative income tax that would guarantee a minimum income to all would help the application of the principles of justice.

According to Professor Philippe Van Parijs, in “Real Freedom for All. What (if anything) may justify capitalism?” (1995, Oxford), much better than the Negative Income Tax to Guarantee a Minimum Income is the Unconditional Basic Income to all, no matter origin, sex, race, age or socioeconomic condition, for the purpose of applying the three principles of justice.

What follows is the development of the paper that I have prepared for the Book of essays for Philippe Van Parijs, “Arguing about justice”, edited by Axel Grosseries and Yannick Vanderborght (2011, UCL, Universitaires de Louvain), because of his 20th year as the responsible for the Hoover Chair in economic and social ethics at the Catholic University of Louvain as well of his 60th birthday.

How Basic Income inspired Brazil’s social policy

In 1966-68, and again in 1970-73, as I was studying for my Master’s and my PhD in Economics at Michigan State University, in the USA, I came across the concept of income guarantee through a negative income tax (NIT). Back in Brazil, I interacted with Professor Antônio Maria da Silveira, who had proposed the institution of such a NIT in our country (Silveira 1975). When I was elected Senator by PT-SP for the first time in 1990, we then worked together on a proposal called the Guaranteed Minimum Income Scheme, PGRM. Every adult person 25 years or older who did not earn at least 45 thousand Cruzeiros per month (at that time, about US$150) should have the right to a complement of 30% to 50% of the difference between that level and his/her disposable income. The project was approved by the Federal Senate, by consensus of all parties, on December 16th, 1991. It went to the Chamber of Deputies where, at the Committee of Finance and Taxation, received an enthusiastic written opinion from Representative Germano Rigotto (PMDB-RS). The proposal, however, was not voted in that form because of several developments that followed.

The debate on the subject then started to flourish in Brazil. In 1991, during a discussion with approximately 50 economists who were close to the Workers’ Party (PT), Antônio Maria da Silveira and I presented the PGRM proposal. Professor José Márcio Camargo observed that the guarantee of a minimum income was a good step, but that it should be granted to needy families only, with children attending school on a regular basis. These children would then not be induced to work in order to help the survival of their families.

In 1995, taking these thoughts into consideration, Mayor José Roberto Magalhães Teixeira (PSDB), in the municipality of Campinas, and Governor Cristóvam Buarque (PT), in the Federal District, started minimum income schemes linked to educational opportunities. The programs were called Bolsa-Escola. All families with income per capita below half the minimum wage would have the right to receive: a) in Campinas: whatever would be necessary to complete half the minimum wage per capita for the family; b) in the Federal District: a full minimum wage, no matter the size of the family, or how many people in the family were working or not. Those experiments inspired several other municipalities. In the National Congress, bills were presented defining the support level that the Federal Government would provide to municipalities introducing minimum income programs related to educational opportunities.

In 1996, I took Philippe Van Parijs for an audience with President Fernando Henrique Cardoso and the Minister of Education, Paulo Renato Souza. Van Parijs argued that an unconditional basic income was a first-best, but also recognized that starting with a minimum income guarantee associated with education opportunities was a good step, because it was related to investment in human capital. President Fernando Henrique Cardoso then gave permission to the National Congress to approve a law which authorized the federal government to grant a financial support of 50% on the amount spent by the municipalities that provide a minimum income linked to social and educational opportunities.

In March 2001, again under Fernando Henrique Cardoso’s impulse, the National Congress approved another law authorizing the federal government to conclude agreements with all Brazilian municipalities in order to implement the Bolsa Escola. Later on, the government also instituted the Bolsa-Alimentação and the Auxílio-Gás programs. In 2003, Luiz Inácio Lula da Silva’s government instituted the Vale-Alimentação program.

In October 2003, President Lula’s government decided to unify and rationalize these different programs into a single Bolsa Família Program, which had 3.5 million families registered in December 2003. The number increased to 6.5 million families in December 2004, 11 million families in December 2006, and 13.352 million families, or almost 50 million Brazilians, in December 2011.

The Bolsa Familia: A Success Story

Along with other economic policy instruments, the Bolsa Família Program greatly contributed for the reduction of absolute poverty and the level of inequality in Brazil. The Gini coefficient had reached 0.599 in 1995, but gradually decreased every single year, reaching 0.581 in 2003, 0.544 in 2008, 0.530 in 2009, and 0.526 in 2010 [1]. The proportion of families under the extreme poverty line, with income per capita below R$ 93.75 which was 17.5% in 2003, decreased to 8.8% in 2008. The proportion of poor families, with income per capita below R$ 187.50, decreased from 39.4% in 2003 to 25.3%, in 2008. These favorable results can also be shown in the following way. The 20% poorest families had an income per capita increase 47% faster than the income of the richest 20%. While in 2001, the average income of the 20% richest families was 27 times more than that of the 20% poorest families, in 2008 it was 19 times higher, a reduction of 30% in inequality in seven years.

Since June, 2011, when the newly elected President Dilma Rousseff announced the Brazil Without Misery Plan and an adjustment of the program, the Bolsa Familia stated to function as follows: If the family per capita income is below R$ 70 per month, it has the right to receive a basic benefit of R$ 70 per month [2]. All families with monthly per capita income below R$ 140 are entitled to R$ 32, R$ 64, R$ 96, R$ 128 or R$ 160 if they have one, two, three, four, five or more children under 16 years of age respectively, plus R$ 38 for each adolescent between 16 to 18 years of age (up to a maximum of two). Therefore, the average benefit per family has increased to R$ 120 per month, with a minimum of R$ 32 and a maximum of R$ 306 per month.

The average size of the Brazilian family is 3.3 persons. The average is somehow higher, for families that benefit from the program. These families need to meet important requirements. If the mother is pregnant, she has to go to the public health network for prenatal examinations and monitoring. Parents have to take their children up to six years of age to be vaccinated according to the calendar of the Ministry of Health. Children from seven to 16 years of age have to go to school, with an attendance average of at least 85%. Children from 16 to 18 years of age must attend school with at least 75% attendance.

Despite the achieved progress, Brazil is still one of the most unequal countries in the world. While the poorest 40% live with 10% of the national income, the richest 10% live with more than 40%. The income appropriated by the 1% richest is the same as of the 45% poorest. Undoubtedly, the creation and expansion of the Bolsa Família Program had positive effects. However, in order to move towards a more efficient and direct eradication of the absolute poverty, as well as to achieve greater equality and guarantee greater real freedom for all, Brazil should implement a true Citizen´s Basic Income (CBI).

Towards A CBI

During the 1990s, I increasingly interacted with the founders of the Basic Income European Network (BIEN) [3], and took part in its bi-annual congresses. I was then convinced that an unconditional Basic Income for all was much better than conditional schemes or even a NIT. For this reason, in December 2001, I presented a new bill of law to the Brazilian Senate, which called for the institution of the Citizen´s Basic Income (CBI). After having studied the proposition, Senator Francelino Pereira (PFL-MG) argued that it had to be made compatible with the Fiscal Responsibility Law under which it is necessary to secure correspondent revenue for expenditures. He suggested the inclusion of a paragraph saying that the CBI had to be instituted step by step, starting with those most in need, until one day it will be unconditional for everyone regardless of income. It reminded me of James Edward Meade’s recommendation, in the last chapter of Agathotopia. What is important is to have our objectives crystal clear in mind, and to move firmly, gradually, in that direction.

Due to this aspect, the bill of law was approved by consensus of all parties in the Senate (December 2002) and the Chamber of Deputies (December 2003). When it came to the President for his examination, Minister of Finance Antonio Palocci told him: “since it is to be introduced step by step, it is feasible and you may sanction it”. On January 8th, 2004, President Luiz Inácio Lula da Silva sanctioned the Law 10.835/2004 that institutes a CBI, step by step, under the Executive criteria, starting with those most in need, such as in the Bolsa Família program. Later, then, we will have an equal CBI for everyone as an individual right to participate in the wealth of the nation. On this day, the President received the following message from economist Celso Furtado:

At this moment when Your Excellency sanctioned the Citizen’s Basic Income Law I want to express my conviction that, with this measure, our country puts itself in the vanguard of those that fight for the building of a more harmonious society. Brazil was frequently referred as one of the last countries to abolish slave labor. Now with this act which is a result of the principles of good citizenship and the wide social vision of Senator Eduardo Matarazzo Suplicy, Brazil will be referred as the first that institutes an extensive system of solidarity and furthermore, it was approved by the representatives of its people.

As I see it, a true CBI should be as high as possible in order to meet each person’s vital needs, and should be paid to all inhabitants of a community, municipality, state, country, or even, someday, to the whole population of a continent or the world. Regardless of his/her origin, race, sex, age, civil, social or economic condition, everyone will have the right to receive the CBI as a right to participate in the wealth of that community, municipality, state, country, continent or the planet. Such a scheme has many advantages. Let me mention a few of them.

First, all the bureaucracy involved in knowing each person’s income in formal or informal market would be eliminated. This would also allow for the elimination of any stigma or shame, since individuals would not need to tell civil servants: “I earn only this much, so I need a supplement of income for my survival”.
Second, perhaps the most important advantage of the Citizen’s Basic Income is that it raises everyone’s level of dignity and freedom. From the point of view of what Amartya Sen says in “Development as Freedom” (1999, New York: Knopf): “Development, to be meaningful, must mean a greater degree of freedom for everyone in society.” Take the case, for example, of a girl who does not have another alternative for her survival than selling her body. Or a young man who, to support himself and his family is forced to work for the drug traffic gangs. If there is a Citizen’s Basic Income, they can refuse those alternatives, and wait for opportunities that match their propensity or vocation.

Third, a basic income allows for the elimination of the dependency phenomena. Conditional programs function as follows: if a person’s income is below a given amount, she is entitled to an income supplement. When she gets a job, she loses (part of) the benefit. Hence, she might decide not to take that job and gets into the unemployment or the poverty trap. With a universal basic income she will have more employment options.

One of the most often-heard objections to Basic Income consists in saying that it would stimulate idleness. The Brazilian Constitution and laws, as well as the laws of so many countries, assure the right to private property. That means that the owners of factories, farms, hotels, restaurants, banks, real estate and financial bonds have the right to receive capital revenues, that is, profit, rent and interest.

Do the Brazilian laws, or of most other countries, mention that to receive those revenues, the capital owners must demonstrate that they are working? No, and they usually work, and many of them also dedicate a good part of their time to voluntary work. Do they need to demonstrate that their children are attending school? No. Nevertheless, their children usually attend the best schools.

So, if we assure those who have more resources the right to receive their revenues without conditions, why not extend to everyone, rich and poor, the right to participate in the nation’s wealth as our right for being Brazilians? If we want to eliminate absolute poverty, becoming a more equal and fair society and assuring dignity and real freedom to everyone in the society, instituting the Citizen’s Basic Income is a solution as simple as leaving home through the door.

Turning Basic Income into reality in Brazil

In Brazil, we could consider the institution of the Citizen’s Basic Income (CBI) as consistent with the values defended by the indigenous, by the fighting “quilombolas” and those for the slavery abolition, and by all those researchers and scientists who fight for the creation of a fair nation.

In the same way as the first minimum income linked to educational opportunities started locally, in Campinas and in the Federal District, it is possible to start the CBI in communities or municipalities.

Take the example of Recivitas – Instituto pela Revitalização da Cidadania, an organization which has created a free library and a free toy center in Vila de Paranapiacaba (Serra do Mar, 1,200 inhabitants). It has recently proposed the creation of a CBI. Recivitas President Bruna Augusto Pereira and coordinator Marcus Brancaglione dos Santos are waiting for the steps of Santo André’s Mayor to carry out the project. While waiting, they started a pioneering experience in another village, Quatinga Velha where, since the beginning of 2009, they pay R$ 30, or US$ 18, per month to 83 persons. This is possible thanks to the voluntary contributions of several citizens.

Another promising experiment is taking place in Santo Antonio do Pinhal, in Serra da Mantiqueira, 177 km from São Paulo, 6.500 inhabitants. There, on October 29th, 2009, the Municipal Chamber, by consensus of its nine councilmen, approved the Municipal Bill of Law for a Basic Income, proposed by Mayor José Augusto de Guarnieri Pereira (PT). Among the 5.565 Brazilian municipalities, it is the first that approved a law instituting the CBI. Its first article declares:

“With the purpose to turn Santo Antonio do Pinhal into a Municipality that harmonizes sustainable social and economic development with the application of justice principles, meaning the solidarity practice among all its inhabitants, and, above all, to grant a higher level of dignity to all its inhabitants, the Citizen´s Basic Income of Santo Antonio do Pinhal – CBI is instituted, consisting in the rights of all registered residents or residents in the Municipality for at least 05 (five) years, regardless of their social and economic status, to receive a monetary benefit.”

Exactly as in the federal law, it also states that the CBI will be achieved gradually, giving priority to the most needed segments of the population. To finance the payment of the CBI, a Municipal Fund will be created.

To turn the CBI feasible for the whole country however, it would be necessary to collect a great amount of resources. If it wants to provide an even modest improvement in relation to the Bolsa Família, Brazil should begin with at least an amount higher than the average paid by this scheme, i.e. R$ 120 per family, which means something like R$ 40 per person for a family of three members. So, if we think about a CBI of R$ 40, it would be R$ 240 per month for a family of six members. In 12 months, the yearly amount would be R$ 480 per person. With Brazil’s population reaching 191 million in 2011, we would need R$ 91,680 billion, something around 2.71% % of the Gross National Product of R$ 3,388 trillion or US$ 2,287 trillion in 2010, about 6.7 times the Bolsa Familia budget of R$ 13.6 billion for 2010, a considerable leap.

R$ 40, or US$ 22, per month is a modest amount, but in time, with the progress of the country and the growing approval from the population, the CBI could turn into R$ 100, then R$ 1.000, and so on. A way to make it feasible is the creation of the Citizen’s Brazil Fund, according to the Bill of Law 82/1999, which I presented to the Senate. It has already been approved by consensus by the Senate, and is in legal procedures in the Chamber of Representatives, where it has been approved by the Committee of Family and Social Security. This Fund is constituted by 50% of the resources generated by authorization or concession of natural resources exploitation; 50% of the revenues from rentals of federal government real estate, which belong to all the population; 50% of the revenues generated by concession and services and public works and other resources. The output generated by the investments of the Fund resources, like the Alaska Permanent Fund, will be used to pay CBI to all the Brazilian residents.

Citizen’s Brazil Fund legislation is now awaiting approval by the Chamber of Representatives Committee of Finance and Taxation. A new reporter has been nominated, Federal Representative Cláudio Puty (PT-PA) (from the Workers’ Party, State of Pará). He will be able to present a favorable report as long as there is a green light from the Executive. This is not so easy, although I always say that I am ready to accept any suggestion to make the proposal feasible, such as to diminish the proportions that are listed in the proposal. It is important to consider that Congress approved in 2010 President Lula’s initiative regulating the proceeds of the oil found in the Pre-Salt area deep in the Atlantic Ocean. The legislation has the eradication of poverty, the expansion of educational opportunities, scientific and technological progress, and better environmental and cultural activities as its main objectives. There is a strong dispute, however, between the representatives of the Federal Units, 26 States and one Federal District, on how to distribute the resources from the exploitation of the pre-salt oil.

Another promising alternative is being pointed out Professor Philippe Van Parijs while quoting Edward Glaeser’s excellent book “The Triumph of the City”, Penguin, 2011, p.221:

“Smart environmentalism needs to embrace incentives (…) Throughout the world, we can adopt a global emission tax that charges people for the damage done by their carbon emissions (…) Opponents of big government understandably worry that this type of policy will just turn into an added source of revenue for the government, but this worry can be reduced with a public commitment to rebating tax to citizens as an energy dividend, much as the state of Alaska pays each of its citizens an annual dividend from all revenues.”

Especially when more people understand how CBI could contribute for the construction of a fair and more civilized Brazil, more voices will be saying to the President of the Republic, to the Governors and Mayors: “It is a good proposal. Let’s put it into practice right away”.

Conclusion: what are the immediate prospects?

During the IV National Congress of the PT in Brasilia, February 19th to 21st, 2010, by the unanimous vote of the 1.350 delegates, the following point was added to the National Program of Dilma Rousseff, who was acclaimed Presidential candidate by consensus:

“The Great Transformation
The accelerated growth and the fight against racial, social, regional inequalities and the promotion of sustainable development will be the axis of the economic development structure.
19) The expansion and the strengthening of the popular consumption goods, that produces strong positive impact over the productive sector system, will be attained by:
a)…
f) permanent improvement of the income transfer programs such as the Bolsa Família, to eradicate hunger and poverty, to facilitate access of the population to employment, education, health and higher income;
g) transition from the Bolsa Família Program towards the Citizen´s Basic Income, CBI, unconditional, as a right of every person to participate in the wealth of the nation, such as set by the Law 10.835/2004, a PT initiative, approved by all parties in the National Congress and sanctioned by President Luiz Inácio Lula da Silva in January 8, 2004.”

It would be rational that the Bolsa Família and the state social programs become unified since they are quite similar. Both could be increased in value, for more people, in the direction of the CBI.

President Dilma Rousseff was elected in October 31st, 2010 in the second ballot, with almost 55.7 million votes, 56% of the total. On her inauguration day, on 2011, January 1st, she announced that the eradication of misery or extreme poverty in Brazil would be her first and most important priority.
On June 11st, President Dilma Rousseff announced the Brazil Without Misery Plan. The main purpose is to include in the program those 16.27 million people who are not yet being benefitted by the Bolsa Família program, although they are people who, according to the 2010 Census, are living with less than 70 reais per capita. She announced that the government will start making an active search for these people wherever they are. Since many of these people are children up to 14 years of age, the Bolsa Família Program increased the benefit from three to five children up to 15 years of age that may receive the 32 reais per child. This measure is expected to reach 800 thousand families more, up to 2014, and 1.3 million more children.

It will be a tremendous challenge for a 150-year old financial institution like the Caixa Econômica Federal, a Caisse des Dépôts, to administer the unconditional right to all 191 million Brazilians, even more in the future. But for an institution that was able to increase the number of families being benefitted by the Bolsa Família Program from 3.5 million families in December, 2003, to 13 million in December 2011, that corresponds to around 50 million inhabitants, and so efficiently, to manage the Citizen’s Basic Income to all Brazilians is a feasible objective. It is my purpose to help President Dilma Rousseff and her Ministers to take the necessary steps to institute the Citizen’s Basic Income by 2014.

[1] Sources: Study number 30 of IPEA – Instituto de Pesquisa Econômica Aplicada, First Analysis about the results of the 2008 PNAD – Pesquisa Nacional por Amostra de Domicílios, published in September 24th, 2009, plus the 2009 PNAD and 2010 Census results officially published by the IBGE – Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística in 2010 and 2011
[2] As of June 1st, 2011, R$ 1,00 was US$0.63, and €0.44.
[3] In 2004, BIEN became the Basic Income Earth Network.

BIBLIOGRAPHY
CASTRO, Josué (1951). Geopolítica da fome: ensaio sobre os problemas de alimentação e de população do mundo. Rio de Janeiro, Editora da Casa do Estudante do Brasil.
FRIEDMAN, Milton (1962). Capitalismo e liberdade. Rio de Janeiro, Editora Arte Nova, 1975.
INSTITUTO CIDADANIA (2001). Projeto Fome Zero: uma proposta de política de segurança alimentar para o Brasil. São Paulo. Instituto Cidadania/Fundação Djalma Gui marães.
LAVINAS, Lena (2001).  The appeal of minimum income programmes in Latin America. ILO Brasil Regional Office – World Bank Agreement. SES (Seeking Distributive Justice – Basic Security for All) n. 7.
MEADE, James Edward (1989).  Agathotopia:  the economics of partnership. Aberdeen, Aberdeen University Press.
RAWLS, John (1971).  A theory of Justice. Cambridge, MA: Harvard University Press.
SEN, Amartya (1999).  Development as Freedom. New York: Knofp.
SEN, Amartya (2009). The idea of justice. Great Britain, Penguin Books.
SILVEIRA, Antônio Maria (1975).  “Moeda e redistribuição da renda”. Revista Brasileira de Economia, abr/jun. [Reproduzido em Silveira (1981). Moeda e redistribuição de renda. Rio de Janeiro. Edições Multiplic.]
VAN PARIJS, Philippe (2001).  What’s Wrong with a Free Lunch? Foreword by Robert M. Solow. New Democracy Forum Series. Boston, Beacon Press.
VAN PARIJS, Philippe (1995).  Real freedom for all: what (if anything) can justify capitalism? Oxford, Oxford University Press.
VAN PARIJS, Philippe & VANDERBORGHT, Yannick (2006),  Renda Básica de Cidadania,  argumentos éticos e econômicos,  Rio de Janeiro: Record.

Income, Commons & Democracy

From A European People’s Campaign to the Building of an Alternative Europe

Throughout Europe, we are witnessing massive transfers of common resources from the public to the private sphere. Our democracies are increasingly being jeopardized by collusive state and market actors; government representatives that have prioritized the short term profits of individuals and corporations ahead of the interests of the people, resulting in the lowering of incomes for common people while raising them for those that created the crisis. From Greece to Spain to London and Rome, the European people are increasingly aware of the need for a different model of globalization. From those resisting the privatization of resources (for example in Italy with the water referendum) to the recent occupations of public spaces against neoliberalism (for example in Spain and Greece), we see these movements as efforts to reclaim the commons, both of resources and democratic spaces, which belong to the 99% and have been appropriated by the 1%. The moment is ripe for the building of an alternative Europe, one which is not merely the product of neoliberal economic policies but rather the political will of the European people.

The Rome forum brings together over forty organisations, networks and social movements from at least seven European countries to take forward common transnational campaigns on the themes of the commons and minimum income within the fight for precarious working and living conditions, relying also on the new instrument of the European Citizens’ Initiative. The event will be a real opportunity to build European networks and campaigns that will take concrete forms in follow-up meetings in Spain, the UK, Romania, Bulgaria and France in the following months to continue the work begun in Rome. The emphasis on concrete campaigns will be the starting point to engage in a reflection on the revision of the EU Treaties, to propose an alternative vision of Europe.

A European Citizen’s Initiative for a European Charter of the Commons was initiated by the municipality of Naples, with the the first high level technical meeting of jurists taking place recently (in December) at the International University College of Turin. Proposals for an Initiative on minimum income have been taken forwards, amongst others, by the Basic Income Network, following the proposals advanced by the European Parliament in October 2010.

The Italian organisations behind this the event are the International University College Turin, European Alternatives, Teatro Valle, Centro Studi per l’Alternativa Comune, Municipality of Naples, Basic Income Network, Tilt, Il Manifesto, Rete della Conoscenza, Altramente and Arci.

FORUM PROGRAM (draft)

Simultaneous interpretation from and to English will be available

Friday 10th – Opening assembly: An Alternative Europe is Possible

• 17:00 Intervention from participants from Italy, Hungary, Romania, France, Spain UK and Bulgaria to launch a new Europe in response to austerity, based on common goods, income and participation.
• 19:00 Aperitif and networking

Saturday 11 – Towards a European Charter of the Commons

• 9.30 Coffee and Registration

• Ugo Mattei (International University College Turin)
• 10:00 – 13.00 Commons, Direct Democracy & Fundamental Rights in Europe
  Reclaiming the commons requires not only the reshaping of the democratic process as it stands today by offering an alternative to the model that has prevailed under state and market models, but also the protection of access to such resources as fundamental rights.
  Interventions by:

• Alberto Lucarelli (Municipality of Naples)
• (to be followed by additional speakers from throughout Europe)
• Open debate to follow
• 13.00: Lunch break
• 14.00-18.00 International Round Table & Working Groups
  Different organisations will confront each other on the themes of the morning as well as break down into smaller working groups on specific themes.

• Translating the commons in different European contexts
• Creating a Transnational Network Around the European Charter of the Commons
• Legal & Technical Requirements of the ECI Campaign
• Roadmap & Timeline: Future Steps Towards the Campaign

Sunday 12: Towards a European Basic Income

• 9.30 Coffee and registration
• 10:00 Basic Income in Europe
  On Sunday, a campaign on Minimum Income at a European level will be discussed, as a solution to precarious working and living conditions.
  Intervention of:

• Basic Income Network
• Riccarto Petrella (Italy/Belgium)
• Adrian Dohartu (GAS, Romania)
• Mariya Ivancheva (Red House, Bulgaria)
• Aitor Girona i Tinoco (DRY, Spain)
• Ben Little (Radical Future, UK)
• Ilian Livanos (University of Coventry, UK Greece)
• (to be followed by additional speakers from throughout Europe)
• Open debate to follow.
• 12.00 Thematic Workshops

• Income, work and precarity
• Income and financial sustainability
• Income and gender or Income and legality (tbc)
• 13:45 Lunch
• 14.30 – 16:30: International round table on income: how to translate demands for a minimum income in different European contexts and roadmap towards the construction of a European campaign
• 16.30 Plenary: Launch of campaigns or common initiatives and shared roadmap for the next months.
• 17:30 Closing

It contains

• An editorial
• Main article: Passported benefits and a Citizen’s Income, by Anne Miller
• News items
• Conference notices
• An interview with Guy Standing: Social insurance is not for the Indian economy of the 21st Century
• Book reviews
• A Viewpoint: The human cost of flexible labour, by Deborah Padfield

The edition is also available to download as a Word document or as a pdf

Please go to our website at www.citizensincome.org to read it.

Poster and introductory booklet: An A3 poster is still available. On one side is a history of social welfare provision in the UK, and on the other an introduction to a Citizen’s Income. There’s a link to it on the home page of the website, or email us at email hidden; JavaScript is required if you would like to receive hard copies of the poster. Similarly, an introductory booklet is available. Again, a copy can be found on the website, or please email us if you would like hard copies.

With best wishes

Malcolm Torry

Dr. Malcolm Torry, Director, Citizen’s Income Trust

Het onvoorwaardelijke basisinkomen is een instrument voor de principiële wijziging van de sociale zekerheid en het werk. Het doel is een “Meer” aan solidariteit en zelfbeschikking. Met een onvoorwaardelijk basisinkomen dient leven en werk, individuele vrijheid en sociale samenhang opnieuw te worden afgestemd.

Door het onvoorwaardelijke basisinkomen krijgt elke burger een individuele, wettelijke aanspraak op een monetaire, menswaardige bestaanszekerheid door de gemeenschap. Het basisinkomen wordt als mensenrecht gedacht.

Constitutief voor alle modellen van het basisinkomen zijn de volgende vier criteria:

• universeel: wettige aanspraak voor elke burger, onafhankelijk van inkomen, vermogen en levenswijze.
• persoonsgebonden: individuele aanspraak vanaf de geboortedag, zelfstandige bestaanszekerheid voor elke vrouw, elke man en elk kind. Geen aanrekening in het kader van de gezamenlijke huishouding
• bestaanszeker: Garantie van het socio-culturele bestaansminimum, d.w.z. de met de sociale en culturele standaard overeenstemmende leefwijze, die een maatschappelijk aandeel en deelname waarborgt.
• onvoorwaardelijk: geen controles, geen dwangmaatregelen, geen werkdwang, positief mensbeeld.

Bron: http://www.vote-europe.net/nl/themas/basisinkomen/

Het project “Vote Europe” wil dat de toekomst van Europa niet alleen in Brussel dient te worden besloten. Je kunt aan deze taak mee te werken  via de mogelijkheden van het internetn. Argumenten zijn net zo belangrijk zijn als stemmen. “Vote Europe” beperkt zich niet op het opvragen van bestaande meningen. Het gaat er om dat zoveel mogelijk mensen actief deelnemen aan de uiteenzetting van de thema’s van de “Europa 2020-strategie”. Je wordt uitgenodigd zelf lid te worden van het virtuele Vote-Europe-parlement en mee te discussieren en beslis samen over de toekomst van Europa.

Betrekking Europa 2020

Een centrale doelstelling van de “Europa 2020 – Strategie” Vermindering van het aantal van de onder de nationale armoedegrens levende Europeanen met 25 procent waardoor 20 miljoen mensen worden bevrijd uit de armoede.

Informatie
Volgens de instantie voor EU-statistiek Eurostat is in de hele EU 17% van de bevolking getroffen, dat zijn 85 miljoen Europeanen. Men spreekt van de armoedegrens in de EU als het inkomen minder is dan 60 procent van het gemiddelde van alle personen in een land. (Mediaan van het geschatte nodige netto equivalent beschikbaar inkomen).

PRO:
Wij hebben menswaardige en bestaanszekere voorwaarden nodig voor alle mensen Geen inkomen van welke aard ook mag onder de armoedegrens liggen. Er dienen “Stopstrepen naar beneden” te worden gecreëerd in Europa

CONTRA:
Ieder is de smid van zijn eigen fortuin. De EU kan enkel de integratie op de arbeidsmarkt ondersteunen, helemaal volgens het devies vorderen en eisen.

Breng nu uw stem uit op de website van vote-europe:
http://www.vote-europe.net/nl/vote/aan-alle-mensen-in-de-eu-dient-een-inkomen-te-worden-gewaarborgd-dat-boven-de-armoedegrens-ligt/

Enno Schmidt

Een beetje zoeken en surfen leerden haar 10 belangrijke redenen waarom mensen niet willen geloven in dit nieuwe systeem waarin arbeid ontkoppeld wordt van inkomen. Verder schijft ze:

Dat onze beleidsmakers nog niet op het OBI systeem gekomen zijn, snap ik niet: ze vergaderen zich te pletter, maken ruzie over hoe ze de voorzieningsstaat gaan hervormen, stappen naar de pers met one-liners en durven het aan na 530 dagen te zeggen dat ze nog bijna nergens staan wat de socio-economische hervormingen betreft.

Nochtans is het OBI een krachtige hefboom voor hervorming. Enerzijds een heel vooruitstrevend idee, anderzijds ook wel een complex en ingewikkeld systeem waarbij een globale aanpak moet gebeuren van al onze maatschappelijke problemen.

Journalisten weten ook niet hoe het OBI in te pakken en te verkopen. Ze doen het af en toe wel eens, maar altijd met journalistieke vragen die blijven hangen aan het bestaande systeem en zelden tot nooit met progressieve vragen die verder gaan dan het klassieke: worden we met een OBI niet allemaal lui?

Dus, ze is zelf  gaan zoeken.

Waarom willen we niet geloven in het OBI?

Ze vond 10 redenen.

1. Het OBI? Kan je het nog liberaler bedenken?

Volgens sommigen is het OBI een typisch liberaal bedenksel: zij willen zich namelijk zo vlug mogelijk van de voorzieningsstaat ontdoen. Nochtans is het niet dàt wat de liberalen bedoelen. Ze bedoelen dat het gecentraliseerde herverdelingssysteem niet meer werkt: het is duur, het genereert evenzeer sociale ongelijkheid als privileges. Dat alles voor heel weinig resultaat, bovendien verschrikkelijk duur.
Voor sommige liberalen (Verhofstadt ondermeer-zie burgermanifesten) is het OBI daarom het alternatief voor die voorzieningsstaat die toch niet meer werkt. Maar hiermee willen de liberalen niet gezegd hebben dat je alles van die voorzieningsstaat moet schrappen. Geen liberaal die het in zijn hoofd haalt welvaart af te schaffen, welzijn te dumpen of de sociale zekerheid te schrappen. Maar je bent liberaal of je bent het niet: alles kan éénvoudiger. Schaf de meeste van die sociale voorzieningen af (werkloosheidsuitkering, brugpensioen, tijdskrediet,…) en giet ze in het OBI.
Bovendien en vooral last but not least, het OBI biedt de liberalen de kans om hun blazoen wat op te blinken. Ze worden nu met de vinger gewezen als de grote schuldigen: het liberalisme van de XXste eeuw is de oorzaak van alle onheil die we vandaag kennen.
Hoe vreemd het ook mag klinken, het OBI past wonderwel in het liberale verhaal! Inderdaad: een ‘markt’ kan nooit goed werken/groeien, als de gebruikers van die markt niet vrij zijn in hun keuze om al dan niet mee te gaan met die markt of eruit te stappen.

2. Het OBI?Wat een communistisch idee!

Sommigen denken echter dat het Obi iets typisch communistisch is. Maar het communisme had toch tot doel alle private eigendom en elke ongelijkheid te wissen? Het OBI daarentegen zorgt ervoor dat ongelijkheden verdwijnen en private eigendom toch nog kan. En in tegenstelling tot het communisme, voor het OBI heb je geen controle nodig (staatscontrole), het wordt onvoorwaardelijk toegekend aan elke burger. Het OBI maakt de burger dus los van de staat en elke ondemocratische staatscontrole. In het algemeen dus: we moeten stoppen met van het OBI een links of rechts verhaal te maken. Het OBI overstijgt links en rechts. De weinige ‘meningsverschillen’ zijn gemakkelijk te overstijgen, tenzij….links en rechts niet met elkaar in debat willen gaan….zoals nu in België.

3. Het OBI zal de mensen lui maken.

Eerst en vooral moeten we dan eens een cijfer op het OBI durven te plakken. Sommigen hebben het over een OBI dat tussen de 400 en 850 euro ligt. Ik denk dat er niet veel mensen zijn die met zo’n inkomen comfortabel in de hangmat kunnen gaan liggen en beslissen dat ze nooit meer gaan werken.
Trouwens, alvorens naar de anderen te kijken, laat onszelf eens de vraag stellen: en ik, wat ga ik doen met een OBI van 800 euro dat ik zomaar elke maand op mijn rekening krijg, of ik nu werk of niet? Ik stelde de vraag al eens hier en daar. Ik werd eerst raar bekeken en dan kwamen de tongen toch wat los. Wat heb ik daaruit geleerd? Dat de meesten wel graag werken, maar dat ze graag vrijer zouden willen zijn in hun keuzes op de arbeidsmarkt, dat iedereen wel droomt van een win-for-life, meer nog dan plots ettelijke miljoenen op de bankrekening te krijgen zoals bij de euro millions trekking en niet meer weten welke kant het nu uit moet met hun leven.
Meer concreet, en dat ontdekte men ook bij een aantal proefstalen rond het OBI die men in de jaren 70 in Canada deed: het OBI doet het aantal werkwilligen verminderen met 11%. Dat is best veel, maar blijft toch heel ver weg van « het OBI maakt iedereen lui ». Er werd trouwens ook vastgesteld dat het vooral vrouwen, studenten en mensen waren, die meerdere jobs moesten koppelen om rond te komen, die uit het arbeidscircuit stapten.
Het experiment in Namibië bewees intussen ook het tegendeel! De locale productiviteit groeide gewoon omdat de mensen niet langer meer in eerste instantie moeten zorgen voor hun eigen overleven. Van zodra de primaire behoeften dus verzekerd zijn, nemen mensen initiatieven en beginnen met handelsactiviteiten. In Namibië begon een vrouw met broodjes bakken, een andere kocht stof en maakt nu kleding, een man maakt bakstenen….
Laat ons toch ook het volgende niet vergeten: het OBI moet meegroeien met de economie. Anders gezegd: het OBI is gekoppeld aan de economische groei en wordt geindexeerd. Geen economische groei (omdat iedereen dus zogezegd lui is geworden) betekent simpelweg geen of een zeer laag OBI.
Mensen die geen of maar een laag inkomen hebben, zullen (de meesten onder ons toch) meteen naar complementair werk gaan zoeken om de daling van hun OBI ermee te compenseren. Dat betekent dus mensen die gaan werken, wat wil zeggen dat de arbeidsmarkt blijft draaien.
Kortom, een marginale groep van de bevolking zal wellicht thuis blijven van zodra ze een OBI krijgen, maar weegt het argument luiheid op tegen wat we nu hebben: 406 000 werklozen in België en dat tegenover een actieve bevolking van toch nog 4,5 miljoen werknemers?

4. Goed, maar wie zal dan nog het ondankbare (vuile, zware…) werk willen doen?

Dat is nu eens een argument van slavenhouders zie! Die vonden ook dat er een soort klasse moest zijn die je moest kunnen uitbuiten om de eigen welvaart in stand te houden. Er zijn betere antwoorden op die vraag. Namelijk drie.

1) Betaal dat ondankbare werk gewoon beter. Hierdoor wordt het werk opgewaardeerd. 2)Rationaliseer dit ondankbare werk door nieuwe technieken, machienes en informatica. Het onderste laagje van dat ondankbare werk zal dan ook vanzelf verdwijnen.3) Verdeel dit ondankbare werk onder de burgers. Ook al gehoord bijvoorveeld vancrowdsourcing? Vuilbakken worden door de burger zelf naar een bepaalde plaats in de gemeente gebracht en daar opgehaald in plaats van ze op te halen bij elke deur. Het Obi om burgerzin aan te moedigen, in plaats van lokaal barbecuefeestjes te ‘sponsoren’ met overheidsgeld om toch maar die burgers weer bij elkaar te brengen.

5. Het OBI? Dat betekent inflatie.

Moeilijk is het dit tegen te spreken,want de invoering van het OBI zal meteen ook de extreme armoede aanpakken. Plots gaan die arme mensen dus deel uitmaken van de consumptiemaatschappij, waardoor de vraag stijgt en inflatie in de hand wordt gewerkt. Dus redeneren we er maar op los: laat de armen vooral niet rijk worden. Absurdistan ten top! Elke normale groeiende economie kent het fenomeen: een binnen de perken blijvende inflatie. Het is belangrijk die inflatie onder controle te houden. De houding van de ECB is in dit opzicht wel erg bedenkelijk vandaag….Hoe kan je nu een economische toekomst bouwen met als enige objectief de inflatie te vermijden? Dan krijg je van die absurde reacties, nochtans komende van topmensen die de touwtjes van Europa in handen hebben,als die van Jean-Claude Trichet, ex-gouverneur van de ECB, waarbij hij de ondernemers oproept de salarissen van de werknemers niet teveel te verhogen gezien de huidige crisissituatie.
Het OBI moet gekoppeld zijn aan het Bruto Nationaal Product , dus aan de economische groei: stijgt de economische groei, dan volgt het OBI. Ook kleinere inkomens worden dan niet meer of minder dan hogere inkomens beinvloed door inflatie. Integendeel, inflatie wordt in feite draaglijker, vooral voor de kleinere inkomens, dank zei het OBI.

6. Het OBI? Wat een utopisch idee!

En dan? De afschaffing van de slavernij, de doodstraf, democratie, het stemrecht voor vrouwen… ooit was het allemaal utopie! Tot als…de utopie een noodzakelijkheid bleek te zijn voor de evoluerende maatschappij en dus gerealiseerd werd. Intussen is het wel duidelijk dat we nooit meer een arbeidsmarkt zullen hebben die vanuit de overheid gestuurd kan worden en waarop we allemaal als bezige bijtjes vrolijk kunnen zoemen.
Er zullen altijd maar minder arbeidskrachten nodig zijn voor de producten die we maken. Er is de spitstechnologie,er is informatica, er is robotica…En gelukkig maar: wat een bevrijding zou ik zeggen! Het is dan wel noodzakelijk om iedereen de garantie te geven van een OBI waarmee men aan zijn basisbehoeften kan voldoen. En willen we iets meer , willen we toch absoluut heel dringend die nieuwste flatscreen om toch maar niet onder te doen voor de buurman, dan gaan we werken.
Intussen waadt de schuldencrisis door Europa: Griekenland, Italië…België. Iedereen moet bezuinigen, besparen. Vreemd is het, benauwend ook, hoe Europa er de zweep oplegt en intussen haar burgers vergeet die meer en meer gebukt gaan onder de vele hardvochtige maatregelen.
De waarheid is nochtans eenvoudig: het gaat niet over meer of minder uitgeven, het gaat wel over rechtvaardig uitgeven. Dus ook hier is het OBI het enige volwaardige alternatief.

7. Het OBI? Onmogelijk te financieren!

Die vraag beantwoorden is inderdaad niet zo gemakkelijk. We zitten tot over onze oren in de schulden. Het enige wat ik kan doen is de verschillende standpunten die hier rond bestaan aan u voorleggen.
We kunnen, om te beginnen, alle bestaande sociale vorrzieningen in het OBI laten versmelten. (weg dus met werkloosheidsuitkeringen en andere sociale tussenkomsten, het OBI omvat het allemaal) Er moet ook streng opgetreden worden tegen de vele fiscale achterpoortjes van vooral heel grote bedrijven. Sommige economen pleiten ook voor een Flat Tax Andere economen vinden dan weer dat de de BTW flink naar omhoog moet, tot 100%, waardoor arbeid niet meer of in elk geval veel minder belast zou worden. En dan is er nog deze hypothese, best interessant ook: het universeel dividend waarmee het OBI gefinancierd wordt door geldcreatie. Dat biedt meteen ook de mogelijkheid het monopolie van de financiële instellingen te breken. Hervormen moeten we sowieso: ons systeem ligt compleet lam, er is geen geld meer. Dus waarom niet grondig hervormen en het OBI meteen invoeren?

8. Het OBI? Vadertje staat vindt van zichzelf dat hij zo al genereus genoeg is.

En ja hoor; de sommen die verpatst worden door de vele sociale administraties, zijn enorm. Maar gaat dat geld ook wel naar diegene die het nodig heeft? Er bestaan genoeg studies om te zeggen van niet. Dirk Debièvre van de universiteit van Antwerpen beweert alvast het tegendeel onze sociale zekerheid is allesbehalve sociaal en nog minder zeker Dat komt natuurlijk ook door het feit dat het model van redistributie steunt op een cultuur van statuut: wie ben je? werk je?… De herverdeling gebeurt dus niet echt rechtvaardig.
Het OBI daarentegen is voor iedereen gelijk,wat ook het onderlinge vertrouwen tussen de burgers zal herstellen. Trouwens, de vele sociale tussenkomsten die er nu zijn, daarvan geniet de ene wel, de de andere dan weer niet en zo vallen heel wat mensen toch telkens opnieuw uit de boot. Met het OBI wordt die onrechtvaardige onzekerheid uit de wereld geholpen.

9. Het OBI? Immigratie loopt dan nog meer uit de hand.

Met het OBI komen er nog meer vreemdelingen naar ons land. Bange blanke mannetjes (en vrouwtjes) als we zijn, zien we al hopen profiterende vreemdelingen op ons afkomen. Binnen deze redenering vergeten we dat het OBI gebonden is aan het burgerschap: als burger van een gemeenschap heb je recht op het OBI. Vreemdelingen die hier onterecht hun heil komen zoeken, krijgen het niet, anderen kunnen eventueel een gedeeltelijk OBI krijgen als ze zich integreren en erkend worden.
De welvaartstaat heeft zich vastgereden, als een op hol geslagen uitkeringsmachiene die finaal armoede importeerde om zich als apparaat te voeden. Dat leverde een paar honderdduizenden bijkomende migranten op die met een bescheiden uitkering, veel sociale pampers en nog meer paternalisme werden ontvangen, zonder kans op echt werk of op onderwijs, en met een integratiestructuur die we in zeven haasten aan het uitvinden zijn.De sociale uitgaven slorpen al meer dan de helft van alle overheidsinkomsten op, maar in de statistieken (en waarschijnlijk ook in het echt, maar anders dan in die statistieken) blijft de armoede fenomenaal stijgen. (bron: De zomer van 2007 komt nooit meer terug. Door Rolf Falter, historicus. DM 19/11/11)
Maar ideaal zou natuurlijk zijn dat alle landen een OBI invoeren. En nog idealer zou zijn dat Europa daar het voortouw inneemt. Maar waarom zou een klein landje als België de stap niet durven zetten om op die manier de eurocrisis en alle andere crisissen bij de horens te pakken en de wereld te tonen dat ‘ van alle volkeren de belgen de dappersten zijn….(Julius Caesar).

10. Het OBI? We zijn daar nog niet klaar voor!

Sommigen beweren dat we nog niet klaar zijn voor het OBI, dat we nog veel moeten veranderen alvorens eraan te beginnen. Maar, het OBI verandert (van)zelf grondig het systeem omdat het nieuwe dynamieken aanzwengelt in het gedrag van elk individu. Hierdoor kan de structuur van de maatschappij diepgaand veranderen, want het individu is nu eenmaal de basis van de maatschappij. Natuurlijk kan het OBI niet zomaar van de ene op de andere dag ingevoerd worden. Het moet progressief gebeuren. Maar ergens moeten we toch beginnen? Kinderen zijn de toekomst. Waarom niet beginnen met het OBI voor kinderen geboren in 2000? Hoe ik dat zie kunt u hier lezen.

Het wordt misschien tijd dat onze academici, filosofen, denkers, economen van de vele denktanken, die we rijk zijn politici en burgers de handen in elkaar slaan en van het onvoorwaardelijk basisinkomen het gespreksonderwerp van de dag maken.

Lambrecht Christina (17/11/11)

Bron: http://www.vivant.org/nl/nieuws/d/detail/de-tien-redenen-waarom-we-niet-willen-geloven-in-een-onvoorwaardelijk-basisinkomen
Essay: http://ecovaproject-sintropia.blogspot.com/2011/11/het-onvoorwaardelijk-basisinkomen-als.html
Meer: http://ecovaproject-sintropia.blogspot.com/2011/07/christina-lambrecht-over-basisinkomen.html

Op 14 en 15 oktober 2011 namen Wim de Heer en Leon Segers deel aan een symposium over sociale politiek in Europa en in het bijzonder het basisinkomen. Het symposium werd georganiseerd door:

• Netzwerk Grundeinkommen und sozialer Zusammenhalt / BIEN, Oostenrijk, en
• Attac Inhaltsgruppe Grundeinkommen, Oostenrijk.

Voor het symposium hadden zich 67 personen uit 16 landen ingeschreven: België, Denemarken, Duitsland, Estland, Frankrijk, Finland, Griekenland, Groot-Brittannië, Hongarije, Italië, Luxemburg, Nederland, Oostenrijk, Slovenië, Tsjechië, Zwitserland.

Programma

Zaterdag 15 okt. ging het over het Europese Burgerinitiatief:

• Gerald Häfner, EU-parlementslid, gaf een uiteenzetting over het Europese Burgerinitiatief:

• Vanaf 1 apr. 2012 kunnen inwoners van de Europese Unie de Europese Commissie verzoeken een wetsvoorstel te maken of een initiatief te nemen over een bepaald onderwerp voor zover dat binnen de bevoegdheid en de taken van die commissie valt.
• Hoewel de sociale en inkomenspolitiek onder de verantwoordelijkheid van de nationale staten valt en de Commissie/EU-parlement geen wet kan maken over het Basisinkomen, willen wij de Commissie oproepen al het mogelijke te doen om de invoering van een BI te bevorderen, op grond van het EU-Verdrag en het Verdrag over de Grondrechten:

• Ieder mens heeft recht op een leven, waarbij een fatsoenlijk bestaan en deelname aan de samenleving onvoorwaardelijk verzekerd is.
• De indieners moeten uit ten minste een kwart van de lidstaten komen. Het aantal indieners per lidstaat moet ten minste het aantal EU-parlementariërs van dat land zijn vermenigvuldigd met 750, voor Nederland dus minimaal 19.500 handtekeningen. (zie ook: http://www.europa-nu.nl/id/vic0cwmdfzf5/europees_burgerinitiatief).
• Als er voor een initiatief tenminste 100.000 handtekeningen zijn bekijkt de Commissie of over het onderwerp een goed voorstel gemaakt kan worden. Dan weten de indieners of het zin heeft door te gaan.
• Het verzamelen van handtekeningen moet via een website gebeuren.
• Die website moet aan een aantal voorwaarden voldoen.
• In Wenen hebben wij al over de tekst van de petitie gesproken. Daarna heeft een redactie van vier personen het geheel nader uitgewerkt. Ik heb daarop gereageerd met de mededeling, dat ik mij er helemaal in kon vinden en dat ik namens de VBI-Nederland de contacten met de initiatiefnemers zal onderhouden.
• Ik zal Anka vragen de Duitse tekst van de petitie zoals die nu gereed is te vertalen, zodat iedereen er kennis van kan nemen.
• Eind januari buigt de redactie zich over alle tekstvoorstellen die zijn binnengekomen en eind april 2012 zal er in Brussel een afsluitende bijeenkomst zijn wat betreft de tekst en de procedure.

Lees meer bij http://www.facebook.com/Bundestagswahl2013undGrundeinkommen

The present NewsFlash has been prepared with the help of Paul Nollen, Jean-Paul Brasseur, David Casassas, Jurgen De Wispelaere, Joerg Drescher, Sandro Gobetti, Dirk Jacobi, Philippe Van Parijs, Karl Widerquist, and Thérèse Davio.

NewsFlash 65 (November 2011) is available in PDF version at www.basicincome.org

CONTENTS

Editorial: BIEN’s 25th anniversary, by Guy Standing

1. Basic Income News great success

2. New issue of Basic Income Studies

3. Events
Tampere, Dublin, Vienna, Brussels, Toronto

4. Glimpses of national debates

* BELGIUM: Philippe Van Parijs gets prestigious award
* BRAZIL: ReCivitas continues to expand private-funded BIG
* FRANCE: “Young leaders” in favour of basic income
* GERMANY: Moves towards a basic pension in Germany?
* INDIA: Basic Income Pilot Projects are underway
* ITALY: Demonstration in Bologna turns into riot
* MONGOLIA: Government takes steps toward implementing an Alaskan-style BIG
* SENEGAL: Presidential candidate in favour of basic income
* UNITED STATES: 2011 Alaska Dividends safe as the APF rides financial roller coaster

5. Publications

*ENGLISH
FORGET, Evelyn L. (2011), ‘The Town with No Poverty…’
GOSSERIES, Axel & VANDERBORGHT, Yannick (2011), Arguing about justice…
HAMMOND, Jay (2011), Diapering The Devil,…
LEVITT, Kari Polanyi (2011), ‘Basic Income as a Public Policy to Enhance Democracy…’
MORGAN, Gareth & GUTHRIE, Susan (2011), The Big Kahuna…
WEEKS, Kathi (2011), The Problem with Work…

* PORTUGUESE
BAERT, Anthony (2011), ‘Experiências de transferência de renda universal…’

6. New Links

7. About the Basic Income Earth Network
_____

NewsFlash 65 (November 2011) is available in PDF version at www.basicincome.org

BIEN’s NewsFlash is mailed electronically every two months to over 1,500 subscribers throughout the world.
Requests for free subscription are to be sent to bien (a) basicincome.org

www.basicincome.org

Klik je Universeel basisinkomen aan op google, dan krijg je 1370 resultaten in het Nederlands, voor Allocation universelle in het Frans zijn dat er 63.600, het Duitse Grundeinkommen levert dan weer 725.000 resultaten op en het Engelse Basic Income biedt er 4.730.000 aan. Dat was in oktober vorig jaar. Vandaag anno 2011 zijn er weer tal van sites bijgekomen. Met ‘dank’ aan de crisis….want we beginnen na te denken, samen met de Indignado’s, Wall Street bezetters en ja zelfs topeconomen.

Deze sites behoren toe aan bekende en minder bekende netwerken, aan leerstoelen van grote universiteiten en ze worden bijgehouden door academici, politici, denkers, filosofen, andersglobalisten, op facebook en twitter, via blogs en fora, door utopisten, dromers, economen, gewone mensen… ook wij dus: u en ik. Heel wat mensen die zich van dichtbij of van veraf interesseren voor het onvoorwaardelijk basisinkomen.

Er is dus al zoveel te lezen over het universeel onvoorwaardelijk basisinkomen, waarom dan nog meer ?

… om er eindelijk misschien iets van te begrijpen….?

Hier willen we ons dus vooral de vragen stellen die we ons allemaal wel eens stellen, maar niet luidop durven formuleren. Want als je tegenwoordig over het onvoorwaardelijk basisinkomen spreekt, word je eerst meewarig bekeken en word je ook meteen verkast naar de groep niet-werkwillige dromers die ergens in de hippy-jaren bleven hangen en samenhokken in commune’s terwijl ze rondlopen in open sandalen met geitewollensokken.

Een vraag die we ook zelden luidop durven formuleren: waarom werken we?

Werken en een onvoorwaardelijk basisinkomen gaan namelijk hand in hand, of u het nu gelooft of niet.

Dus om te beginnen: waarom werken we?

Lees dat verder in het artikel op de website van ECOVA

Bron: http://www.ecovaproject.org/basisinkomen-menselijke-waardigheid.htm

Das bedingungslose Grundeinkommen: Finanzierung und Realisierung nach dem mathematisch fundierten Transfergrenzen-Modell

Das bedingungslose Grundeinkommen: Finanzierung und Realisierung nach dem mathematisch fundierten Transfergrenzen-Modell
http://www.amazon.de/Das-bedingungslose-Grundeinkommen-Finanzierung-Transfergrenzen-Modell/dp/3828205305

Wie zal dat betalen?

Bron: http://www.grundeinkommen-ulm.de/wer-soll-das-bezahlen/

Verdere berekeningen voor de financiering en doorslaggevende argumenten: 

http://www.freiheitstattvollbeschaeftigung.de/index.php?option=com_content&view=article&id=11&Itemid=41

Guy Standing wil wereldwijd basisinkomen
In de vooravond vond het slotdebat plaats, met Bruno Tobback en de Engelse professor arbeidsrecht Guy Standing van de universiteit van Bath. Hij schreef het boek ‘The precariat’ over een jonge generatie die aanleunt bij de onderkant van de samenleving en geen toekomst lijkt te hebben. Standing leidt ook mee een ngo die wereldwijd pleit voor de invoering van een basisinkomen voor iedereen.

De Brit verwijt links het liberalisme in de jaren ’80 en ’90 te veel vrij spel te hebben gegeven. Daar draagt het nu de gevolgen van, meent hij. Hij kreeg de zaal mee toen hij stelde dat het Amerikaanse Goldman Sachs één van de veroorzakers van de financiële crisis was en nu overal in Europa – Griekenland, Italië en de Europese Centrale Bank – ex-werknemers heeft die de lakens uitdelen. Hij verwees zo naar de nieuwe Italiaanse en Griekse leiders Mario Monti en Lucas Papademos en de nieuwe voorzitter van de ECB Mario Draghi.

Tobback staat niet achter alle linkse recepten van de Brit, zo bleek. Hij vindt zijn strijd voor een basisinkomen enkel kunnen in minder ontwikkelde landen en kantte zich tegen zijn voorstel om het recht op uitkeringen onvoorwaardelijk te maken. Wel eens waren ze het over het ondemocratische karakter van technocratische regeringen zoals die in Italië en Griekenland.

Politieke uitspraken deed de sp.a-voorzitter niet of nauwelijks. Hij stelde wel dat Europa niet kan opleggen dat we ons loonsysteem moeten aanpassen zonder ook gemeenschappelijke sociale regels voor te schrijven.

Website: http://www.visie2011.be/

Bron: http://www.demorgen.be/dm/nl/5036/Binnenland/article/detail/1350671/2011/11/19/Links-gaf-liberalisme-te-veel-vrij-spel-in-jaren-80-en-90.dhtml

Bron: http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=DMF20111119_080

wir möchten Euch in diesem Newsletter über Neuigkeiten in unserem Verein und über unsere kommenden Veranstaltungen und Aktionen im November informieren.

———-

Rückschau

GRÜNE Zeiten – Die Denkfabrik
Am 15. Oktober fand die Veranstaltung „Grüne Zeiten. Die Denkfabrik“ in Bonn statt. Christian Nähle schlug im Vorfeld dafür einen Workshop zum bedingungslosen Grundeinkommen vor. Das Interesse war groß, so dass zwei Workshops stattfanden. Hier geht es zu den Protokollen der Veranstaltung samt Eingangsstatement von Christian Nähle: Protokoll 1, Protokoll 2/ Eingangsstatement. Die Dokumentation aller Workshops findet sich hier.

Das Grundeinkommen aus globaler Perspektive
Am 29. September war der amerikanische Dozent Karl Widerquist, der sich im Vorfeld des 14. Grundeinkommens-Weltkongresses auf einer Vortragsreise durch Deutschland befand, bei uns zu Gast in Köln, um einen (englischsprachigen)Vortrag im Café Central zu halten. Philipp Sandner von KölnGlobal war ebenfalls anwesend und hat einen schönen Artikelüber diesen Abend geschrieben. Darüber hinaus gibt es auch einen Videomitschnitt seines Vortrages, den er am Tag darauf an der Heinrich-Heine-Universität (HHU) in Düsseldorf gehalten hat und der von der Initiative Bedingungsloses Grundeinkommen Düsseldorf Neuss organisiert wurde.

———-

Treffen & Veranstaltungen 

Donnerstag, 3. November, 19 Uhr, Café Libresso: Kölner Stammtisch Grundeinkommen
Unser Stammtisch ist ein offener Treff, wo man in lockerer Atmosphäre über Gott und die Welt und natürlich das Grundeinkommen diskutieren kann. Neue Gesichter sind bei uns immer willkommen!

Samstag, 5. November, 13 Uhr, ODEON Lichtspieltheater: Grundeinkommen im Kino
Die Kölner Initiative Grundeinkommen e.V. lädt zur Kinovorführung des Films „Grundeinkommen – ein Kulturimpuls“ in das ODEON Lichtspieltheater (nahe Chlodwigplatz) ein. Auch wer den Film schon gesehen hat, kann wieder neue Leute mitbringen, die den Film noch nicht kennen oder gar nichts über das BGE wissen (wollen).

Mittwoch, 9. November, 19 Uhr, Allerweltshaus Köln: Aktiventreffen der Kölner Initiative Grundeinkommen e.V.
Bei diesen regelmäßigen Treffen können sich die Mitglieder der Kölner Initiative Grundeinkommen über bevorstehende Veranstaltungen, geplante Aktionen und laufende Projekte informieren, und bei Bedarf Aufgaben übernehmen. Weiterhin berichten wir über aktuelle Anfragen und sprechen über mögliche Beteiligungen bzw. Kooperationen auf lokaler Ebene. Außer den Mitgliedern der Kölner Initiative können selbstverständlich jederzeit neue Leute hinzukommen, die an unseren aktuellen Aktivitäten interessiert sind und sich einbringen wollen.

12. November bis 18. November, Bürgerhaus MüTZe: Foto-Dokumentation mit Vortrag zum BGE-Pilotprojekt in Namibia
Wanderausstellung über das BGE-Pilotprojekt im namibischen Dorf Otjivero-Omitara, in dem von 2008 bis 2009 an jeden Einwohner unter 60 Jahren ein garantiertes bedingungsloses Grundeinkommen (BIG = Basic Income Grant) ausbezahlt wurde. Zur Eröffnung der Ausstellung wird es am 12. November ab 18 Uhr einen Vortrag von Dagmar Paternoga und eine musikalische Darbietung von Andreas Körber geben.

Donnerstag, 24. November, 19 Uhr, Allerweltshaus Köln: Kölner Arbeitskreis Grundeinkommen
Der Arbeitskreis ermöglicht es allen, sich in vielfältiger Form über die Idee des Bedingungslosen Grundeinkommens (BGE) auszutauschen. Wer schon immer mir Gleichgesinnten über das BGE reden und diskutieren wollte, der ist hier richtig …

24. November bis 27. November, jeweils 20 Uhr, Orangerie – Theater im Volksgarten: UTOPIA – Gesellschaft ohne Kapital?
Eine Theaterproduktion des Kölner Ensemble THEATER 1000 HERTZ, die am Donnerstag, 24. November im Orangerie – Theater im Volksgarten Premiere feiert und an den darauf folgenden Abenden noch bis zum Sonntag zu sehen ist.

———

Überregionales

Die vor kurzem neu gegründete Siegener Arbeitsgemeinschaft „bedingungsloses Grundeinkommen etc.“ bietet von Anfang November bis Mitte Dezember eine Veranstaltungsreihe an, in der Vorträge, Filmvorführungen und eine Wanderausstellung zum Grundeinkommen angeboten werden. Als Referenten haben Ralph Boes (Bürgerinitiative bedingungsloses Grundeinkommen e.V.), Sascha Liebermann (Initiative „Freiheit statt Vollbeschäftigung“), Ronald Blaschke (Netzwerk Grundeinkommen) und Felix Coeln (Kölner Initiative Grundeinkommen e.V.) zugesagt.

Auch die Bonner Initiative Grundeinkommen e. V. und die Initiative Bedingungsloses Grundeinkommen Düsseldorf Neussbieten regelmäßig Treffen & Veranstaltungen in unserer Region an.

Secretary-General Ban Ki-moon (centre) is joined by ILO chief Juan Somavia (left) and head of UN Women Michelle Bachelet at handover of report

VN-werkgroep pleit voor een wereldwijd ‘minimum’ aan inkomenszekerheid en zorgvoorzieningen

27 oktober 2011

Meer dan vijf op de zeven mensen in de wereld ontbreekt het aan toereikende sociale zekerheid. Een hoogwaardige werkgroep van de Verenigde Naties pleitte daarom vandaag voor het garanderen van een basisinkomen en voorzieningen voor iedereen, niet alleen als een middel om vrede en stabiliteit te garanderen maar ook om economische groei te stimuleren.

Maatregelen om te voorzien in sociale zekerheid en het verbeteren van noodzakelijke zorgvoorzieningen zijn zelfs in de armste landen betaalbaar, met kosten niet hoger dan 1 tot 2 procent van het bruto binnenlands product (BBP). Wel is internationale steun nodig voor sommige ontwikkelingslanden, in de vorm van donoren die voorspelbare meerjarige financiële steun verschaffen. Dit staat in het rapport van de werkgroep – Sociaal ‘Minimum’ voor een Eerlijke en Allesomvattende Globalisatie (‘Social Protection Floor for a Fair and Inclusive Globalization’).

Deze minimumregeling zou een basisinkomen moeten garanderen door geldelijke uitkeringen of in andere vorm, zoals pensioenen, kinderbijslag, werkzekerheidsprogramma’s en voorzieningen voor werklozen en werkende armen, en ondertussen algemene toegang verschaffen tot noodzakelijke en betaalbare sociale voorzieningen op gebied van gezondheid, water en sanitair, onderwijs, voedsel, huisvesting, en andere voorzieningen vast te stellen naar nationale prioriteit.

“Dit is een cruciaal rapport dat komt op een kritiek moment”, zei secretaris-generaal Ban Ki-moon bij het in ontvangst nemen van het rapport op het hoofdkwartier van de VN in New York. Hij ontvingt deze uit handen van de algemeen directeur van het VN-Vrouwenagentschap Michelle Bachelet, hoofd van de Adviesgroep bijeengeroepen door de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) in samenwerking met de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO).

“Overal kijken mensen angstig naar de toekomst, gefrustreerd over de economie, en ontstemd over de politieke leiders. Het bereiken van sociale bescherming voor iedereen is cruciaal voor het bouwen aan eerlijker en meer inclusieve en rechtvaardige samenlevingen.”

De inleidende conclusies van het rapport werden afgelopen maand gepresenteerd op een vergadering van ministers van de G20-groep van sterk geïndustrialiseerde en ontwikkelende economieën, en leverde een onmiddellijke toezegging op van deze groep over het steunen van nieuwe maatregelen gericht op het vergroten van sociale bescherming wereldwijd als middel om armoede terug te brengen, economieën te stimuleren en te beschermen tegen de gevolgen van economische crises.

Het rapport roept G20-leiders op om met het oog op hun conferentie in Cannes (Frankrijk) van volgende week, na te denken over een actieplan om zulke minimumregelingen in te stellen, waarvan de details ontwikkeld zouden moeten worden op nationaal niveau, door middel van bestaande en nieuwe financieringsmechanismen. Sommige landen, zoals El Salvador, Benin, Mozambique en Vietnam, zouden deze regelingen kunnen invoeren met uitgaven van slechts 1 tot 2 procent van hun BBP, zo valt te lezen.

“Uitbreiding van sociale bescherming is een ‘win-win’-investering die vruchten afwerpt op de korte termijn, gezien de effecten als macro-economische stabilisator, maar ook op de lange termijn, vanwege de krachtige invloed op menselijke ontwikkeling en productiviteit, zei Bachelet.

De sociale minimumregeling verschilt van het vangnet van de sociale zekerheid, omdat het bescherming een volledig en permanent onderdeel maakt van de ontwikkelingsstrategie voor inclusieve groei, dat verder gaat dan de tijdelijke ‘crisisbeheersing’ en ‘sociale bijstand’ zoals dat bij een vangnet het geval is.

“Sociale minimumregelingen zijn noodzakelijk, haalbaar en effectief”, aldus directeur-generaal van het ILO Juan Somavía. “Bezuinigingen op sociale zekerheidsprogramma’s als deel van het terugbrengen van overheidsuitgaven zou het herstel kunnen verzwakken. Door herbevestiging van hun toewijding om sociale bescherming te versterken, kunnen G20-leiders bijdragen aan het herstellen van het vertrouwen van de mensen, wat een eerste vereiste is voor vertrouwen in de markt.”

Volgens het rapport ontbreekt het naar schatting 5,1 miljard mensen aan toereikende sociale zekerheid of sociale bescherming, terwijl maar net iets meer dan 15 procent van de baanlozen enige vorm van steun bij werkloosheid ontvangt.

Als mogelijke maatregelen om een minimumregeling te bekostigen worden genoemd: kwijtschelding van schulden, opbrengsten van natuurlijke hulpbronnen, verbeterde belastinginning in ontwikkelingslanden, alsook een belasting op financiële en valutatransacties, ‘dept swap’* mechanismen, solidariteitsbelasting op vliegtickets, en het vergemakkelijken van overboekingen van een migrant naar zijn (arme) thuisland.

“Door het aanpakken van de structurele oorzaken van armoede en ongelijkheid, in het licht van de toenemende vergrijzing, kunnen deze acties [het instellen van de minimumregeling] bijdragen aan het verhogen van sociale samenhang, vrede en stabiliteit, welke op hun beurt helpen om sociale onrust te minimaliseren”, zo zegt het rapport in haar aanbevelingen.

“Ze kunnen ook macro-economische stabiliteit bevorderen, omdat landen kunnen vertrouwen op een sociale bescherming die werkt als een automatische stabilisator en tevens de basis vormt voor een duurzame en inclusieve globalisatie”, zo vervolgt het rapport, daarbij pleitend voor een mechanisme dat samenwerking en afstemming met verschillende VN-agentschappen zekerstelt.

Op een latere persconferentie betreurde Bachelet het gebrek aan vooruitgang sinds de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens(UVRM) in 1948 pleitte voor sociale bescherming voor iedereen, met aanvaardbare levensstandaard, toegang tot gezondheidszorg en onderwijs, voedsel en huisvesting, en sociale zekerheid.

“De realiteit is dat in 2010 het wereldwijde BBP tien keren hoger is dan in 1950, een toename van 260 procent per hoofd van de bevolking, zodat je kunt denken: “Oké, we hebben de geweldige mogelijkheid om te verwezenlijken wat in de UVRM is verwoord”. (Maar) ondanks de zes decennia van sterke economische groei… is toegang tot toereikende voorzieningen en uitkeringen voor sociale bescherming nog altijd een privilege voorbehouden aan relatief weinig mensen.”

* ‘dept swap’: een land verschaft financiële middelen aan ontwikkelingsprojecten binnen de eigen landsgrenzen; in ruil hiervoor krijgt het land kwijtschelding van schulden (aan een ander land) voor minimaal eenzelfde bedrag

Bron: http://www.un.org/apps/news/story.asp?NewsID=40218
Vertaling origineel: GoogleTranslate

Originele Advertentie

http://www.youtube.com/embed/4oAB83Z1ydE

albert einstein, bob dylan, martin luther king, richard branson, john lennon, buckminster fuller, jrr tolkien, muhammad ali, ted turner, maria callas, mahatma gandhi, amelia earhart, alfred hitchcock, martha graham, jim henson, frank lloyd wright , pablo picasso & steve jobs

nagemaakte advertentie

http://www.youtube.com/embed/_3KZw_AER90

Think Different Ad “Spoof” with the following people:
Nelson Mandela, Martin Luther King, Jr., Muhammad Ali, Wilbur Wright, Orville Wright, Jackie Robinson, Jesse Owens, Thomas Edison, Albert Einstein, Thomas Jerfferson, Vernon Baker, Thomas Edison

Hier een vertaling en bewerking van de nieuwsbrief van het Keulse Initiatief voor een basisinkomen van september 2011

Beste leden en belangstellenden van “Kölner Initiative Grundeinkommen e.V”,

Ter gelegenheid van de 4e Internationale Week van het basisinkomen die plaats vindt van 19e tot 25 september 2011, willen wij u een overzicht geven an de komende evenementen in Keulen

• Vrijdag 16 September, 20:00 uur
  Allerweltshaus Keulen
  Basisinkomen als een project van de wereldwijde herverdeling?
  Lezing en discussie met Werner Raetz – Kan een onvoorwaardelijk basisinkomen voor allen maatschappelijke participatie herstellen? Mogelijk zelfs in een mondiale context?
• 19e tot 25 September, 10-18 uur
  Wallrafplatz Keulen
  Bijeenkomst tijdens het vierde Internationale Week van het basisinkomen
  Net als vorig jaar, zal het “Kölner Initiative Grundeinkommen e.V” gedurende de gehele duur van de week van het basisinkomen zijn vertegenwoordigd op de Keulse Wallrafplatz (bij Dom van Keulen en WDR radio station).
• Woensdag 21 September, 19:00 uur
  Bürgerzentrum Alte Feuerwache e.V
  Een onvoorwaardelijk basisinkomen uit het oogpunt van een vakbond ”
  Zelfs in de vakbonden is  het onvoorwaardelijk basisinkomen (BGE/OBI) op een onderwerp waar vaker over gesproken wordt. Toch is het net als de partij Die Linke zeer omstreden. Wat zijn de redenen om een ​​BGE weigeren en wat zijn de redenen hiervoor?
• Donderdag 22 September, 19:00 uur
  Allerweltshaus Keulen
  Screening voor het basisinkomen
  Op de 4e Internationale Week van de basisinkomen zal het Keulse Initiatief twee bijzondere documentaires over het basisinkomen, ieder vanuit hun eigen perspectief, nader belichten.
• 23e September tot en met 14 Oktober
  Opening Tentoonstelling : “Jij bent de reden voor een inkomen”
  Het Keulse Initiatief basisinkomen kijkt uit naar een ander hoogtepunt. Tijdens de vierde Internationale Week van het basisinkomen vindt op 23 September 2011 vanaf 18 uur een vernissage van een tentoonstelling van strips van Georg von Westphalen plaats. In “Kulturcafé Lichtung”  zullen tot 14 oktober 2011 zijn werken rond het onvoorwaardelijk basisinkomen te zien zijn. Momenteel zijn we bezig aan vooraanstaande vertegenwoordigers uit de politiek en de cultuur om aan te moedigen in deze periode samen met u tot een uitwisseling op het vlak van een basisinkomen te komen (meer informatie later).
• Maandag 26 September, 19.30 uur
  Melanchthon Academy
  “Ecologische basisinkomen in de landhervorming”
  Lezing door Alwine Schreiber Martens – Reeds in de 19e Eeuw werd door de sociale hervormer Henry George het opleggen van een belasting op de waarde van de bodem voorgesteld. Net zoals de landbelasting  een stimulans is voor economisch gebruik van het land en ingaat tegen de grondspeculatie, zouden belastingen kunnen worden geheven op het gebruik van andere natuurlijke hulpbronnen zoals water, atmosfeer en ander natuurlijke rijkdommen. Met een per capita distributie van deze eco-belasting kan op termijn gezorgd worden voor de financiering van een basisinkomen voor de burgers. Discussie met het ”Kölner Initiative Grundeinkommen e.V”
• Donderdag 29 September, 19:00 uur
  Cafe Centraal:
  “basisinkomen vanuit een mondiaal perspectief”
  De Amerikaanse docent Karl Widerquist, die op dit moment door Duitsland tourt voorafgaand aan het14e Basisinkomen Congres als onze gast in Keulen  een (Engelse) lezing houden in Cafe Central.

Voor nieuws over basisinkomen of over de huidige promoties, kunt u zich abonneren de  mailinglijst van ”Kölner Initiative Grundeinkommen e.V.” Daarnaast kunt u ons volgen in de volgende sociale netwerken: Twitter, Facebook en YouTube.

Please go to our website at www.citizensincome.org to read it.

It contains

• An editorial
• The Citizen’s Income Trust’s response to the Government’s consultation paper on state pension reform, A State Pension for the 2st century
• The Big Society and Citizen’s Income, by Bill Jordan
• News items
• Book reviews
• A Viewpoint: A Perspective from Shanghai, by Tim Hawkins
• The BIEN Congress 2012: Citizen’s Income Trust bursaries

The edition is also available to download as a Word document or as a pdf

Poster and introductory booklet: An A3 poster is still available. On one side is a history of social welfare provision in the UK, and on the other an introduction to a Citizen’s Income. There’s a link to it on the home page of the website, or email us at email hidden; JavaScript is required if you would like to receive hard copies of the poster. Similarly, an introductory booklet is available. Again, a copy can be found on the website, or please email us if you would like hard copies.

With best wishes

Malcolm Torry

Dr. Malcolm Torry, Director, Citizen’s Income Trust