Luister naar de lezing

Een basisinkomen is een vast (maand-)inkomen, dat de overheid aan iedere burger verstrekt of garandeert zonder daar voorwaarden bij te stellen. Het heet basisinkomen omdat het net genoeg is om van rond te komen. Wie een hoger inkomen wil blijft aangewezen op andere bronnen zoals inkomsten uit arbeid.

De Vereniging Basisinkomen stelt dat het toekennen van een onvoorwaardelijk basisinkomen aan iedereen die dat nodig heeft mensen zelf de regie weer in handen geeft.

Iedereen wordt door het basisinkomen erkend als volwaardig burger, zonder voorwaarden vooraf. Dit zal leiden tot meer saamhorigheid in de samenleving. Het is een verklaring van vertrouwen vanuit de gemeenschap naar elke burger. Het zelfrespect bij de gemiddelde burger zal toenemen.

Het kostwinner-principe verdwijnt. Niemand is nog totaal financieel afhankelijk van een partner.

Iedereen zal in staat zijn om te kunnen voorzien in de meest basale kosten van levensonderhoud. Dakloosheid, honger en schulden kunnen worden uitgebannen.

Een basisinkomen is goed voor het gezinsleven. Ouders die dat willen kunnen zich primair richten op de zorg voor hun kinderen. Dit zal de kwaliteit van de opvoeding ten goede komen.

Je hoeft niet om het even welk werk te accepteren. Je kunt vanuit een sterkere positie onderhandelen met degene die je een betaalde baan aanbiedt. Daardoor kun je betere arbeidsomstandigheden eisen. En bijvoorbeeld een hoger salaris. Salarisverhoging (dus meer koopkracht) voor meer mensen is goed.

Wanneer niemand meer verplicht hoeft te werken zullen veel mensen waarschijnlijk minder uren gaan werken, waardoor er meer ruimte beschikbaar komt op de betaalde arbeidsmarkt. De beschikbaarheid van betaalde functies zal dus groeien, in tegenstelling tot de huidige situatie.

Je kunt meer invloed krijgen op het werk zelf, en op het functioneren van je bedrijf. Hierdoor krijg je dus meer greep op je eigen functioneren, en daarmee ook meer maatschappelijke verantwoordelijkheid.

Je kunt makkelijker ontslag nemen.

Een wereldwijd ingevoerd basisinkomen zal een veel evenwichtigere wereldhandel tot gevolg hebben. Dit zal een sterke toename van de welvaart in ontwikkelingslanden tot gevolg hebben. Daardoor zal economische migratie, op zoek naar welvaart in rijkere delen van de wereld, afnemen. Ook zal de noodzaak voor mensen in ontwikkelingslanden om roofbouw te plegen op de natuur sterk afnemen.

De productie van goederen en diensten kan door een verdere mechanisering en automatisering efficiënter en kwantitatief beter worden uitgevoerd.

Vasthouden aan het streven naar volledige werkgelegenheid boven automatisering dwingt veel mensen tot het verrichten van onnodig geestdodend en mensonwaardig werk. Kostbare levenstijd wordt op deze manier zinloos verbruikt en kan tegelijkertijd niet meer zinvol worden aangewend. De menselijke waardigheid wordt op deze manier geminacht.

Veel administratieve rompslomp wordt overbodig. Dit bespaart veel tijd, energie, geld, papier en ergernis. Ambtenaren hoeven niet meer dag in dag uit formulieren te bekijken en duizend-en-één bureaucratische regeltjes proberen te handhaven. Ook zij kunnen na invoering van het basisinkomen hun leven eindelijk naar eigen inzicht invullen met vrijwillig gekozen activiteiten.

bron: http://www.occupyutrecht.nl/node/749

Diverse expirimenten in Namibie, Brazilie hebben aangetoond dat een basisinkomen echt werkt. Brazilie gaat zover dat de president daar het basisinkomen in 2014 wil hebben ingevoerd.

Wij gaan op deze website geen discussie voeren. Wij weten waar we voor staan, voor een Onvoorwaardelijk Basisinkomen. Op onze website is genoeg informatie te vinden om alle tegenargumenten die gebruikt worden in discussie over een OBi voldoende te weerleggen. Meestal zijn de tegenstanders van een OBi niet voldoende geinformeerd. Een goed begin is de film over het basisinkomen van de Zwitsers Daniel Häni en Enno Schmidt “Grundeinkommen”. De film is op onze site te zien met nederlandse ondertitels.

Hans Groen:

Het goede leven dat wordt nagestreefd met het basisinkomen veronderstelt een bepaald mensbeeld, waarbij het uitgangspunt is dat mensen de juiste keuzes maken als zij voldoende vrijheidskansen krijgen. Daar zit een zekere generalisatie in opgesloten. Enerzijds dat mensen in meerderheid het goede leven nastreven en anderzijds dat dit wordt bewerkstelligt door het doorvoeren van een basisinkomen.

Jan Hoek legt feilloos de vinger op de zere plek met zijn stelling: “Ledigheid is des duivels oorkussen”. Daar ligt het risico van het basisinkomen. Door het ontkoppelen van inkomen en arbeid, wordt de mogelijkheid geopend dat mensen wel profiteren maar niet bijdragen aan het sociale systeem. Dat zou de noodzakelijke maatschappelijke steun zwaar ondermijnen. En juist in een tijd van mediacratie is maar een klein percentage van niet-participanten nodig om het fundament onder het sociale systeem weg te spoelen.

Het basisinkomen als principe bestaat op zich al in de vorm van een belastingvrije voet en het recht op een minimuminkomen. We stellen echter vele en vaak onmogelijke eisen aan mensen om dat minimum te verwerven. We moeten solliciteren waarbij amper de persoonlijke situatie en keuzes van burgers in overweging worden genomen. We gaan krampachtig om met burgers die willen zorgen voor hun moeder of hun gehandicapte kind. Ook vrijwilligerswerk wordt als iets vanzelfsprekends gezien, waar geen waardering tegenover staat. De ‘beloning’ vanuit de maatschappij voor dergelijke zaken is nihil. Tekenend was de uitspraak van Sabine Uitslag van het CDA die zich hardop afvroeg wat de burger voor de samenleving doet, terwijl er bijna 4 miljoen vrijwilligers zijn. Anderzijds trekt de maatschappij hard aan de burger om toch vooral zoveel mogelijk te besteden. Welvaart overstijgt het belang van welzijn. Dergelijke bewegingen in de maatschappij worden niet geadresseerd als je het basisinkomen doorvoert.

Discussies zijn te volgen op de site van Krapuul en Joop

Hieronder worden alleen de stukken geplaats als reacties die ik doorkrijg van leden van vereniging Basisinkomen.

robin, webmaster aka @orthelius @basisinkomen

Bronnen met discussiemogelijkheid:

• http://www.krapuul.nl/blog/65955/basisinkomen-als-nieuwe-zekerheid/
•  http://hgroen.wordpress.com/2012/01/24/basisinkomen-als-nieuwe-zekerheid/
• http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/basisinkomen_als_nieuwe_zekerheid/
• http://www.bureaudehelling.nl/blog/basisinkomen-revisited
• http://basisinkomen.nl/wp/groenlinks-gaat-voor-lichte-plicht-als-voorwaarde-voor-basisinkomen

Het onvoorwaardelijke basisinkomen is een instrument voor de principiële wijziging van de sociale zekerheid en het werk. Het doel is een “Meer” aan solidariteit en zelfbeschikking. Met een onvoorwaardelijk basisinkomen dient leven en werk, individuele vrijheid en sociale samenhang opnieuw te worden afgestemd.

Door het onvoorwaardelijke basisinkomen krijgt elke burger een individuele, wettelijke aanspraak op een monetaire, menswaardige bestaanszekerheid door de gemeenschap. Het basisinkomen wordt als mensenrecht gedacht.

Constitutief voor alle modellen van het basisinkomen zijn de volgende vier criteria:

• universeel: wettige aanspraak voor elke burger, onafhankelijk van inkomen, vermogen en levenswijze.
• persoonsgebonden: individuele aanspraak vanaf de geboortedag, zelfstandige bestaanszekerheid voor elke vrouw, elke man en elk kind. Geen aanrekening in het kader van de gezamenlijke huishouding
• bestaanszeker: Garantie van het socio-culturele bestaansminimum, d.w.z. de met de sociale en culturele standaard overeenstemmende leefwijze, die een maatschappelijk aandeel en deelname waarborgt.
• onvoorwaardelijk: geen controles, geen dwangmaatregelen, geen werkdwang, positief mensbeeld.

Bron: http://www.vote-europe.net/nl/themas/basisinkomen/

Het project “Vote Europe” wil dat de toekomst van Europa niet alleen in Brussel dient te worden besloten. Je kunt aan deze taak mee te werken  via de mogelijkheden van het internetn. Argumenten zijn net zo belangrijk zijn als stemmen. “Vote Europe” beperkt zich niet op het opvragen van bestaande meningen. Het gaat er om dat zoveel mogelijk mensen actief deelnemen aan de uiteenzetting van de thema’s van de “Europa 2020-strategie”. Je wordt uitgenodigd zelf lid te worden van het virtuele Vote-Europe-parlement en mee te discussieren en beslis samen over de toekomst van Europa.

Betrekking Europa 2020

Een centrale doelstelling van de “Europa 2020 – Strategie” Vermindering van het aantal van de onder de nationale armoedegrens levende Europeanen met 25 procent waardoor 20 miljoen mensen worden bevrijd uit de armoede.

Informatie
Volgens de instantie voor EU-statistiek Eurostat is in de hele EU 17% van de bevolking getroffen, dat zijn 85 miljoen Europeanen. Men spreekt van de armoedegrens in de EU als het inkomen minder is dan 60 procent van het gemiddelde van alle personen in een land. (Mediaan van het geschatte nodige netto equivalent beschikbaar inkomen).

PRO:
Wij hebben menswaardige en bestaanszekere voorwaarden nodig voor alle mensen Geen inkomen van welke aard ook mag onder de armoedegrens liggen. Er dienen “Stopstrepen naar beneden” te worden gecreëerd in Europa

CONTRA:
Ieder is de smid van zijn eigen fortuin. De EU kan enkel de integratie op de arbeidsmarkt ondersteunen, helemaal volgens het devies vorderen en eisen.

Breng nu uw stem uit op de website van vote-europe:
http://www.vote-europe.net/nl/vote/aan-alle-mensen-in-de-eu-dient-een-inkomen-te-worden-gewaarborgd-dat-boven-de-armoedegrens-ligt/

Een beetje zoeken en surfen leerden haar 10 belangrijke redenen waarom mensen niet willen geloven in dit nieuwe systeem waarin arbeid ontkoppeld wordt van inkomen. Verder schijft ze:

Dat onze beleidsmakers nog niet op het OBI systeem gekomen zijn, snap ik niet: ze vergaderen zich te pletter, maken ruzie over hoe ze de voorzieningsstaat gaan hervormen, stappen naar de pers met one-liners en durven het aan na 530 dagen te zeggen dat ze nog bijna nergens staan wat de socio-economische hervormingen betreft.

Nochtans is het OBI een krachtige hefboom voor hervorming. Enerzijds een heel vooruitstrevend idee, anderzijds ook wel een complex en ingewikkeld systeem waarbij een globale aanpak moet gebeuren van al onze maatschappelijke problemen.

Journalisten weten ook niet hoe het OBI in te pakken en te verkopen. Ze doen het af en toe wel eens, maar altijd met journalistieke vragen die blijven hangen aan het bestaande systeem en zelden tot nooit met progressieve vragen die verder gaan dan het klassieke: worden we met een OBI niet allemaal lui?

Dus, ze is zelf  gaan zoeken.

Waarom willen we niet geloven in het OBI?

Ze vond 10 redenen.

1. Het OBI? Kan je het nog liberaler bedenken?

Volgens sommigen is het OBI een typisch liberaal bedenksel: zij willen zich namelijk zo vlug mogelijk van de voorzieningsstaat ontdoen. Nochtans is het niet dàt wat de liberalen bedoelen. Ze bedoelen dat het gecentraliseerde herverdelingssysteem niet meer werkt: het is duur, het genereert evenzeer sociale ongelijkheid als privileges. Dat alles voor heel weinig resultaat, bovendien verschrikkelijk duur.
Voor sommige liberalen (Verhofstadt ondermeer-zie burgermanifesten) is het OBI daarom het alternatief voor die voorzieningsstaat die toch niet meer werkt. Maar hiermee willen de liberalen niet gezegd hebben dat je alles van die voorzieningsstaat moet schrappen. Geen liberaal die het in zijn hoofd haalt welvaart af te schaffen, welzijn te dumpen of de sociale zekerheid te schrappen. Maar je bent liberaal of je bent het niet: alles kan éénvoudiger. Schaf de meeste van die sociale voorzieningen af (werkloosheidsuitkering, brugpensioen, tijdskrediet,…) en giet ze in het OBI.
Bovendien en vooral last but not least, het OBI biedt de liberalen de kans om hun blazoen wat op te blinken. Ze worden nu met de vinger gewezen als de grote schuldigen: het liberalisme van de XXste eeuw is de oorzaak van alle onheil die we vandaag kennen.
Hoe vreemd het ook mag klinken, het OBI past wonderwel in het liberale verhaal! Inderdaad: een ‘markt’ kan nooit goed werken/groeien, als de gebruikers van die markt niet vrij zijn in hun keuze om al dan niet mee te gaan met die markt of eruit te stappen.

2. Het OBI?Wat een communistisch idee!

Sommigen denken echter dat het Obi iets typisch communistisch is. Maar het communisme had toch tot doel alle private eigendom en elke ongelijkheid te wissen? Het OBI daarentegen zorgt ervoor dat ongelijkheden verdwijnen en private eigendom toch nog kan. En in tegenstelling tot het communisme, voor het OBI heb je geen controle nodig (staatscontrole), het wordt onvoorwaardelijk toegekend aan elke burger. Het OBI maakt de burger dus los van de staat en elke ondemocratische staatscontrole. In het algemeen dus: we moeten stoppen met van het OBI een links of rechts verhaal te maken. Het OBI overstijgt links en rechts. De weinige ‘meningsverschillen’ zijn gemakkelijk te overstijgen, tenzij….links en rechts niet met elkaar in debat willen gaan….zoals nu in België.

3. Het OBI zal de mensen lui maken.

Eerst en vooral moeten we dan eens een cijfer op het OBI durven te plakken. Sommigen hebben het over een OBI dat tussen de 400 en 850 euro ligt. Ik denk dat er niet veel mensen zijn die met zo’n inkomen comfortabel in de hangmat kunnen gaan liggen en beslissen dat ze nooit meer gaan werken.
Trouwens, alvorens naar de anderen te kijken, laat onszelf eens de vraag stellen: en ik, wat ga ik doen met een OBI van 800 euro dat ik zomaar elke maand op mijn rekening krijg, of ik nu werk of niet? Ik stelde de vraag al eens hier en daar. Ik werd eerst raar bekeken en dan kwamen de tongen toch wat los. Wat heb ik daaruit geleerd? Dat de meesten wel graag werken, maar dat ze graag vrijer zouden willen zijn in hun keuzes op de arbeidsmarkt, dat iedereen wel droomt van een win-for-life, meer nog dan plots ettelijke miljoenen op de bankrekening te krijgen zoals bij de euro millions trekking en niet meer weten welke kant het nu uit moet met hun leven.
Meer concreet, en dat ontdekte men ook bij een aantal proefstalen rond het OBI die men in de jaren 70 in Canada deed: het OBI doet het aantal werkwilligen verminderen met 11%. Dat is best veel, maar blijft toch heel ver weg van « het OBI maakt iedereen lui ». Er werd trouwens ook vastgesteld dat het vooral vrouwen, studenten en mensen waren, die meerdere jobs moesten koppelen om rond te komen, die uit het arbeidscircuit stapten.
Het experiment in Namibië bewees intussen ook het tegendeel! De locale productiviteit groeide gewoon omdat de mensen niet langer meer in eerste instantie moeten zorgen voor hun eigen overleven. Van zodra de primaire behoeften dus verzekerd zijn, nemen mensen initiatieven en beginnen met handelsactiviteiten. In Namibië begon een vrouw met broodjes bakken, een andere kocht stof en maakt nu kleding, een man maakt bakstenen….
Laat ons toch ook het volgende niet vergeten: het OBI moet meegroeien met de economie. Anders gezegd: het OBI is gekoppeld aan de economische groei en wordt geindexeerd. Geen economische groei (omdat iedereen dus zogezegd lui is geworden) betekent simpelweg geen of een zeer laag OBI.
Mensen die geen of maar een laag inkomen hebben, zullen (de meesten onder ons toch) meteen naar complementair werk gaan zoeken om de daling van hun OBI ermee te compenseren. Dat betekent dus mensen die gaan werken, wat wil zeggen dat de arbeidsmarkt blijft draaien.
Kortom, een marginale groep van de bevolking zal wellicht thuis blijven van zodra ze een OBI krijgen, maar weegt het argument luiheid op tegen wat we nu hebben: 406 000 werklozen in België en dat tegenover een actieve bevolking van toch nog 4,5 miljoen werknemers?

4. Goed, maar wie zal dan nog het ondankbare (vuile, zware…) werk willen doen?

Dat is nu eens een argument van slavenhouders zie! Die vonden ook dat er een soort klasse moest zijn die je moest kunnen uitbuiten om de eigen welvaart in stand te houden. Er zijn betere antwoorden op die vraag. Namelijk drie.

1) Betaal dat ondankbare werk gewoon beter. Hierdoor wordt het werk opgewaardeerd. 2)Rationaliseer dit ondankbare werk door nieuwe technieken, machienes en informatica. Het onderste laagje van dat ondankbare werk zal dan ook vanzelf verdwijnen.3) Verdeel dit ondankbare werk onder de burgers. Ook al gehoord bijvoorveeld vancrowdsourcing? Vuilbakken worden door de burger zelf naar een bepaalde plaats in de gemeente gebracht en daar opgehaald in plaats van ze op te halen bij elke deur. Het Obi om burgerzin aan te moedigen, in plaats van lokaal barbecuefeestjes te ‘sponsoren’ met overheidsgeld om toch maar die burgers weer bij elkaar te brengen.

5. Het OBI? Dat betekent inflatie.

Moeilijk is het dit tegen te spreken,want de invoering van het OBI zal meteen ook de extreme armoede aanpakken. Plots gaan die arme mensen dus deel uitmaken van de consumptiemaatschappij, waardoor de vraag stijgt en inflatie in de hand wordt gewerkt. Dus redeneren we er maar op los: laat de armen vooral niet rijk worden. Absurdistan ten top! Elke normale groeiende economie kent het fenomeen: een binnen de perken blijvende inflatie. Het is belangrijk die inflatie onder controle te houden. De houding van de ECB is in dit opzicht wel erg bedenkelijk vandaag….Hoe kan je nu een economische toekomst bouwen met als enige objectief de inflatie te vermijden? Dan krijg je van die absurde reacties, nochtans komende van topmensen die de touwtjes van Europa in handen hebben,als die van Jean-Claude Trichet, ex-gouverneur van de ECB, waarbij hij de ondernemers oproept de salarissen van de werknemers niet teveel te verhogen gezien de huidige crisissituatie.
Het OBI moet gekoppeld zijn aan het Bruto Nationaal Product , dus aan de economische groei: stijgt de economische groei, dan volgt het OBI. Ook kleinere inkomens worden dan niet meer of minder dan hogere inkomens beinvloed door inflatie. Integendeel, inflatie wordt in feite draaglijker, vooral voor de kleinere inkomens, dank zei het OBI.

6. Het OBI? Wat een utopisch idee!

En dan? De afschaffing van de slavernij, de doodstraf, democratie, het stemrecht voor vrouwen… ooit was het allemaal utopie! Tot als…de utopie een noodzakelijkheid bleek te zijn voor de evoluerende maatschappij en dus gerealiseerd werd. Intussen is het wel duidelijk dat we nooit meer een arbeidsmarkt zullen hebben die vanuit de overheid gestuurd kan worden en waarop we allemaal als bezige bijtjes vrolijk kunnen zoemen.
Er zullen altijd maar minder arbeidskrachten nodig zijn voor de producten die we maken. Er is de spitstechnologie,er is informatica, er is robotica…En gelukkig maar: wat een bevrijding zou ik zeggen! Het is dan wel noodzakelijk om iedereen de garantie te geven van een OBI waarmee men aan zijn basisbehoeften kan voldoen. En willen we iets meer , willen we toch absoluut heel dringend die nieuwste flatscreen om toch maar niet onder te doen voor de buurman, dan gaan we werken.
Intussen waadt de schuldencrisis door Europa: Griekenland, Italië…België. Iedereen moet bezuinigen, besparen. Vreemd is het, benauwend ook, hoe Europa er de zweep oplegt en intussen haar burgers vergeet die meer en meer gebukt gaan onder de vele hardvochtige maatregelen.
De waarheid is nochtans eenvoudig: het gaat niet over meer of minder uitgeven, het gaat wel over rechtvaardig uitgeven. Dus ook hier is het OBI het enige volwaardige alternatief.

7. Het OBI? Onmogelijk te financieren!

Die vraag beantwoorden is inderdaad niet zo gemakkelijk. We zitten tot over onze oren in de schulden. Het enige wat ik kan doen is de verschillende standpunten die hier rond bestaan aan u voorleggen.
We kunnen, om te beginnen, alle bestaande sociale vorrzieningen in het OBI laten versmelten. (weg dus met werkloosheidsuitkeringen en andere sociale tussenkomsten, het OBI omvat het allemaal) Er moet ook streng opgetreden worden tegen de vele fiscale achterpoortjes van vooral heel grote bedrijven. Sommige economen pleiten ook voor een Flat Tax Andere economen vinden dan weer dat de de BTW flink naar omhoog moet, tot 100%, waardoor arbeid niet meer of in elk geval veel minder belast zou worden. En dan is er nog deze hypothese, best interessant ook: het universeel dividend waarmee het OBI gefinancierd wordt door geldcreatie. Dat biedt meteen ook de mogelijkheid het monopolie van de financiële instellingen te breken. Hervormen moeten we sowieso: ons systeem ligt compleet lam, er is geen geld meer. Dus waarom niet grondig hervormen en het OBI meteen invoeren?

8. Het OBI? Vadertje staat vindt van zichzelf dat hij zo al genereus genoeg is.

En ja hoor; de sommen die verpatst worden door de vele sociale administraties, zijn enorm. Maar gaat dat geld ook wel naar diegene die het nodig heeft? Er bestaan genoeg studies om te zeggen van niet. Dirk Debièvre van de universiteit van Antwerpen beweert alvast het tegendeel onze sociale zekerheid is allesbehalve sociaal en nog minder zeker Dat komt natuurlijk ook door het feit dat het model van redistributie steunt op een cultuur van statuut: wie ben je? werk je?… De herverdeling gebeurt dus niet echt rechtvaardig.
Het OBI daarentegen is voor iedereen gelijk,wat ook het onderlinge vertrouwen tussen de burgers zal herstellen. Trouwens, de vele sociale tussenkomsten die er nu zijn, daarvan geniet de ene wel, de de andere dan weer niet en zo vallen heel wat mensen toch telkens opnieuw uit de boot. Met het OBI wordt die onrechtvaardige onzekerheid uit de wereld geholpen.

9. Het OBI? Immigratie loopt dan nog meer uit de hand.

Met het OBI komen er nog meer vreemdelingen naar ons land. Bange blanke mannetjes (en vrouwtjes) als we zijn, zien we al hopen profiterende vreemdelingen op ons afkomen. Binnen deze redenering vergeten we dat het OBI gebonden is aan het burgerschap: als burger van een gemeenschap heb je recht op het OBI. Vreemdelingen die hier onterecht hun heil komen zoeken, krijgen het niet, anderen kunnen eventueel een gedeeltelijk OBI krijgen als ze zich integreren en erkend worden.
De welvaartstaat heeft zich vastgereden, als een op hol geslagen uitkeringsmachiene die finaal armoede importeerde om zich als apparaat te voeden. Dat leverde een paar honderdduizenden bijkomende migranten op die met een bescheiden uitkering, veel sociale pampers en nog meer paternalisme werden ontvangen, zonder kans op echt werk of op onderwijs, en met een integratiestructuur die we in zeven haasten aan het uitvinden zijn.De sociale uitgaven slorpen al meer dan de helft van alle overheidsinkomsten op, maar in de statistieken (en waarschijnlijk ook in het echt, maar anders dan in die statistieken) blijft de armoede fenomenaal stijgen. (bron: De zomer van 2007 komt nooit meer terug. Door Rolf Falter, historicus. DM 19/11/11)
Maar ideaal zou natuurlijk zijn dat alle landen een OBI invoeren. En nog idealer zou zijn dat Europa daar het voortouw inneemt. Maar waarom zou een klein landje als België de stap niet durven zetten om op die manier de eurocrisis en alle andere crisissen bij de horens te pakken en de wereld te tonen dat ‘ van alle volkeren de belgen de dappersten zijn….(Julius Caesar).

10. Het OBI? We zijn daar nog niet klaar voor!

Sommigen beweren dat we nog niet klaar zijn voor het OBI, dat we nog veel moeten veranderen alvorens eraan te beginnen. Maar, het OBI verandert (van)zelf grondig het systeem omdat het nieuwe dynamieken aanzwengelt in het gedrag van elk individu. Hierdoor kan de structuur van de maatschappij diepgaand veranderen, want het individu is nu eenmaal de basis van de maatschappij. Natuurlijk kan het OBI niet zomaar van de ene op de andere dag ingevoerd worden. Het moet progressief gebeuren. Maar ergens moeten we toch beginnen? Kinderen zijn de toekomst. Waarom niet beginnen met het OBI voor kinderen geboren in 2000? Hoe ik dat zie kunt u hier lezen.

Het wordt misschien tijd dat onze academici, filosofen, denkers, economen van de vele denktanken, die we rijk zijn politici en burgers de handen in elkaar slaan en van het onvoorwaardelijk basisinkomen het gespreksonderwerp van de dag maken.

Lambrecht Christina (17/11/11)

Bron: http://www.vivant.org/nl/nieuws/d/detail/de-tien-redenen-waarom-we-niet-willen-geloven-in-een-onvoorwaardelijk-basisinkomen
Essay: http://ecovaproject-sintropia.blogspot.com/2011/11/het-onvoorwaardelijk-basisinkomen-als.html
Meer: http://ecovaproject-sintropia.blogspot.com/2011/07/christina-lambrecht-over-basisinkomen.html

Het uitgangspunt van de huidige economische politiek is de neokeynesiaanse aanpak, dat betekent dat er uitgegaan wordt van de noodzaak van het inzetten van alle voorhanden productiekrachten om de schaarste en gebrek te overwinnen (van na de oorlog). Het centrale uitgangspunt van Keynes is/was dan ook : volledige werkgelegenheid c.q. het inzetten van maximale productiekracht. Via zijn analyse komt hij tot de conclusie dat volledige werkgelegenheid echter niet automatisch via de wet van vraag en aanbod ontstaat, zoals de klassieke economen dachten, maar dat er zowel vraag- als aanbodoverschotten kunnen zijn; deze dienen dan door overheidsbemoeienis te worden “aangevuld” om weer op volledige werkgelegenheid uit te komen en niet in een depressie te geraken.

In dit model is economische groei noodzakelijk om bij toenemende (arbeids)productiviteit volledige werkgelegenheid mogelijk te maken en via het zo verdiende arbeidsinkomen de welvaart te verdelen. De hogere welvaart die daarmee wordt bereikt, leidt tot stijgende inkomens die met arbeid moeten worden verdiend. Daardoor worden de (loon)kosten te hoog terwijl het (arbeids)inkomen niet kan dalen onder het bestaansminimum. Voor veel arbeid is dus het daarbij behorende loon of ‘welvaartsinkomen’ een te hoge prijs. Veel ‘laagwaardige’ arbeid komt niet meer op de markt of verdwijnt naar lage lonen landen. Door de verdergaande liberalisering van wereldmarkt sinds de 80-er jaren is daarom veel productie verdwenen. Het economische systeem raakt en is in die wereldwijde setting volstrekt niet meer beheersbaar. Wat met het Keynesiaanse model werd beoogd raakt zo steeds verder uit beeld. De gevolgen voor de aarde en samenleving zijn desastreus. De causale relatie tussen arbeid en inkomen speelt hierbij een cruciale rol.

Onze maatschappij is niet meer een maatschappij van schaarste, maar een maatschappij van overvloed, de productiecapaciteit is groter dan “verwerkt” kan worden. Volledige werkgelegenheid kan de norm niet meer zijn vanwege de explosie van de, maar zij is wel de basis van de verzorgingsstaat; machines maken arbeid overbodig maar betalen geen sociale lasten, deze worden volledig op de overblijvende arbeid verhaald (arbeid doet dat wel). Door de globalisering verdwijnt bovendien steeds meer “werk” (werkgelegenheid) naar het buitenland (de lage lonen landen, China), hetgeen de basis van de verzorgingsstaat nog extra uitholt.

Terwijl dus wordt gestreefd naar volledige werkgelegenheid met alle productiedrang van dien, wordt de aarde door deze (te hoge) productie en de afval die daar weer het gevolg van is, steeds meer overbelast.

Hierbij komt dat de alsmaar duurdere arbeid leidt tot een verschraling van de culturele en maatschappelijke kant van de samenleving met gevolg dat onderwijs, zorg en kunst langzamerhand onbetaalbaar worden.

De invoering van een basisinkomen pretendeert deze “beweging” om te draaien, immers de sociale lasten, de kosten van de welvaartsstaat worden niet meer geheven als opslag op de lonen en belasting op het inkomen maar op de (eind)producten, immers pas productie en verbruik hiervan belasten de planeet. Het basisinkomen wordt niet zoals de sociale uitkeringen betaald van datgene dat “over” is aan het einde van concurrentieslag op de (wereld)markt, maar het wordt betaald voordat van het proces van waarde schepping zelfs maar begint, het dient als voorwaarde voor dat proces en “maakt” de arbeid. De arbeid die dan nog geleverd wordt levert uiteraard ook een inkomen op, supplementair aan het basisinkomen en, omdat van dat inkomen de basisbehoeften niet meer betaald hoeven te worden noch de sociale lasten, zal dat loon, dat inkomen, relatief veel lager kunnen zijn, waardoor menselijke arbeid “lonender” wordt. Zo brengt het basisinkomen het arbeidsintensieve product en de dienstverlening, kortom alles dat door arbeid wordt tot stand gebracht in een veel gunstigere marktpositie, waardoor het onderwijs, de zorg en de kunst veel sneller “rendabel” zullen zijn. Het basisinkomen wordt ook niet meer betaald door belasting op inkomen, nee het gebruik van producten en grondstoffen wordt belast. Alleen op deze wijze wordt de productiecyclus duurzaam zodat hij weer kan aansluiten bij de cycli van de natuur. Met de invoering van een basisinkomen wordt zodoende bereikt dat de marktwerking zelf zal zorgen voor evenwicht, terwijl de nu “noodzakelijke” volledige werkgelegenheid zijn “evenwicht brengende” functie (overigens alleen op economisch gebied) heeft verloren.

De hoogte van het basisinkomen wordt jaarlijks opnieuw op democratische wijze bepaald, waarbij het maatschappelijk minimumbedrag uiteraard in acht dient te worden genomen. Als er dan in een samenleving te veel of te weinig werk of te weinig producten zijn kan het basisinkomen verhoogd of verlaagd worden al naargelang. De werking van het systeem is dan echter wel volkomen inzichtelijk en het resultaat is verzekerd, terwijl het effect van maatregelen nu, door de werking via de globe en het geld, volstrekt onvoorspelbaar geworden is.

De invoering van een basisinkomen is zo mogelijk nog belangrijker voor de internationale economische verhoudingen. Immers de verschillen in welvaart die nu de internationale arbeidsverhoudingen “scheeftrekken” worden uit het systeem van lonen en prijzen weg gedefinieerd. De koopkrachtige vraag wordt immers door het basisinkomen “op peil” gebracht en komt door de “uitschakeling van het welvaartsniveau wereldwijd op een lijn. Voor de Europese loonkosten betekent dat die veel lager worden (minus sociale lasten en minus basisinkomen) en voor de Chinese lonen (minus hun sociale lasten en basisinkomen) dat zij relatief weinig lager worden. Op de internationale markten zal dat betekenen dat de verplaatsing van productie naar China niet of nauwelijks meer winstgevend zal zijn, waardoor de tendens dat China de werkplaats voor producten wordt en Europa de markt ervan, grotendeels zal worden te niet gedaan.

Een dergelijke ontwikkeling zal ook zeer ingrijpende gevolgen hebben voor de wereldhandel maar in ieder geval er ook toe leiden dat het gesleep met producten over de wereld vanwege economisch-technische redenen een eind zal nemen en de handel productgericht gemotiveerd zal zijn. De natuurlijke evenwichten zullen veel beter in stand blijven zowel over de wereld als over de tijd, door het afnemen van de financiële/monetaire prikkels. Dit zal een zegen zijn voor het milieu en duurzaamheid dichter bij brengen.

Qua ontwikkeling zal ieder land (regio) veel beter “weten” waar het aan toe is en in eerste instantie van zijn eigen resources en omstandigheden moeten uitgaan.

Bij voorkeur zou een basisinkomen differentiërend naar welvaartsregio moeten worden ingevoerd. De invoering moet geleidelijk geschieden omdat de effecten zeer ingrijpend zijn; in Europese verhoudingen bv. via loonsubsidies gepaard met grondstoffenheffingen.

Zo worden handelsprikkels die nu de neiging hebben, de natuur en het milieu uit het evenwicht te “prijzen”, veranderd in krachten die met de natuurlijke evenwichten congrueren, hetgeen zowel de planeet zelf als de welvaart ten goede zullen komen.

Enerzijds wordt het levensonderhoud onttrokken aan de werking van de markt en anderzijds blijven de voordelen van de markteconomie behouden, terwijl de werking ervan via belastingheffing kan worden gestuurd (gesteuert) in een maatschappelijk optimale richting.

Maastricht, 6 april 2011 Wim de Heer, Anka Paggen, Leon Segers

Bijlage: Social security in The Netherlands 2010.docx

Basisinkomen
Het is ons streven om elke persoon in de maatschappij te erkennen met een vast basisinkomen. Daar staat tegen over dat elke individu zich proactief inzet voor de duurzame vooruitgang van zichzelf en zijn of haar directe omgeving (kinderen, ouderen, buurt, wijk). Dat begint bij een constant streven naar zelfredzaamheid. Hoe zelfredzamer des te meer men over houdt van het basis inkomen voor de inkoop van hulp. Daarnaast wordt men gestimuleerd om elkaar te helpen in de zelfredzaamheid door lokale (wijk, buurt, gemeenschap) samen te werken aan voedselvoorziening, energie, sociale cohesie, enz.

Inhoud economie in plaats van groei economie
Buddinomics gaat uit van een constant streven naar optimale menselijk welzijn door er zelf, samen voor te zorgen. Dat betekent dat men zoveel mogelijk investeert in duurzame vernieuwing die welzijn in stand houdt of verbetert volgens de definitie van duurzame vooruitgang. Dit is een verantwoordelijkheid voor alle betrokken partijen samen (overheid, onderwijs, ondernemerschap en burgers zelf). Door de focus te leggen op sociale en technologische innovatie voor lokale duurzame vooruitgang ontstaat een inhoud economie waarin geen inflatie voorkomt en men dus ook kan sparen voor pensioen zonder speculatieve drang.

Van Economics naar Buddinomics
De huidige maatschappij is gebaseerd op een groei economie, de speculatie rond tekorten en menselijke behoeften. Dat levert regelmatig stress, situaties van structurele ongelijkheid en crisissen op. Buddinomics is gebaseerd op overvloed van talentvolle menselijke interactie ten behoeve van welzijn en vooruitgang. Deze maatschappijvorm bestaat al (vooral erg normaal in het traditionele gezinsleven) maar is ondergeschikt gemaakt aan economische groei belangen.

Via de verschillende STIR clubs van mensen in verschillende situaties (ouder met kinderen, kleine zelfstandigen, werknemers) proberen wij het Buddinomics gevoel te introduceren zodat deelnemers het ervaren en vanuit hun competenties, motivatie en onderling vertrouwen samen gaan werken aan vernieuwing.

Bron: http://www.the-stir-academy.com/page1.php

Een serieus debat is nodig over de voor- en nadelen van het basisinkomen volgens Jan Hoek.

Vrijzinnig Paternalisme

In het boek Vrijzinnig Paternalisme houden Femke Roosma en Dick Pels een pleidooi voor het basisinkomen. Het wordt groots aangekondigd op de flap en her en der werd het ook gespind: het basisinkomen wordt opgefrist! Bij nader inzien blijkt het te gaan om een krappe vier pagina’s tekst, met slechts één alinea aandacht voor de bezwaren tegen het basisinkomen. Dat is natuurlijk een beetje mager en dat is jammer.

Het basisinkomen is een typisch jaren tachtig idee, dat met de Muur en Punk achter de horizon is verdwenen. De essentie is simpel: geef iedereen van achttien jaar en ouder een inkomen, zonder dat daar een tegenprestatie tegenover staat. Daar zitten tal van voordelen aan, die in de jaren tien van de 21ste eeuw nog en weer de moeite waard zijn.

Tal van voordelen
Wat te denken van het voordeel dat mensen niet ieder soort werk hoeven te aanvaarden om in hun inkomen te voorzien? De werkende arme is in Nederland aan een opmars bezig. Hij werkt zich te pletter in deeltijdschoonmaakbaantjes en kan nauwelijks in zijn eigen inkomen voorzien. Dan helpt een basisinkomen om een beetje kieskeurig te kunnen zijn bij het aanvaarden van werk.

De zorg voor de naasten zou er ook een stuk gemakkelijker van worden. Zo moet de uitkeringsgerechtigde die wil mantelzorgen, nu zijn naaste bewegen een Persoonsgebonden Budget aan te vragen, om zich daar dan uit te laten betalen. Want voor zorgen voor je zieke moeder, daar was de uitkering niet voor bedoeld. Een basisinkomen zou dat gewoon al geregeld hebben, nog voor je moeder ziek werd.

Het basisinkomen zou ons een hoop administratie en daaraan verbonden kosten en frustratie besparen. Geen huishoudtoets meer, en nooit meer tandenborstels tellen. Geen uitkeringen meer die achteraf ten onrechte zijn stopgezet. Geen ambtenaren die door boze uitkeringsgerechtigden over de balie zijn gesleurd. Het openen van een bankrekening volstaat om inkomen te verwerven. Een belastingstelsel dat nog simpeler is. Überhaupt veel minder ambtenaren, trouwens.

Lastige vragen
Het basisinkomen past daarmee bij de ontspannen samenleving. Het stelt mensen in staat de dingen te doen die belangrijk zijn, en dat is meer dan werk. Maar werkt het basisinkomen ook? Die vraag gaat in eerste instantie over de hoogte van het basisinkomen. Heeft het zin, als je er niet van kunt rondkomen? En als je er wel van kunt rondkomen, wie gaat er dan nog werken? En als de ideale formule is bedacht, is het dan te betalen? En door wie dan wel?

En als het kan, willen we het dan echt? Ledigheid is des duivels oorkussen. Dat is het risico van het basisinkomen. De relatie tussen inkomen en inspanning wordt losgelaten. Je hoeft er echt niets voor te doen. Je hoeft niet te solliciteren en je hoeft niet voor je oude moeder te zorgen. Natuurlijk deugt het niet dat we tal van inspanningen veel te laag waarderen, omdat ze in het economisch verkeer geen geld opleveren, zoals het opvoeden van kinderen of het doen van vrijwilligerswerk. Maar kan waardering dan alleen maar in geld worden uitgedrukt? Het is fout dat inkomens waar mensen lang en hard voor werken, te laag zijn om fatsoenlijk van rond te komen. Maar kun je dat alleen maar oplossen door het geld gewoon ter beschikking te stellen?

Bijvangst
We zouden het niet moeten willen, dat basisinkomen. Denk ik. Ook als we het kunnen betalen, voelt het niet goed om de relatie tussen inspanning en inkomen te verbreken. Maar de voordelen van het basisinkomen zijn te mooi, om zo maar te laten liggen. Streeft onbekommerd naar het onhaalbare, onderzoekt alles en behoudt het goede. Dat soort dingen. Misschien dat Roosma en Pels zich nog eens over de bezwaren regen het basisinkomen kunnen buigen. Al was het maar voor de bijvangst.

Bron De Helling- Wetenschappelijk bureau GroenLinks: http://bureaudehelling.nl/blog/basisinkomen-revisited

Vrijzinnig Paternalisme: http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/vrijzinnig-paternalisme/

Ook oudgedienden die inmiddels van de sociale media gebruik maken zien dat het idee weer leeft. Hier wat tweets van Joop Roebroek van 9 december rond 10 uur

 @JoopRoebroek

• Ik zag gisteren een aantal tweets over het @basisinkomen opduiken. Dat idee is al terug te vinden in de klassieke utopieën
• Zoals ‘La Città del Sole’ van Thomas Campanella (1623). Het idee komt historisch gezien altijd opduiken ten tijde van
• maatschappelijke vernieuwing. Het wordt tijd het thema eens serieus op de maatschappelijke agenda te plaatsen. Wij schreven er in …
• … in 1990 een boek over. Over historie, verschillende vormen en argumenten voor en tegen. pic.twitter.com/IRgsRlVm

Basisinkomen, alternatieve uitkering of nieuw paradigma?,

In opdracht van de Commissie Onderzoek Sociale Zekerheid, een adviesorgaan van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, hebben Roebroek en Hogenboom een inventarisatie gemaakt van ideeën en discussies over het basisinkomen. Daarbij hebben zij er nadrukkelijk naar gestreefd om het basisinkomen in het bredere debat over de toekomst van de welvaartstaat en de sociale zekerheid te plaatsen. In het eerste hoofdstuk bespreken zij de (historische) relatie tussen welvaartstaat, sociale zekerheid en basisinkomen en de ‘uitdagingen en problematieken’ voor de toekomst. Vervolgens proberen zij door een overzicht te geven van ideaaltypen, modellen en varianten, wat orde te scheppen in de veelheid van begrippen als basisinkomen. burgerloon, gegarandeerd minimuminkomen, negatieve inkomstenbelasting en sociaal dividend. Uiteindelijk kiezen zij voor een indeling op basis van de (on)voorwaardelijkheid van de uitkering met betrekking tot arbeid, inkomen, aard. van het leef verband en persoonlijke kenmerken (zoals sexe en ras). Dit resulteert in vier modellen, namelijk het volledig basisinkomen (met als submodel het gedeeltelijk basisinkomen), het huishouden basisinkomen (waarvan de hoogte afhankelijk is van de omvang en samenstelling van het huishouden), de negatieve inkomstenbelasting (die voorwaardelijk is in termen van inkomen) en het contractuele basisinkomen (waar een plicht tot arbeid tegenover staat). Je kunt je echter afvragen of deze indeling wel zo gelukkig is.

Zo kan een negatieve inkomstenbelasting in haar uitwerking precies gelijk zijn aan een volledig basisinkomen. En een huishouden-basisinkomen lijkt eerder een variant (of submodel) van elk van de andere modellen. In hoofdstuk 3 worden de argumenten voor en tegen een basisinkomen geïnventariseerd. Onvermijdelijk moeten de argumenten daarbij vaak zeer beknopt worden weergegeven, waardoor er lang niet altijd recht aan gedaan wordt. Bovendien gaat het streven naar een verfijnde indeling van argumenten enigszins ten koste van de overzichtelijkheid en leesbaarheid van het betoog. In het vierde en vijfde hoofdstuk wordt een zeer uitgebreid overzicht gegeven van achtereenvolgens de internationale en de Nederlandse discussie over het basisinkomen. Wie mocht menen dat de discussie over het basisinkomen een vrij recente bevlieging van een paar Nederlandse dagdromers is, zal na lezing van deze hoofdstukken moeten erkennen dat de discussie heel wat ouder en wijder verbreid is. Tenslotte wordt in het laatste hoofdstuk het basisinkomen als maatschappelijk project beschreven. Voorstanders van een gedeeltelijk basisinkomen of een negatieve inkomstenbelasting zien het basisinkomen vaak als een alternatieve uitkering die vooral bedoeld is om de (arbeids )markt beter te laten functioneren. Voorstanders van een volledig basisinkomen gaan vaker uit van een nieuw paradigma waarin collectieve (maatschappelijke) doeleinden voorop staan. Een dergelijke tweedeling is echter nogal zwart wit en negeert de grote verscheidenheid aan visies van waaruit een basisinkomen wordt bepleit. Zo kan een marktgerichte benadering best samengaan met een sterke nadruk op collectieve belangen. Ondanks deze kritische opmerkingen kan Basisinkomen. alternatieve uitkering of nieuw paradigma? van harte worden aanbevolen. Het is zonder twijfel het meest volledige overzicht van ideeën en discussies over het basisinkomen dat in Nederland en daarbuiten beschikbaar is.

Vooral ook dankzij de zeer uitgebreide literatuurlijst kan het uitstekend dienst doen als naslagwerk en wegwijzer naar andere publikaties. Ieder die zich wat grondiger in het basisinkomen wil verdiepen doet er dan ook verstandig aan eerst dit boek te raadplegen.

Bron: www.basisinkomen.nl/nieuwsbrief/nieuwsbrief19911.doc

Misschien nog te leen bij http://library.wur.nl/WebQuery/clc/530633

Een van de speerpunten van de partij: (basisinkomen of basis inkomen that the question – helaas niet onvoorwaardelijk)

Elke Nederlander vanaf 18 jaar heeft als persoon recht op een basis inkomen. Tegenover dit recht staat de plicht tot 65 jaar en wanneer men kan werken, om 20 uur per week sociaal werk te doen voor de Gemeenschap. Aangezien andere mensen werken voor dit basis inkomen. Lasten voor de staat worden hierdoor minder.

http://www.volkspartijnederland.nl/

Mensen die een basisinkomen voor staan zijn meestal gewend buiten de kaders te denken en verder te kijken dan anderen. Het denkraam van een basisinkomenvoorstander zou ook dat van een visionair kunnen zijn. Op de website visionair.nl heeft Germen een stukje geschreven dat menigeen misschien ook buiten de normale kaders zou kunnen laten kijken wat betreft werk en inkomen. Om onderstaande puiten meer inhoud te geven zou een basisinkomen een goede backupinkomstenbron kunnen zijn, zodat onderstaande punten ook makkelijker te realiseren zijn.

In het kort:

1. Zie een baan alleen als tijdelijke oplossing.
2. Heb je het gevoel dat je niets meer kan leren, maak dan zeker dat je wegkomt.
3. Voel je als je thuiskomt een onbestemde verwantschap met Fikkie, plan dan een rebelse actie.
4. Zorg dat je aan de goede kant van de lijn staat.
5. Kijk voortdurend hoeveel je waard bent en of een switch of bijklussen kan.
6. Zorg dat je minimaal vijf, zes verschillende inkomstenbronnen hebt.
7. Zorg dat je baas jou harder nodig heeft dan jij hem.
8. Je geld haal je wel op een andere manier.
9. Vergroot je netwerk tot buiten het bedrijf waar je werkt. Overweeg parttime te werken.
10. Breng je vaste lasten zoveel mogelijk terug en zorg dat je spaargeld achter de hand hebt, zodat je er altijd vandoor kan.
11. Begin een parttime bedrijf naast je werk.

Visionair denkenden, vooral zij die een niet al te hoge functie vervullen, weten dat het bedrijfsleven of, nog erger, de ambtenarij de beste manier is om gereduceerd te worden tot een submenselijk bestaan. Elf ijzersterke redenen om loondienst te vermijden als de ziekte.

• 1. Een baan is inkomen voor sukkels.
  Je wordt als je werkt namelijk alleen betaald op de momenten dat je werkt. Als je inkomen krijgt op een andere manier, bijvoorbeeld voor royalties, uit beleggingen en dergelijke, betekent een eenmalige investering in tijd, dat het inkomen blijft komen, elke maand. Als jij dat boek hebt geschreven, of die software hebt ontwikkeld in opdracht van je baas, verdient je baas dat geld zonder er iets voor te doen, niet jij.
  Kortom: zie een baan alleen als tijdelijke oplossing.
  

  In veel opzichten lijkt loonarbeid op een soort slavernij.

• 2. Een baan houdt je dom.
  Na enkele jaren is er nauwelijks meer wat te leren op je werk. Het leven is een veel interessantere leerschool dan kantoor. Als jij zelf je tijd kan indelen, kan jij leren wat jij wilt en zo veel sneller relevante informatie opdoen.
  Kortom: heb je het gevoel dat je niets meer kan leren, maak dan zeker dat je wegkomt.
• 3. Een baan drilt je tot een braaf huisdier.
  In feite is een baan een levenslange cursus om je te veranderen in een mak schaap. Ondernemers, en zeker leidinggevende ambtenaren, houden van zo min mogelijk risico. Ze willen daarom van hun ondergeschikten op aan kunnen. Het wordt niet met zoveel woorden gezegd, maar wat ze daarbij verwachten is gehoorzaamheid.
  Voel je als je thuiskomt een onbestemde verwantschap met Fikkie, plan dan een rebelse actie.
• 4. Inkomen uit werk wordt extreem zwaar belast.
  In Nederland en België krijgt een werknemer netto ongeveer de helft van wat de werkgever kwijt is aan loonkosten, in handen. Dat is absurd weinig. Ter vergelijking: heb je een BV of NV, dan betaal je over de eerste 200.000 euro winst maar 20% vennootschapsbelasting. Als je je winst in de BV laat zitten, betaal je verder niets extra. Ter vergelijking: een werknemer kan dit niet met de bruto loonkosten die een werkgever op moet hoesten. Laat je jezelf een dividenduitkering doen, dan betaal je hierover een tarief van 25% inkomstenbelasting. Zoals Jan Marijnissen terecht zei: er wordt in dit land meer verdiend met speculeren dan met werken. Uiteraard kent de fiscus een geniepig addertje, zeg maar gerust een hongerige wurgpython, onder het gras. Een ondernemer is verplicht zichzelf als directeur in dienst te nemen tegen 40.000 euro per jaar. Geloof maar gerust dat dat niet is vanwege de fiscale voordelen van het werknemersbestaan voor laatstgenoemde.
  Zorg dat je aan de goede kant van de lijn staat.
• 5. Ook anderen profiteren mee van je werk.
  Een werkgever is in werkelijkheid een werkbemiddelaar. Hij verkoopt jouw werk aan een klant. Een groot deel van deze winst komt echter door specialisatie en synergie. Als zelfstandige kan je enkele dingen uitbesteden, maar moet je toch veel zelf doen, ook dingen waar je minder goed in bent dan in je eigenlijke vak.
  Kijk voortdurend hoeveel je waard bent en of een switch of bijklussen kan.
• 6. Een baan is onveilig.
  Ontleen je je inkomsten aan een webwinkel, een goed verkopend boek of een bedrijf, dan zullen je inkomsten in slechte tijden weliswaar dalen, maar nooit helemaal verdwijnen (tenzij je zo dom bent veel vaste lasten te hebben). Dat is met werk wel anders. Vlieg je eruit, en dat kan cvand e ene op de andere dag gebeuren, dan betekent dat in principe dat je geen inkomen meer hebt. Weliswaar zijn er uitkeringen als WW, maar deze worden steeds meer uitgekleed.
  Zorg dat je minimaal vijf, zes verschillende inkomstenbronnen hebt.
• 7. Je bent overgeleverd aan de nukken van je baas.
  Heb je een tirannieke of incompetente baas, dan zal dit het plezier in ongeveer de helft van je wakende bestaan, plus de tijd die je thuis doorbrengt met piekeren over je werk, grondig vergallen.
  Zorg dat je baas jou harder nodig heeft dan jij hem.
• 8. Je moet smeken om geld.
  Je inkomen vergroten op je werk kan maar op een legale manier: opslag vragen. Dat vereist de nodige kantoorpolitiek en opzichtelijk de baas laten zien wat voor een geweldige werknemer je niet bent. Als zelfstandig ondernemer kan je je eigen werktijden en tarieven bepalen.
  Je geld haal je wel op een andere manier.
• 9. Je hebt een rampzalig sociaal leven.
  Voor steeds meer mensen is hun werkkring hun voornaamste sociale groep. Zo beperk je jezelf tot hetzelfde slag mensen. Wordt je branche overheerst door leden van je eigen sekse, dan wordt het ook erg moeilijk om een geschikte partner te vinden. Ook zijn gesprekken op het werk doorgaans weinig diepgaand. Kortom: je veroordeelt jezelf tot een oppervlakkig leven.
  Vergroot je netwerk tot buiten het bedrijf waar je werkt. Overweeg parttime te werken.
• 10. Je verliest je vrijheid.
  Werken op een kantoor of fabriek betekent dat je gedurende een groot deel van de dag niet kan bepalen wat je zelf wilt doen.  Je moet je aan allerlei vaak absurde regels houden. Vooral in grote, bureaucratische organisaties bestaat er een uitgebreid handboek met volkomen onzinnige regels.
  Breng je vaste lasten zoveel mogelijk terug en zorg dat je spaargeld achter de hand hebt, zodat je er altijd vandoor kan.
• 11. Je verandert in een lafaard.
  Op kantoor moet je voortdurend uitkijken niet een leidinggevende te kwetsen of een van de absurde regels te overtreden. Ook wordt je als werknemer afgeleerd zelfstandig te denken. Kortom: je verandert langzamerhand in een braaf, laf gewoontedier, klaar voor de slacht bij de volgende reorganisatieronde.
  Begin een parttime bedrijf naast je werk.

Met dank aan Douwe voor de tips.

Auteur:  Germen http://www.visionair.nl/author/Germen/

Bron: Visionair.nl http://www.visionair.nl/politiek-en-maatschappij/elf-redenen-om-geen-baan-te-willen/

DVD Basisinkomen de film

De DVD werd gelanceerd op het 4e lustrumcongres van de vereniging afgelopen 29 oktober in Utrecht .

De DVD is te koop voor minimaal tien Euro.

Wanneer u geen PayPal heeft kunt €10,- overmaken op rekeningnummer 1890919 tnv Vereniging Basisinkomen. Na binnenkomst zal de DVD zo snel mogelijk verstuurd worden. Bij een bestelling via PayPal is de DVD sneller bij u thuis.

 Een film over de toekomst van onze samenleving, over onze vrijheid en over de manier waarop wij dit, ook in de toekomst weer kunnen verwezenlijken. Een film die een vraagteken zet bij begrippen als waardigheid, creativiteit, solidariteit en ecologie en die de principiele vraag onder ogen ziet of wij wel op een juiste manier omgaan met elkaar en met onze planeet. Een film die uitdaagt om nieuwe toekomstperspectieven onder ogen te zien. Naast betaalbaarheid en realistisch gehalte van een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen, stelt de film een werleld van nieuwe perspectieven voor mens en maatschappij aan de orde.

De film neemt daartoe het mensenrecht, dat een ieder recht heeft op een  (materieel) bestaan als uitgangspunt.

Drs. Leon. J.J . Segers

Vult u alstublieft uw gegevens in op onderstaand formulier, dan kunnen wij zorgen voor een correcte verzending van de DVD Basisinkomen naar uw adres.

Met onderstaande knop kun u betalen met PayPal.

[contact-form-7]

Zeven jaar geleden begon in Utrecht een politiek festival. De bedoeling was om in een mix van workshops, debatten en culturele presentaties kennis te delen met iedereen die, geïnteresseerd was in actie voeren en wereldverbeteren. Dit jaar gebeurd het van 18-20 november in Amsterdam.

Het thema van dit jaar is het Crashende Kapitalistische Systeem. Of het nu langzaam of snel gaat: de welvaartsstaat wordt in snel tempo afgebroken en de economie is instabieler dan ooit. Maar wat moeten we daar mee aan? Moeten we nu bang worden en survivaltraining gaan doen, zoveel mogelijk proberen te behouden, samen met de sociaaldemocratie, mikken op echte revolutie? En hoe zit het met de andere kant van de staat, die juist enorm wordt versterkt: repressie en disciplinering en meer blauw op straat en het einde van privacy en burgerrechten? Verwacht veel antwoorden, als je daar zelf aan bijdraagt, op 2.dh5.

De laatste draadjes van het programma worden de komende dagen nog aan geknoopt, en een en ander is nog ‘onder voorbehoud’. Maar in grote lijnen kunt u het volgende verwachten.

We beginnen op vrijdagavond traditioneel met de Maretje Arentz quizz, filmbeelden van de grootste mislukkingen van politie-optredens wereldwijd en wat verbijsterende culture intermezzi (GW Sok, Joke Kaviaar). Dit alles vanaf 21.00 uur in De Peper (het restaurant van Overtoom 301). Wil je vooraf eten, dan moet je dat even bij die Peper reserveren (http://www.depeper.org/)

Zaterdag begint het programma om 10.30 uur met korte aftrap en een serie van drie achtergrondworkshops (over: besluitvorming in grote groepen, de geschiedenis van de welvaartsstaat en controle en repressie). Na een vette lunch is er om 14:00 een plenaire zitting waarvoor we tal van ervaringsdeskundigen hebben uitgenodigd die ons wijs kunnen maken over de crash, de verzorgingsstaat en de controlestaat. Wij willen van hen, en het publiek, horen wat er op die gebieden gaande is, en ontdekken waar de zwakke plekken zitten in ‘hun’ plannen en waar wij dus kunnen toeslaan. Het laatste deel van de plenaire zal ruimte bieden aan praktische voorstellen voor acties en organisatie. Gedeeltelijk zullen die ook uitgewerkt kunnen worden in workshops de dag erna. Daarna wordt er eten geserveerd (op nog nader te benoemen locatie) en des avonds is er een enerverend stadsspel, waar iedereen aan mee kan doen. Capture the Flag Als voorbereiding op de revolutie en verkenning van de buurt, worden mensen in twee teams tegen elkaar opgezet om de ander uit te schakelen en de vlag van de tegenstander te veroveren. Vanaf 20:30 bij de Vondelbunker, in het Vondelpark dus. Aldaar in die bunker kunnen deelnemers, of juist mensen die geen zin hebben in het spel, drankjes genieten en films zien. (titels noemen….?)

Zondagochtend is er, wederom in OT301, na het biologische ontbijt vanaf 09.30 uur, om 10.30 de traditionele zondagochtendlezing door historicus Dennis Bos, die bij het vorige festival in Tilburg het dak van de hal kreeg met zijn verhalen over de geschiedenis van de radicale arbeidersbeweging in Nederland. Dit jaar zal het verhaal meer op de Amsterdamse radicale geschiedenis gericht zijn.
van 12.00-13.00 is er lunch en kunt u stands en boekwinkel bestormen.

Van 13-14.30 is een eerste reeks workshops. Na een korte pauze volgt van 15-16.30 nog een reeks. Onderwerpen:
*) Griekse vormen van arbeiderszelforganisatie en verzet
*) Voedselcrisis, boeren en mogelijkheden van steun aan eerlijke landbouw
*) Occupy en de grenzen van een ‘beweging zonder ideologie’
*)Opbouw van een Noborder netwerk in Nederland
*) Structurele en praktische noden voor het tegengaan van Repressie
*) Solidariteit met de Arabische opstand
*) Internet en veiligheid/privacy

We sluiten af met een diner (zowel op zaterdag als zondag moeten van tevoren bonnen worden gekocht)

Mensen die van buiten Amsterdam komen en willen blijven overnachten -op vrijdagnacht of zaterdagnacht) kunnen we een bescheiden plekje op de (droge en warme) vloer aanbieden, waarvoor ze dan matje en slaapzak zouden moeten meenemen. Maar nog liever hebben we dat ze zelf hun logies met vrienden of bekenden regelen, want dat bespaart ons veel werk.

De inhoud is als volgt

• voorwoord
• inleiding
• misrepresentatie van de “volkswil”
• de beleidselite
• ontwikkeling verzorgingsstaat
• ontwikkeling crisis en werkgelegenheid
• misrepresentatie van “de” arbeidsmarkt
• de beleidsbubbel in de verzorgingsstaat
• betaalde arbeid en civiele vrijheid
• nieuwe politiek in nederland: kabinet rutte?
• drie casussen misrepresentatie nederland
• nog een casus: het basisinkomen
• van oude naar nieuwe politiek
• uitleiding: zingevend burgerschap, civiele politiek

Leven is overleven en zin geven: samen leven

Overleven in letterlijke zin is in Nederland 2011 voor de overgrotemeerderheid geen probleem, zin geven wel. Voorbij is de tijd dat mannen in hun werk hun hele zingeving vonden en dat vrouwenvoor hun zingeving genoegen namen met onbetaalde bezigheden als echtgenote en moeder. Ook andere traditionele zingevingen, zoals deelnemen aan kerkelijk leven, vakbondsactiviteiten en burenhulp, zijn tegenwoordig minder in zwang – bieden minder de mogelijkheid om het individuele bestaan in een sociaal verband zin te geven.

Een toegenomen aantal burgers krijgt de zingeving niet meer voor elkaar en belandt in depressie, verslaving, lethargie ofandere doffe ellende. 14% van de volwassen Nederlanders – vooralvrouwen, ouderen en laagopgeleiden – hebben psychische klach-ten (in 2001-09, meldt het cbs). Bevredigende oplossingen voor het zingeefprobleem worden in uiteenlopende richtingen gezochten vaak niet gevonden. Mensen zoeken het onder meer in sporten, gezinsleven, intieme relaties, spiritualiteit, kunst en cultuur, fun-sjoppen, internetten, amateurschrijverij, vertoeven in buitenland, beleggingsclubjes, motorclubs, tuinieren, iets zeldzaams verzamelen, vrijwilligerswerk, mantelzorg, maar het meest nog altijd in: betaalde arbeid. Met een baan ben je verlost van je zingeefprobleem;zo althans beleven velen het hebben van betaald werk.

De meeste mensen echter participeren niet in betaalde arbeiden ook degenen die dat wel doen ervaren niet altijd dat hun baan zin geeft aan hun leven. Geld verdienen is niet per se zin geven. Betaalde arbeid die zin geeft (fatsoenlijk werk) is structureel een schaars goed. De Nederlandse politiek wil dit nog niet inzien, doet alsof de huidige werkloosheid slechts een conjunctureel probleem is en ontbeert een antwoord op het structurele tekort aan fatsoenlijke banen. Burgers met een baan – werknemers en ondernemers – hebben niet alleen met elkaar te maken maar ook met medeburgers die zonder deel te nemen aan betaalde arbeid zin kunnen geven aan hun bestaan. De baanloze volwassenen zijn de afgelopen halve eeuw in aantal toegenomen en zullen in de komende halve eeuw het aantal werkende Nederlanders overtreffen. Hoe deze medeburgers buitende betaalde arbeid hun leven zin (kunnen) geven is een vraag om onder ogen te zien. Ook de zingeving van de werkende burgers zal nader bezien worden. In onze samenleving zijn beide zingevingen niet los van elkaar te zien. Nederlanders met en zonder baan vormen één samenleving, één volk. Democratie is van alle burgers.
Over wat democratie is, en zou kunnen zijn, zal dit boek nog hetnodige zeggen. Nu volstaat de opmerking dat democratie voor de burgers niet alleen een middel is om hun gezamenlijk leven zinvolin te richten, maar mogelijk ook een doel op zich, een eigen zingeving. Burgerschap kan uitdrukking geven aan deze eigen aardige zingeving. Democratie kan veel betekenen voor de burger. Niet alleen voor zijn zingeving. Ook voor zijn overleving. Weliswaar doetde huidige politiek weinig voor de overleving van medeburgers die kampen met armoede; maar als we die politiek vernieuwen en democratischer maken wordt het mogelijk om veel meer te doen tegen de armoede, waarin nog steeds zo’n miljoen Nederlanders verkeren. In potentie is er in de Nederlandse politiek een meerderheid die de armoede wil opheffen en bereid is – onder democratisch af tespreken voorwaarden – om daaraan zelf bij te dragen (via progressieve belastingen en overdrachtsuitgaven). Het feit dat deze latente meerderheid in de politiek nu niet naar voren komt, geeft te denken over het functioneren van de huidige politiek. Waarom betaalt een volk, dat doorgaans graag geld geeft voor goede doelen, niet graag belasting voor het goede doel Nederland? Ten aanzien van armoede in Nederland laten bestaande politieke partijen sociale retoriek horen, maar als ze gaan regeren neemt de armoede niet af. Alleen hun retoriek over armoede neemt af.

Als jouw overleven geen probleem meer is ga je op zoek naar zingeving van je eigen leven. Betekenis geven in je omgeving met andere mensen, medeburgers. Zingeving die dan voor de hand ligt is: hulp bieden aan degenen voor wie overleven nog wel een probleem is, met name kleine kinderen, ernstig zieken, gehandicapten, hoog bejaarden en sommige immigranten. Opvoeding en zorg kunnen kleine, zieke, gehandicapte, oude of allochtone medeburgers in hoge mate helpen bij het overleven en zijn dan in hoge mate zingevend, ook voor degene die de hulp biedt. Evenzo kan het helpen van arme medeburgers, of beter gezegd: het verhelpen van de armoede waarin zij verkeren, in hoge mate zingevend zijn. Sociaal beleid maken ten behoeve van deze medeburgers is civiele politiek. Progressieve belasting- en premieheffing kan aanzienlijke overdrachtsuitgaven genereren voor medeburgers die arm, werkloos, arbeidsongeschikt en/of gepensioneerd zijn: zin geven door geldgeven – via een Nederlandse verzorgingsstaat die vindt dat de inkomensverdeling eerlijker moet.
De huidige elite heeft weinig zin in deze sociale politiek, weinig zin in eerlijk delen. In de beginperiode van de verzorgingsstaat was dit anders. Rechtvaardige inkomensverdeling gold toen als één van de hoofddoelstellingen van economische politiek. Vermindering van onrechtvaardige verschillen tussen arm en rijk – in Nederland en wereldwijd – was een kernthema, ook bij voorbeeld in het wetenschappelijk werk van de oprichter van het Centraal Planbureau, Nobelprijswinnaar Jan Tinbergen. En niet zonder succes.De inkomensverschillen en de armoede zijn in die beginperiode tot ver in de jaren ’70 in Nederland inderdaad veel kleiner geworden. Maar vanaf de jaren ’80 werd het thema ‘ínkomensverdeling’ in de politiek minder belangrijk; terwijl de feitelijke inkomensongelijkheid niet verder afnam maar juist ging toenemen, culminerend inenerzijds de armoede van de onrendabelen en anderzijds de bonusbonanza vanaf de jaren ’90. De crisis in 2009 maakte hieraan tijdelijk een eind, maar in 2011 waren topinkomens al weer terug op het hoge niveau van 2008. Zelfs banken aan het staatsinfuus wilden toen weer hoge bonussen uitkeren; maar (stampei in) de politiek verhinderde dit.
Hoe onze samenleving geworden of verworden is tot de werkelijkheid van de Nederlandse verzorgingsstaat 2011 gaan wij nader bekijken. Deze reflectie is zingevend, te meer naarmate we er politieke conclusies uit durven te trekken. Nu velen van ons verstoken zijn van zingevend werk en van andere traditionele zingevingen worden democratie en actief burgerschap belangrijker voor de oplossing van het zingeefprobleem.Genoemde zingeving houdt in dat we a. deelnemen aan politiekten behoeve van landgenoten en wereldburgers voor wie overleven nog een grote opgave is, en b. (niet enkel met het oog op overleving) ruimdenkend reflecteren op de
samenleving en dienovereenkomstig politiek handelen – deelnemen aan beleidsvorming op velerlei gebied, bij voorbeeld: veiligheid, energie, duurzaamheid, zorg, cultuur, onderwijs en faire belastingen.
Maar meestal zoeken mensen hun zingeving in onze samenleving minder in de politiek en dichterbij zichzelf. Men wil goed presteren en erkenning. De betaalde arbeid is dan bij uitstek het domein waar mensen zich willen onderscheiden, excelleren, beter zijn dande medeburgers. Deze onderscheidingsdrang kan goede prestatiesbevorderen maar ook verworden tot een ‘zich afzetten tegen’, ‘zich verheffen boven’ of zelfs ‘het omlaag halen van’ medeburgers. Hoe dan ook, het is een zingeving die cruciaal is – ook voor het ontstaan en voortbestaan van de elite in de verzorgingsstaat, een thema waaraan wij aandacht besteden (hoofdstuk 2).

Wie een tijd lang ergens leeft maakt deel uit van de ontwikkelingvan de eigen samenleving en kan daarop terugkijken. De behoefte aan terugkijken – de ontwikkeling reconstrueren – zal groter zijn naarmate er meer is om op terug te kijken en naarmate de uitkomstvan de maatschappelijke ontwikkeling als teleurstellend wordt ervaren, terwijl de verwachting (of althans de hoop) bestaat dat de ontwikkeling ten positieve gekeerd kan worden. Dit geldt zeker voor mij. Sinds ongeveer een halve eeuw wordt de Nederlandse samenleving door sociologen – ik behoor tot dat gilde – getypeerd als‘verzorgingsstaat’. De ontwikkeling van deze samenleving heb ik als Nederlandse burger vanaf het begin min of meer bewust meegemaakt, zeg maar vanaf de invoering van de AOW in 1957.
Aanvankelijk enthousiasme over de verzorgingsstaat heeft intussen plaatsgemaakt voor bezorgdheid. Vandaar mijn behoefte om hoofdlijnen van ons verleden niet alleen te reconstrueren maar ook om daaruit iets te (distil)leren voor onze toekomst: een ontwerp voor nieuwe politiek. Deze behoefte vervul ik met dit boek – dat ik schrijf in mijn hoedanigheid als burger voor iedereen met wie ik het Nederlands burgerschap deel. En het gaat nog over burgerschap ook, ‘civicvirtue’ in de woorden van John Locke.

Niet alleen burgerschap, ook wetenschap bepaalt dit boek. Vrijmoedig (en overmoedig) heb ik met scheuten politieke filosofie, sociologie, economie, politicologie, bestuurskunde en geschiedenis een eigen brouwsel gemaakt – een analyse hoe de Nederlandse verzorgingsstaat zich ontwikkelt, met bijbehorend ontwerp naar ee nbetere toekomst: civiele politiek. Onze verzorgingsstaat wordt in absolute zin niet negatief gewaardeerd. We tellen ook onze zegeningen en verworvenheden. Het boek beoordeelt de ontwikkeling van deverzorgingsstaat in relatieve zin en betoogt dat deze ontwikkeling in de afgelopen halve eeuw enerzijds veel goeds heeft gebracht maar anderzijds beter had gekund en zeker in de komende halve eeuw beter zal kunnen – als we lering trekken uit ons verleden. Het aloude optimistische idee dat de samenleving (een beetje) maakbaar is ligt dus ten grondslag aan dit boek. Het idee is dat wij met elkaar (een beetje) de maker van de samenleving kunnen zijn, zeg maar: democratie. Het democratisch ideaal verwijst naar het volk als maker vande samenleving. Het is verrassend hoezeer archaïsche ideeën zoals‘maakbaarheid’, ‘democratie’, ‘volk’ en ‘volkswil’ in hun onderlinge samenhang juist ook in deze tijd het potentieel bevatten om een nieuw perspectief te ontwikkelen voor een betere Nederlandse samenleving in de toekomst. In onze huidige zeer geïndividualiseerde samenleving doen zulke begrippen ouderwets aan.
Maar juist dit zeer geïndividualiseerde karakter van onze samenleving vormt een voorname reden waarom in onze tijd zulke begrippen kunnen bijdragen aan een nieuwerwets perspectief. De valkuilen waarin het denken in termen van maakbaarheid, volk enz. vroeger vaak belandde zullen we nu vermijden. Maakbaarheid is beperkt en gaat niet verder dan het volk wil. Het is geen dirigisme. Het volk is geeneenheid en niet onveranderlijk. Het omvat niet alleen de lager opgeleiden maar ook de elite(s). Anders dan de populisten menen ligtde volkswil niet voor het oprapen. Standpunt.nl is de volkswil niet.Wat het volk wil is moeilijk te weten te komen, al was het maar omdat het volk zelf vaak nog niet weet wat het wil, of omdat hetvolk eerst iets wilde – of meende te willen – en dan later bij nader inzien toch iets heel anders blijkt te willen

Dit was de eerste helft van de inleiding. Het boek is te koop bij de auteur, stuur hem een mail via ons contactformulier

Guy Standig aan het woord op de conferentie basisinkomen

De eerste spreker was Guy Standing, Professor of Economic Security aan de University of Bath en oprichter en lid  en co-president van het Basic Income Earth Network (BIEN), een non-governmentele organisatie die een onvoorwaardelijk basisinkomen promoot. http://www.guystanding.com
Hij had het over zijn nieuwe boek The Precariat.
http://www.bloomsburyacademic.com/view/The-Precariat/book-ba-9781849664554.xml

Neo-liberaal beleid en institutionele veranderingen hebben geleid tot een groot en groeiend aantal mensen met voldoende gemeenschappelijke ervaringen te noemen een opkomende klasse. In dit boek introduceert  Guy Standing wat hij noemt het precariaat - een groeiend aantal mensen over de hele wereld wonen en werken onzeker, meestal in een reeks van kortdurende banen, zonder beroep te doen op een stabiele beroeps-identiteiten of carrières, stabiele sociale bescherming of beschermende voor hen relevante regelgeving . Zij omvatten migranten, maar ook de plaatselijke bevolking.
Standing stelt dat deze klasse van mensen  nieuwe instabiliteit in de samenleving kunnen produceren. Ze zijn in toenemende mate gefrustreerd en gevaarlijk omdat ze geen stem hebben, en daarom worden ze ook kwetsbaar voor de noodoproepen van extreme politieke partijen. Hij schetst een nieuw soort van goede maatschappij, met meer mensen actief betrokken bij het maatschappelijk middenveld en het precariaat opnieuw ingeschakeld. Hij komt op om te overwegen een manier om een nieuwe betere samenleving - een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen,bijgedragen door de staat, die konden worden aangevuld door middel van inkomens uit arbeid.

De volgende spreker was Nele Lijnen (Senator België vanuit de basisinkomen-partij Vivant) over “Ontwikkelingssamenwerking en basisinkomen, een Belgisch initiatief“ Zij had het voornamelijk over de goede resultaten die geboekt zijn in Namibie met een basisinkomen van slechts 9 dollar. Hierdoor werden een hoop mensen actiever bij de sameleving betrokken en gingen alle kinderen naar school

Ook sprak Leon Segers (accountant, lid VBi) over zijn praktijkervaringen met mensen die nu al een soort van basisinkomen hebben, al dan niet voorwaardelijk. WAO is een soort basisinkomen.Een werkende partner die kostwinner is. Vanuit dit licht is het eenvoudiger om een bedrijf te starten en zelf voor inkomen te gaan zorgen.

Hierna sprak Reimund Acker (Netzwerk Grundeinkommen Duitsland) in het de Duitse taal over (ben ik even vergeten, omdat ik wat aan de pc zat te klooien. Op de achtergrond namelijk was op een groot scherm het gebeuren via de hashtag #basisinkomen te volgen. Er zaten diverse tweeps – twittergebruikers-in de zaal die een live verslag maakten -RK)

Jan-Frank Koers (Econoom , bestuurskundige en schrijver van het boek: “Nieuw Nederland”) “Een economie in crisis en basisinkomen” liet in een korte voordracht zijn visie over het basisinkomen in de zaal los.

Een afsluitend woord werd door Michiel van Hasselt, bestuurslid VBi gesproken. Hij bood zijn nieuwe boek aan aan de oud- voorzitter van de vereniging Andries Wijma. Het boek is getiteld: Politiek in verzorgingsstaat Nederland:misrepresentatie en civiele reconstructi Over het boek volg nog meer op deze website!

Hierna konden wij drinken op een onvoorwaardelijk basisinkomen en er waren ook bitterballen !

Om zes uur zijn er nog een aantal mensen naar een restaurant gegaan om een hapje te eten.

Auteur: Uw webmaster Robin Ketelaars

Occupy kijken op Haags terras

Marianne van den Berg: een wolf in schaapskleren. Want de manier waarop deze vrouw, gezeten in een rolstoel, haar mening geeft over het wel en wee van burgers met een minimaal inkomen, dwingt respect af. In haar eentje (zit) staat ze zaterdag op het Malieveld in Den Haag haar mannetje. Staat journalisten te woord, blikt in de camera’s en geeft de pers er ongenadig van langs omdat ze niet de waarheid schrijven. En de politici? Ach dat zijn de stromannen van het bankwezen. Terwijl ze in dienst van het volk zijn. En dat moeten ze volgens haar maar weer eens gaan doen. Dienstig zijn aan het volk.
[youtube]OY7x6DaiHaA[/youtube]
Woedend reageert ze ook op de manier waarop de minister denkt de 300 duizend mensen die hun ziektekostenverzekering niet meer kunnen betalen, aan te pakken. Wanbetalers, gewoon harder aanpakken, luidt zijn advies. ,,Het zijn géén wanbetalers. Als je moet kiezen tussen eten kopen voor je kinderen en je ziekenkosten betalen, dan kies ik voor het eerste.’’
De demonstratie die op het zonovergoten Malieveld begon, maar na een uur zich verplaatste richting Het Plein, dreigde even te worden tegengehouden door politie te paard. Omdat de grote groep zich splitste en zich via de smalle straatjes verspreidde, stonden de deelnemers even later toch oog in oog met de stenen versie van hun ‘Vader des Vaderlands’: Willem van Oranje. Met in zijn hand, heel symbolisch, de lijst met namen van steden die zich verzetten tegen de onderdrukking van de toenmalige heersers: de Spanjaarden.
In de uren die volgden werden aan de voet van het beeld vele politieke boodschappen verkondigd. En opgeroepen tot verzet tegen de huidige heersende orde, een wereldelite van banken en multinationals, die volgens velen er op uit is om 99 procent van de wereldbevolking te gebruiken voor slechts één doel: uitbuiting. De sfeer op het plein was gemoedelijk. De omringende terrassen zaten vol en een paar rondwandelende politieagenten hoorden meningen, boodschappen en klachten aan en stopten flyers van onder meer de
Vereniging Basisinkomen in hun zak. Opvallend afwezig waren de vertegenwoordigers van de politieke partijen. Slechts één SP’er had zich in vol ornaat aangemeld. Volgens de leiding was het niet de bedoeling dat OccupyDenHaag een politiek statement zou worden. Maar een manifestatie vóór het volk en dóór het volk. En dat lukt aardig.

Occupy op het Beursplein in Amsterdam

De webmaster was aanwezig op het beursplein op 15 oktober. Het was een sfeervolle middag. Diverse sprekers werden aan het woord gelaten om hun zegje over de huidige situatie te doen en hun ideeen over een verbeterde economie en/of samenleving te ventileren.
De meningen liepen hier toch ook sterk uiteen. Van mensen die het geld volledig af willen schaffen tot mensen die voor een volledige werkgelegenheid willen gaan. Geen eenduidige overeenkomsten, net als in de echte 99% wereld. In de gauwigheid heeft de webmaster nog wel even een bordje gemaakt, zodat ook in Amsterdam het basisinkomen van de partij was. De webmaster was niet op tijd om ook via de microfoon een pledooi te houden voor een onvoorwaardelijk basisinkomen.

Misschien heb je er wel eens van gehoord; het basisinkomen. Een garantie op een vast inkomen voor iedere Nederlander. UWV, AOW, WAO en pensioen zijn niet meer nodig. Wat een kostenbesparing! Een Flat-Tax van 35% op je inkomen, in plaats van de huidige 52? Ondernemers die 3 mensen kunnen aannemen voor hetzelfde geld waar nu één persoon voor in dienst is? Out-of-the-box, een 20 jaar oud idee dat juist nu weer relevant kan zijn.

Wat zijn precies de voor- en nadelen? Is het überhaupt haalbaar om dit in te voeren? Wat zal er gebeuren er met de arbeidsmoraal? Dit idee vraagt om een totale manier van denken over oa werk, scholing, inkomen en ondernemerschap. Daarom deze discussiemiddag voor nieuwsgierige mensalen (leden van Vereniging Mensa). Op gestructureerde wijze, met behulp van onderbouwingen kunnen we samen tot een beeld komen van de impact. Misschien zelfs uitmaken of dit iets is waar je voor, of juist tegen moet zijn. In the end;  Het hebben van “geen mening” blijft natuurlijk ook een optie .

Krijg NU een idee : basisinkomen-de-film-vertaling-van-grundeinkommen-der-film

Hoe het basisinkomen volgens Jolanda Verburg kan helpen om Griekenland te redden reddingsplan-griekenland

Stukje tekst van Femke Roosma (GroenLinks) niet-werken-is-in-toenemende-mate-het-voorportaal-geworden-van-uitsluiting-armoede-en-sociaal-isolement

Kosten : GRATIS! Kees en Robin betalen de middag uit eigen zak. Dat wil zeggen; zaalhuur en wat te knabbelen / drinken. We zetten een pot neer bij de deur voor een vrijwillige bijdrage. Voel je niet verplicht, maar weet ook dat je, als je teveel geld over hebt, je dat in de pot kwijt kunt

Zie LinkedIn voor aanmelden: http://goo.gl/xlQPC

Intended For: Overheidsmedewerkers, Economen, Psychologen, Sociologen, CPB-ers, Politiek geëngageerden, alle andere geïnteresseerden

MilieuCentrum Utrecht
Oudegracht 60
Utrecht, UTRECHT NL

Mensen aan de onderkant van de arbeidsmarkt worden steeds meer uitgesloten van werk en een fatsoenlijk inkomen. Eén van de oorzaken hiervan is de groeiende focus die gelegd wordt op het belang van renderend werk. Iedereen móet meedoen: daar is men het van links tot rechts over eens. Zó over eens, dat niemand het ter discussie wil stellen. Maar participatie wordt steeds meer gezien als iets wat moet worden uitgedrukt in economische waarde: renderende arbeid. Een voorbeeld is het voorstel van dit kabinet om arbeidsongeschikten te be-talen naar hun “loonwaarde” (de waarde die ze kunnen produceren) en ze langdurig onder het minimumloon te laten werken. De nadruk op renderend werk leidt tot een groeiende kloof tussen competitieve mensen met een hoge arbeidsproductiviteit en mensen met een lage arbeidsproductiviteit die niet mee kunnen komen in de rat race om status en geld. Werken is daardoor in toenemende mate een toegangsbewijs tot meedoen geworden, en niet-werken het voorportaal van uitsluiting, armoede en sociaal isolement.

Meer dan alleen geld verdienen

Maar werk is een veel rijker begrip dan alleen “rendabele arbeid”  Werk is belangrijk voor afleiding, voor een gevoel van bekwaamheid, voor identiteitsvorming. Die waarden vinden we niet alleen in rendabele arbeid maar ook in vrijwilligerswerk, vormen van dagbesteding en gesubsidieerde arbeid. Het is een hard gelag dat het kabinet juist op die vormen van participatie bezuinigt. De sociale zekerheid en gereguleerde arbeidsmarkt zouden mensen veel meer moeten stimuleren om de juiste balans te vinden tussen werk,vrije tijd, ontwikkeling en de zorg voor anderen. Werk zou moeten samenbinden in plaats van tweedelen. Werk zou de basis moeten zijn van solidariteit en niet de aanjager van ongelijkheid. Maar hoe kunnen we onze overspannen prestatiemaatschappij bijsturen in de richting van een ontspannen, ongedeelde en solidaire samenleving? Het vrijzinnig paternalisme suggereert inbouwen van nudges (duwtjes) om mensen “betere” keuzes te laten maken.

Het invoeren van een basisinkomen (een onvoorwaardelijk inkomen voor iedereen), in combinatie met het creëren van (beschut) werk aan de onderkant van de arbeidsmarkt, is een belangrijke nudge die de ontspannen, ongedeelde en solidaire samenleving dichterbij kan brengen. Het basisinkomen compenseert de oneerlijke verdeling in inkomen, bezit en talenten. Het bevrijdt mensen van de knellende economische definitie van arbeid. Het beloont en waardeert niet renderende vormen van arbeid zoals mantelzorg en vrijwilligerswerk, het biedt meer ruimte voor ontplooiing en scholing en voor het combineren van verschillende levensdoelen. Maar bovenal versterkt het de positie van de mensen die het zwakst staan op de huidige arbeidsmarkt. Het biedt hen de mogelijkheid slecht betaalde junk jobs af te wijzen en versterkt daarmee het recht op een eerlijke en goede baan die loont. Het biedt hen meer bestaanszekerheid, maar vooral ook meer vrijheid en een grotere autonomie.

Femke Roosma

Dit artikel is een bewerking van het hoofdstuk Werk, sociale zekerheid en het “goede leven” in het boek Vrijzinnig paternalisme – Naar een groen en links beschavingsproject dat het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks in oktober uitbrengt.

Oorsprong: GroenLinks Magazine via Issu: http://issuu.com/groenlinksmagazine/docs/september2011/25

I. Wie heeft baat bij een basisinkomen

In Nederland hebben we te eten, er is pensioen, werk en woonruimte. Maar dat is ingewikkeld geregeld en het is steeds minder zeker of dat voor iedereen zo geldt. Steeds meer mensen vallen buiten de boot, komen in problemen of zijn daar niet goed mee af. Een basisinkomen kunnen wij zonder enig probleem met elkaar regelen, en dat creëert zekerheid.

De weg naar de toekomst is niet meer de weg van oneindige groei. Wij kennen inmiddels de nadelen daarvan. Wij zijn afhankelijk van elkaar met name als het gaat om basisbehoeften. Hoe voorzien wij daarin? Je werkt voor je brood! Maar dat zien wij anders.
Grofweg zijn er ruim 7 miljoen mensen aan het werk in Nederland met een betaalde baan. Daarvan werkt 2 miljoen bij de overheid of semi-overheid, 2 miljoen in familiebedrijven en 3 miljoen in overige private werkgelegenheid. Voor de ruim 16 miljoen mensen in Nederland wordt door 5 miljoen mensen (ca. 30%) het geld verdiend. De overige 70% is actief, leeft of maakt zich al of niet nuttig, maar ontvangt daarvoor geen inkomen. Wij zijn daaraan gewend.
Maar let wel, iemand die een hypotheek heeft krijgt renteaftrek, en dat is een soort inkomen. Dat kost de overheid ca. 14 miljard euro per jaar. Iemand die gebruik maakt van de sociale woningbouw wordt eveneens door de overheid betaald (ca. 11 miljard euro per jaar). Mensen met kinderen krijgen een toeslag. Dat geldt ook voor huur en zorg. En dat is in feite allemaal inkomen. Ook ons pensioen (AOW) wordt voor ca. 40% door de overheid betaald.
Wij zitten vol met regelingen om ons inkomen te regelen, te verspreiden of toe te delen. Dat allemaal om wille van het gelijkheidsbeginsel. Maar de vraag is of dat zo gelijk is, en of we rechtvaardig genoeg omgaan met verschillen en kansen. Daarnaast is het ook erg ingewikkeld wat we hebben. Er zijn te veel loketten en overheidsmaatregelen.

Als wij bijvoorbeeld iets bij willen verdienen dan moeten we eerst een rekensom maken of dat wel loont. Want meer verdienen betekent ook meer belasting en dus bijvoorbeeld ook minder toeslag. Wie 100 euro meer verdient, verliest bijvoorbeeld 30 euro huurtoeslag, de kinderopvangtoeslag valt ook lager uit, en dan moet er nog meer belasting betaald worden.

Het Centraal Planbureau stelde eind 2009 vast dat een burger in 2007 minder profijt heeft van een salarisstijging dan in 2001. Dat komt onder meer door de inkomensafhankelijke, ingewikkelde fiscale regelingen. De zorgtoeslag en het kindgebonden budget ondersteunen de ‘lagere’ inkomens, maar die definities zijn allengs opgerekt. Kortom; is dit nog te doen?

Wij “stikken” in de regelingen. Een basisinkomen maakt daar in één keer een einde aan. Want een basisinkomen biedt voor iedereen hetzelfde onder alle omstandigheden. Geen discussie meer over vrijwilligerswerk, aanrechtsubsidie of AOW. Ieder een basisinkomen. En wat je verdient, komt daar boven op, en ook nog belastingvrij.
In onze ogen is wat je verdient zonder inkomstenbelasting. Werk wordt daardoor goedkoper voor de werkgever en gemakkelijker te vinden voor de werknemer. Geld verdienen naast het basisinkomen kan altijd. En dat geeft meer vrijheid, en minder stress.
Als wij met elkaar een basisinkomen kunnen organiseren in Nederland en als dat ook gebeurt in de rest van de wereld (en dat kan bij voldoende overtuiging), dan zijn wij als mensheid van een heleboel problemen af. Mensen leven dan niet meer in de nog steeds voorkomende en vaak afschuwelijke afhankelijkheid of beklemming. De economie wordt hierdoor krachtiger.

II. Wat wordt beter met een basisinkomen

Een basisinkomen geeft meer vrijheid van keuze. Daardoor ontstaan meer mogelijkheden voor ontplooiing. Voorbeeld projecten laten dat nu zien. We gaan dingen doen die ons na aan het hart liggen en we zijn minder gevangen in ons eigen systeem. Het leven wordt eenvoudiger. Het levert minder stress en meer productiviteit op voor mens en samenleving. De economie krijgt een forse impuls.

Alleen als mensen tijdens hun leven, al of niet tijdelijk, niet in staat zijn om hun eigen leven zelfstandig of onbegeleid te kunnen leven en ontwikkelen, kan hun basisinkomen in beheer worden gegeven bij derden. Maar in principe geldt, iedereen kan aan het werk, wat voor werk het ook is, als het maar een bijdrage is aan het leven van jezelf of jouw omgeving.

Door meer vrijheid van keuze en meer mogelijkheden voor ontwikkeling ga je sneller dingen doen waar je altijd al naar verlangd hebt. Je leeft niet meer als “loonslaaf” of als “gevangene” van het systeem. Er is ook minder stress in de samenleving en daardoor kan er meer productiviteit ontstaan en kans op creativiteit. Doe je niets? Loop je alle kroegen plat? Prima, maar daar wordt je al gauw door je medemens op aangesproken. En ben je er tevreden mee? Goed voor jou en voor de samenleving.
Met een basisinkomen wordt “werken” iets dat mensen meer uit vrije wil gaan doen en niet meer omdat zij gedwongen worden te overleven. Dwang leidt meestal tot minder productiviteit. Ziekte of verzuim leidt vaak tot hoge maatschappelijke kosten. Werken uit vrije wil heeft een andere dimensie. Dat geeft meer voldoening en levert meer productiviteit op. En omdat de mens in wezen sociaal verlangt te zijn, zal werk dat gebeurt uit vrije wil ook meer gedaan worden vanuit overgave en passie. Vrije wil geeft ruimte aan zelfredzaamheid, verantwoordelijkheid en inspiratie.

III. Hoe financieren wij het basisinkomen

Het basisinkomen kan door een aantal eenvoudige maatregelen gerealiseerd worden. Onder andere door het huidige uitkeringen- en subsidie stelsel te vervangen. Dit is op zich al voldoende om het basisinkomen te financieren. Iedereen krijgt daarmee onvoorwaardelijk hetzelfde. De bedragen zijn alleen afhankelijk van leeftijd.

Het schaarstedenken maakt plaats voor het principe van overvloed. Alles wat we nodig hebben is er al. Alleen moeten we het anders verdelen en er allemaal in gelijke mate toegang toe krijgen. Daarom willen wij naast de introductie van het basisinkomen (dat in vier jaar te realiseren is), zo snel mogelijk “circulatiegeld” invoeren als nieuw geld zonder beperkingen.

Zoals al gezegd willen wij de belasting op inkomen en arbeid afschaffen en willen wij daarvoor in de plaats een belasting invoeren op het intermediair verbruik. Op termijn willen wij belasting op grondstoffen (invoering daarvan is afhankelijk van registratie, verdeling en beheer). Hiermee wordt tevens milieuvriendelijk en duurzaam produceren gestimuleerd.

En tot slot willen wij dat belasting geheven wordt op het gebruik van de grond (dat is een ander manier om het recht van eigendom uit te oefenen in de vorm van levensloop gebonden erfpacht, opstal, vruchtgebruik, e.d.). Hiermee kunnen prijzen van grond en woningen worden gestabiliseerd en huizen weer betaalbaar worden.

Het basisinkomen vervangt uitkeringen zoals WWB, IOW, IOAW, Wajong, IOAZ ,WWIK en TW. Het vervangt ook de algemene heffingskortingen, zoals toeslagen (bijvoorbeeld de huur- en zorgtoeslag) en aftrekposten zoals bijvoorbeeld de hypotheekrente aftrek. En het komt in de plaats van de WW, WAO, WIA en AOW.

Het gehele financieringsplaatje voor het basisinkomen ziet er als volgt uit:

• Introductie van circulatiegeld
  Iedereen ontvangt van de overheid een chipknip met een tegoed van bijvoorbeeld 2.000 euro. Dit tegoed kan overal in Nederland worden besteed. Daarnaast is er ruimte voor het ontwikkelen van lokale economieën met lokaal geld of waardensystemen.Op korte termijn een bestedingsimpuls van 10 miljard euro per jaar via natuurlijk geld (circulatiegeld, dat geleidelijk in waarde afloopt). Hiervoor dient als onderpand het vermogen van de overheid van 400 miljard. Als voorbeeld: iedereen ontvangt een chipknip met een tegoed van bijvoorbeeld 2.000 euro.Dit tegoed kan overal in Nederland worden besteed. Daarmee kan al in het eerste jaar een start gemaakt worden met een basisinkomen. Het wordt gedurende bijvoorbeeld 5 jaar steeds minder waard. Iedereen heeft daardoor een prikkel om het geld zo snel mogelijk te besteden. Het tegoed kan worden omgezet in euro’s. Hier staan wel kosten tegenover. Voordelen hiervan zijn dat het circulatiegeld alleen in Nederland geldig is, waardoor er geen weglekeffect is. Door de bestedingsimpuls neemt de economische bedrijvigheid en werkgelegenheid toe en daalt het financieringstekort.Daarnaast biedt de overheid volle ruimte aan lokale economieën die met lokaal geld of waardensystemen werken, zoals dat al bestaat in Nederland, Duitsland en Zwitserland.
• Saneren van subsidies en uitkeringen
  Uitgangspunt is nog één uitkering, namelijk één basisinkomen voor iedereen.We kunnen vrijwel alle subsidies schrappen (100 miljard). De meeste subsidies zijn geïntroduceerd als lapwerk om de averechtse effecten van ons fiscale stelsel dat niet goed in elkaar steekt te verzachten. Denk aan de subsidies voor kinderopvang, tal van fiscale aftrekposten, gesubsidieerde banen, etc. Doordat er geen belasting op arbeid meer wordt geheven (lees thema Nieuwe Economie), wordt bijvoorbeeld kinderopvang veel goedkoper en hoef je dat niet meer kunstmatig te subsidiëren. Verder kun je een groot deel van de uitkeringen schrappen. Een flink deel van het overheidsapparaat is ineffectief en kan flink worden gestroomlijnd. Per saldo zal daardoor en door de toegenomen economische groei, de belastingdruk geleidelijk dalen naar zo’n 32% van het BBP.

• Sanering van het overheidsapparaat en het belastingstelsel
  Alleen nog één belasting op intermediair verbruik. Géén belasting meer op arbeid en voor iedereen één basisinkomen.Het intermediair verbruik (dat is totale waarde van verbruikte goederen en diensten om de productie te behalen) bedroeg over 2009 582 miljard.Het intermediair verbruik is genoegzaam bekend bij de belastingdienst en kan vrij gemakkelijk worden berekend. Bij gebruik van grondstoffen is dat niet het geval. Daarom stellen wij ons voor om allereerst dit verbruik te belasten, en op langere termijn, als de inzichten daaromtrent gegroeid zijn, het gebruik op “de input” van bedrijvigheid, zoals grondstoffen, gas, water en elektriciteit.Daar komt bij dat grondstoffen op verschillende plekken in de aarde zitten en er nog geen internationaal erkende sleutel is over de verdeling ervan en het gebruik. Ook dat zal eerst geregeld moeten zijn, alvorens een belasting op grondstoffen te kunnen invoeren. Vandaar dat wij de belasting op intermediair verbruik als tussenfase zien van de beoogde herordening.De belastingdruk op inkomsten is momenteel ongeveer 40%. Nemen we dat percentage over het intermediair verbruik dan bedraagt dat 232 miljard. Dat bedrag aan belastinginkomsten is ruim voldoende om het basisinkomen en de overheid te financieren.

  Doordat de meeste subsidies en uitkeringen worden afgeschaft kun je geleidelijk tienduizenden ambtenaren laten afvloeien. Daartegenover kun je tienduizenden mensen op andere terreinen inzetten. In ziekenhuizen, op straat, voor oppas van kinderen.

Onze economie wordt een stuk eenvoudiger als we:

• alleen deze “single tax” hebben op intermediair verbruik
• géén belasting meer op arbeid
• en voor iedereen één basisinkomen.

Met een ‘single tax” wordt bijvoorbeeld kinderopvang beter betaalbaar, net als hulp in de huishouding. De subsidies hadden we al hierop al afgeschaft (lees hiervoor).

En om de link met het bestuur te leggen: er verdwijnt ook veel ingewikkeldheid van overheidsoptreden, machtsmisbruik en willekeur.

Kortom, direct binnen Nederland kunnen we afschaffen de belastingen op inkomen, premies volksverzekeringen en werknemersverzekeringen en vennootschapsbelasting. De BTW als uitgavenbelasting hoeft niet te worden afgeschaft. Deze blijft ook bestaan als afdracht voor de EU.

Bovendien kan deze koopkrachtimpuls aan de “onderkant van de samenleving” helpen om de recessie te remmen en de gevolgen ervan voor een grote groep mensen te verzachten. Als we de belastingverlaging ook geven in de vorm van een basisinkomen, dan kun je dat zien als een ‘negatieve inkomstenbelasting’. Kortom, alles hangt met alles samen en alles moet ook in samenhang gezien worden.

IV. Hoe hoog is een basisinkomen?

Alle burgers zullen een basisinkomen ontvangen, voor volwassenen wordt dit 650 euro per maand. Op iets langere termijn zal dit worden verhoogd tot 1.000 euro per maand.

10.239.779 X 12 maanden = 122,88 miljard

V. Het basisinkomen kan niet los gezien worden van maatregelen op andere gebieden
Het basisinkomen is breed ingebed en kan niet los gezien worden van maatregelen op andere gebieden. Dit hebben wij in thema’s uitgewerkt. Aan de orde daarbij komen:

• huisvesting
• invoeren van een belasting op grondstoffen
• doorvoeren van een belasting op grondgebruik (lees verder thema huisvesting)
• geldvrije regionale handelszones tussen bedrijven die dit wensen
• stimulering van lokale economieën met een lokaal soort geld
• veilig stellen van de pensioenen
• een investeringsprogramma van de overheid op gebied van economie, gezondheidszorg, onderwijs, infrastructuur en energie

lees verder thema nieuwe economie op de website van Nieuw-Nederland

Deze tekst maakt deel uit van de visie van NieuwNederland en vormt de weerslag van het inzicht en bewustzijn van dit moment en is vrij copierbaar en verspreidbaar onder vermelding van de bron. http://nieuw-nederland.nu

Filmverslag van 19 en 20 september: (afspeellijst)

Enkele voorstanders van het basisinkomen hebben zich tussen het publiek bewogen en de mensen goudkartonnen kronen opgezet en een flyer uitgereikt.

Op YouTube een afspeellijst van diverse filmverslagen van die dagen: http://www.youtube.com/watch?v=ecUzLnwdFmo&list=PL2B93C7FA2923D6E3&feature=plpp

Dit soort acties worden in Duitsland al heel frequent georganiseerd door gelijkgestemde organisaties. De Vereniging Basisinkomen ( www.basisinkomen.nl ) is dit nu ook in Nederland aan het doen. Het doel van de actie met de kronen is het benadrukken van de eigen waardigheid van ieder mens en het onder de aandacht te brengen van de – wetenschappelijk onderbouwde – mogelijkheid om een Onvoorwaardelijk Basisinkomen in te voeren.

Er zijn drie acties geweest:
1. Maandag 19e in Den Haag vanaf Het Plein, aansluiting bij andere actiegroepen. op het plein der beschaving

2. dinsdag 20e 14 tot 17 uur op Koningin Juliana plein, vlak naast het centraal station.

3. zaterdag 24 September in Utrecht: www.partijtjevoordevrijheid.nl vanaf Moreelsepark

Filmpje van onze oosterburen:

Meer Info:

• www.walkofshametour.nl
• schreeuw-van-het-volk-op-vooravond-van-prinsjesdag
• www.prinsjesdag2011.nl/prinsjesdag/de_gouden_koets
• international-march-from-netherlands-to-brussels
• www.kroenungswelle.net
• http://www.youtube.com/watch?v=tmz1OkwPhyQ (bovenstaand filmpje)