A: Professor Standing, als je al deze mensen ziet in een winkelstraat, krijg je niet de indruk dat er een crisis heerst, of dat mensen die voelen.

G: We zijn natuurlijk in het centrum van Brussel, vandaar de winkelende mensen, maar we hebben het over miljoenen mensen wereldwijd die lijden onder verschillende vormen van onzekerheid. Onzekerheid in verband met hun woonstee, hun inkomen, hun werk en zelfs in verband met hun relaties en hun culturele identiteit.
Het precatiaat is een groep mensen die steeds verder uitbreidt; en het zijn mensen die vrezen ooit bij dat precariaat te horen.

Het precariaat, een samentrekking van precair(onzeker) en proletariaat, het is een nieuwe term die veel ladingen dekt en slaat ook op velen van ons, voor alle duidelijkheid. Werknemers van wie steeds meer flexibiliteit wordt geeist, maar ook hooggeschoolden die nergens terecht kunnen met hun diploma’s.

G: Het precariaat is gewild door multinationals en regeringen die een flexibele arbeidsmarkt nastreven. Iemand als deze man is een slachtoffer, iemand die helemaal uit het systeem viel. (zoom in op straatkrantverkoper, éénbeenige bedelaar)
Aks je deel uitmaakt van het precariaat, maak je je zorgen over het feit dat jij zelf, of iemand die jij kent, zoiets zou kunnen overkomen. Dat is de onderliggende vrees en dat maak veel mensen boos.

Boze mensen, ze waren vorig jaar met velen in betogingen en bezettingen bij ons en wereldwijd, het is nog maar een begin zegt Standing. Neem Griekenland, daar zou het volgens hem nog wel eens tot een burgeroorlog kunnen komen.

G: Zeker! In Griekenland is de levensstandaar er zo erg op achteruit gegaan.Wat daar gebeurt, is zo oneerlijk dat de dreiging van de burgerlijke onrust tastbaar is. De woede is extreem, maar gerechtvaardigd. Niemand vindt geweld een oplossing, maar de situatie is zo ernstig dat alles mogelijk is dit jaar, echt alles.

Burgeroorlog in Griekenland. Guy Standing zegt dit niet zomaar, vorig jaar voorspelde hij de rellen in Londen en legt een verband met de Arabische Lente, Indignados (spaanse beweging van verontwaardigden – admin) en de #occupy-beweging.

G: De “dagen van woede”, zoals ik dat noem, zullen steeds vaker voorkomen. En wanneer dat gebeurt, zal de angst van kamp wisselen. Tot nu waren mensen die in onzekerheid leefden te bang. Ze zijn bang dat ze een wet overtreden en nog grotere moeilijkheden zullen krijgen. Maar de groepen die op straat komen en precariaat-bewegingen vormen, zullen op een bepaald moment zeggen: “Wat hebben we eigenlijk te verliezen?”. De angst verschuift hoe langer hoe meer naar de middenklassen en de rijken, die het opeens over ongelijkheid hebben. Die opeens zeggen: “We moeten iets doen: een Tobintaks invoeren of de bonussen van de bankiers beknotten.” Nu zitten we in een vroeg stadium, maar in het komende jaar of twee, zullen we een veel bredere beweging zien van mensen die zeggen: “Genoeg! Nu willen we échte verandering.”

Echte verandering, zoals een universeel basisinkomen voor iedereen. Guy Standing pleit er al jaren voor.

G: Op die manier krijgen mensen een vertrouwensbasis waar ze hun leven op kunnen baseren. Als je mensen geen enkel zekerheid beidt, kan je niet verwachten dat mensen zich netjes gedragen.

A: Kunnen staten dat betalen, zo’n basisinkomen?

G: Naturlijk is dat betaalbaar. Elke sociale politiek is uiteindelijk een kwestie van prioriteiten. Geef je subsidies aan de middenklasse of bied je de hele maatschappij een basis, zodat iedereen een basiszekerheid heeft? Daarbovenop kun je dan uitkeringen geven naargelang de noden. Je hoeft de superrijken geen aftrekposten te geven of dure dingen aan te kopen. Het is gewoon een kwestie van prioriteiten.

Bron en Film: http://www.deredactie.be/permalink/1.1206453

Diverse expirimenten in Namibie, Brazilie hebben aangetoond dat een basisinkomen echt werkt. Brazilie gaat zover dat de president daar het basisinkomen in 2014 wil hebben ingevoerd.

Wij gaan op deze website geen discussie voeren. Wij weten waar we voor staan, voor een Onvoorwaardelijk Basisinkomen. Op onze website is genoeg informatie te vinden om alle tegenargumenten die gebruikt worden in discussie over een OBi voldoende te weerleggen. Meestal zijn de tegenstanders van een OBi niet voldoende geinformeerd. Een goed begin is de film over het basisinkomen van de Zwitsers Daniel Häni en Enno Schmidt “Grundeinkommen”. De film is op onze site te zien met nederlandse ondertitels.

Hans Groen:

Het goede leven dat wordt nagestreefd met het basisinkomen veronderstelt een bepaald mensbeeld, waarbij het uitgangspunt is dat mensen de juiste keuzes maken als zij voldoende vrijheidskansen krijgen. Daar zit een zekere generalisatie in opgesloten. Enerzijds dat mensen in meerderheid het goede leven nastreven en anderzijds dat dit wordt bewerkstelligt door het doorvoeren van een basisinkomen.

Jan Hoek legt feilloos de vinger op de zere plek met zijn stelling: “Ledigheid is des duivels oorkussen”. Daar ligt het risico van het basisinkomen. Door het ontkoppelen van inkomen en arbeid, wordt de mogelijkheid geopend dat mensen wel profiteren maar niet bijdragen aan het sociale systeem. Dat zou de noodzakelijke maatschappelijke steun zwaar ondermijnen. En juist in een tijd van mediacratie is maar een klein percentage van niet-participanten nodig om het fundament onder het sociale systeem weg te spoelen.

Het basisinkomen als principe bestaat op zich al in de vorm van een belastingvrije voet en het recht op een minimuminkomen. We stellen echter vele en vaak onmogelijke eisen aan mensen om dat minimum te verwerven. We moeten solliciteren waarbij amper de persoonlijke situatie en keuzes van burgers in overweging worden genomen. We gaan krampachtig om met burgers die willen zorgen voor hun moeder of hun gehandicapte kind. Ook vrijwilligerswerk wordt als iets vanzelfsprekends gezien, waar geen waardering tegenover staat. De ‘beloning’ vanuit de maatschappij voor dergelijke zaken is nihil. Tekenend was de uitspraak van Sabine Uitslag van het CDA die zich hardop afvroeg wat de burger voor de samenleving doet, terwijl er bijna 4 miljoen vrijwilligers zijn. Anderzijds trekt de maatschappij hard aan de burger om toch vooral zoveel mogelijk te besteden. Welvaart overstijgt het belang van welzijn. Dergelijke bewegingen in de maatschappij worden niet geadresseerd als je het basisinkomen doorvoert.

Discussies zijn te volgen op de site van Krapuul en Joop

Hieronder worden alleen de stukken geplaats als reacties die ik doorkrijg van leden van vereniging Basisinkomen.

robin, webmaster aka @orthelius @basisinkomen

Bronnen met discussiemogelijkheid:

• http://www.krapuul.nl/blog/65955/basisinkomen-als-nieuwe-zekerheid/
•  http://hgroen.wordpress.com/2012/01/24/basisinkomen-als-nieuwe-zekerheid/
• http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/basisinkomen_als_nieuwe_zekerheid/
• http://www.bureaudehelling.nl/blog/basisinkomen-revisited
• http://basisinkomen.nl/wp/groenlinks-gaat-voor-lichte-plicht-als-voorwaarde-voor-basisinkomen

It is an honor for me to be invited to participate in this “United Nations Regional Commissions’ High Level Meeting on Transition to Democracy”, in this panel on “Balancing Growth and Social Justice”, concerning mainly the Arab Countries, held in Beirut, Lebanon, on January 15 and 16, 2012. This is a highly relevant opportunity to exchange ideas about the experiences of so many countries in the five continents about how we can raise the level of justice in our societies so as to live with a sense of solidarity and peace.

As a Brazilian Senator, member of the Workers’ Party (Partido dos Trabalhadores), author of Law 10.835/2004 that institutes a Citizen’s Basic Income to all residents of Brazil, including those foreigners who are living in Brazil for five years or more, no matter the origin, race, sex, age or socioeconomic condition, and also Co-President of Honor of the Basic Income Earth Network – BIEN – I am happy to bring you information about what is going on in my country, and about the development of this proposal in other parts of the world.

According to the law, approved by consensus of all parties, in December 2002 in the Federal Senate, and in December 2003, in the Chamber of Deputies, and then sanctioned by President Luiz Inácio Lula da Silva in January 8, 2004, the Citizen’s Basic Income will be an annual monetary benefit, equal to all, sufficient to attend the basic needs of each person. It may be paid monthly, in equal parcels. Its level will consider the level of development of the nation and the financial possibilities. It will be instituted gradually, under the Executive criteria, taking into account those most in need in the first place, such as the Bolsa Família Program does today.

In his “The Idea of Justice” (Penguin Books, 2009), the Nobel Prize economist Amartya Sen tells us about the importance of searching for justice, of building democracy, of the government built by debate, as well as of the nature, the viability and the extent of the demands of human rights. He mentions the sense of perception of clear injustices that could be overcome that characterized the actions of the Parisians in the French Revolution of 1789, Mahatma Ghandi in India and Martin Luther King Jr in America.

Amartya Sen mentions several examples of how democracy, freedom of expression and of the press have contributed for societies to solve their problems including that of severe famines.

Sen asserts that the history of the Middle East and of the Muslin people includes a large number of episodes of public discussions and participatory politics through dialogue. In the Muslin kingdoms centralized in Cairo, in Baghdad and Istanbul, in Iran, in India or even in Spain, there were many defenders of public discussions. He argues that the degree of tolerance with respect to different points of view was frequently exceptional in comparison to Europe in the XVI and XVII centuries. I am sure that Amartya Sen is regarding very well the development of this Meeting in Beirut.

Sen’s starting point is the Theory of Justice as Equity elaborated by John Rawls. In his “A Theory of Justice” (Harvard University Press, 1971), Rawls establishes the principles of Justice that should be put into practice in a society:

1. Each person is to have an equal right to the most extensive system of equal basic liberties compatible with a similar system of liberty for all (the principle of equal liberty);
2. The inequalities of social and economic advantages are justified only if (a) they contribute to the improvement of the less advantaged of the society (the principle of difference), and if (b) they are linked to positions that everybody has equal opportunities to occupy (the principle of equal opportunity).

In 2005, I had the opportunity to attend the first lecture given together by Professors Amartya Sen and Philippe Van Parijs, in their discipline, “Justice and Cultural Diversity”, for the graduate students of Harvard University. Van Parijs asked the students who had a mother language other than English among them. About one third raised their hands. He observed that even having different backgrounds – in terms of origin, race, language, religion and so on – we could have common views on our criteria about how to build a just society.

Then, Amartya Sen explained that in that discipline they would examine what are the institutions that would help us in raising the level of justice. For example, when slavery was abolished, it raised the level of justice in society. If we provide a good level of education for all boys and girls in the society, we are raising the level of justice. “In this course we will examine”, Sen mentioned, “to what extent an Unconditional Basic Income, as argued in favor of by Professor Philippe Van Parijs and Senator Eduardo Matarazzo Suplicy, who is visiting us today, will or not raise the level of justice in society.” I felt quite happy.

We could think of other instruments that would help in this direction, such as the stimulus to cooperatives, the expansion of microcredit, the agrarian reform, a good public health system, the participatory budget and so on. John Rawls mentions in “A Theory of Justice” that a negative income tax that would guarantee a minimum income to all would help the application of the principles of justice.

According to Professor Philippe Van Parijs, in “Real Freedom for All. What (if anything) may justify capitalism?” (1995, Oxford), much better than the Negative Income Tax to Guarantee a Minimum Income is the Unconditional Basic Income to all, no matter origin, sex, race, age or socioeconomic condition, for the purpose of applying the three principles of justice.

What follows is the development of the paper that I have prepared for the Book of essays for Philippe Van Parijs, “Arguing about justice”, edited by Axel Grosseries and Yannick Vanderborght (2011, UCL, Universitaires de Louvain), because of his 20th year as the responsible for the Hoover Chair in economic and social ethics at the Catholic University of Louvain as well of his 60th birthday.

How Basic Income inspired Brazil’s social policy

In 1966-68, and again in 1970-73, as I was studying for my Master’s and my PhD in Economics at Michigan State University, in the USA, I came across the concept of income guarantee through a negative income tax (NIT). Back in Brazil, I interacted with Professor Antônio Maria da Silveira, who had proposed the institution of such a NIT in our country (Silveira 1975). When I was elected Senator by PT-SP for the first time in 1990, we then worked together on a proposal called the Guaranteed Minimum Income Scheme, PGRM. Every adult person 25 years or older who did not earn at least 45 thousand Cruzeiros per month (at that time, about US$150) should have the right to a complement of 30% to 50% of the difference between that level and his/her disposable income. The project was approved by the Federal Senate, by consensus of all parties, on December 16th, 1991. It went to the Chamber of Deputies where, at the Committee of Finance and Taxation, received an enthusiastic written opinion from Representative Germano Rigotto (PMDB-RS). The proposal, however, was not voted in that form because of several developments that followed.

The debate on the subject then started to flourish in Brazil. In 1991, during a discussion with approximately 50 economists who were close to the Workers’ Party (PT), Antônio Maria da Silveira and I presented the PGRM proposal. Professor José Márcio Camargo observed that the guarantee of a minimum income was a good step, but that it should be granted to needy families only, with children attending school on a regular basis. These children would then not be induced to work in order to help the survival of their families.

In 1995, taking these thoughts into consideration, Mayor José Roberto Magalhães Teixeira (PSDB), in the municipality of Campinas, and Governor Cristóvam Buarque (PT), in the Federal District, started minimum income schemes linked to educational opportunities. The programs were called Bolsa-Escola. All families with income per capita below half the minimum wage would have the right to receive: a) in Campinas: whatever would be necessary to complete half the minimum wage per capita for the family; b) in the Federal District: a full minimum wage, no matter the size of the family, or how many people in the family were working or not. Those experiments inspired several other municipalities. In the National Congress, bills were presented defining the support level that the Federal Government would provide to municipalities introducing minimum income programs related to educational opportunities.

In 1996, I took Philippe Van Parijs for an audience with President Fernando Henrique Cardoso and the Minister of Education, Paulo Renato Souza. Van Parijs argued that an unconditional basic income was a first-best, but also recognized that starting with a minimum income guarantee associated with education opportunities was a good step, because it was related to investment in human capital. President Fernando Henrique Cardoso then gave permission to the National Congress to approve a law which authorized the federal government to grant a financial support of 50% on the amount spent by the municipalities that provide a minimum income linked to social and educational opportunities.

In March 2001, again under Fernando Henrique Cardoso’s impulse, the National Congress approved another law authorizing the federal government to conclude agreements with all Brazilian municipalities in order to implement the Bolsa Escola. Later on, the government also instituted the Bolsa-Alimentação and the Auxílio-Gás programs. In 2003, Luiz Inácio Lula da Silva’s government instituted the Vale-Alimentação program.

In October 2003, President Lula’s government decided to unify and rationalize these different programs into a single Bolsa Família Program, which had 3.5 million families registered in December 2003. The number increased to 6.5 million families in December 2004, 11 million families in December 2006, and 13.352 million families, or almost 50 million Brazilians, in December 2011.

The Bolsa Familia: A Success Story

Along with other economic policy instruments, the Bolsa Família Program greatly contributed for the reduction of absolute poverty and the level of inequality in Brazil. The Gini coefficient had reached 0.599 in 1995, but gradually decreased every single year, reaching 0.581 in 2003, 0.544 in 2008, 0.530 in 2009, and 0.526 in 2010 [1]. The proportion of families under the extreme poverty line, with income per capita below R$ 93.75 which was 17.5% in 2003, decreased to 8.8% in 2008. The proportion of poor families, with income per capita below R$ 187.50, decreased from 39.4% in 2003 to 25.3%, in 2008. These favorable results can also be shown in the following way. The 20% poorest families had an income per capita increase 47% faster than the income of the richest 20%. While in 2001, the average income of the 20% richest families was 27 times more than that of the 20% poorest families, in 2008 it was 19 times higher, a reduction of 30% in inequality in seven years.

Since June, 2011, when the newly elected President Dilma Rousseff announced the Brazil Without Misery Plan and an adjustment of the program, the Bolsa Familia stated to function as follows: If the family per capita income is below R$ 70 per month, it has the right to receive a basic benefit of R$ 70 per month [2]. All families with monthly per capita income below R$ 140 are entitled to R$ 32, R$ 64, R$ 96, R$ 128 or R$ 160 if they have one, two, three, four, five or more children under 16 years of age respectively, plus R$ 38 for each adolescent between 16 to 18 years of age (up to a maximum of two). Therefore, the average benefit per family has increased to R$ 120 per month, with a minimum of R$ 32 and a maximum of R$ 306 per month.

The average size of the Brazilian family is 3.3 persons. The average is somehow higher, for families that benefit from the program. These families need to meet important requirements. If the mother is pregnant, she has to go to the public health network for prenatal examinations and monitoring. Parents have to take their children up to six years of age to be vaccinated according to the calendar of the Ministry of Health. Children from seven to 16 years of age have to go to school, with an attendance average of at least 85%. Children from 16 to 18 years of age must attend school with at least 75% attendance.

Despite the achieved progress, Brazil is still one of the most unequal countries in the world. While the poorest 40% live with 10% of the national income, the richest 10% live with more than 40%. The income appropriated by the 1% richest is the same as of the 45% poorest. Undoubtedly, the creation and expansion of the Bolsa Família Program had positive effects. However, in order to move towards a more efficient and direct eradication of the absolute poverty, as well as to achieve greater equality and guarantee greater real freedom for all, Brazil should implement a true Citizen´s Basic Income (CBI).

Towards A CBI

During the 1990s, I increasingly interacted with the founders of the Basic Income European Network (BIEN) [3], and took part in its bi-annual congresses. I was then convinced that an unconditional Basic Income for all was much better than conditional schemes or even a NIT. For this reason, in December 2001, I presented a new bill of law to the Brazilian Senate, which called for the institution of the Citizen´s Basic Income (CBI). After having studied the proposition, Senator Francelino Pereira (PFL-MG) argued that it had to be made compatible with the Fiscal Responsibility Law under which it is necessary to secure correspondent revenue for expenditures. He suggested the inclusion of a paragraph saying that the CBI had to be instituted step by step, starting with those most in need, until one day it will be unconditional for everyone regardless of income. It reminded me of James Edward Meade’s recommendation, in the last chapter of Agathotopia. What is important is to have our objectives crystal clear in mind, and to move firmly, gradually, in that direction.

Due to this aspect, the bill of law was approved by consensus of all parties in the Senate (December 2002) and the Chamber of Deputies (December 2003). When it came to the President for his examination, Minister of Finance Antonio Palocci told him: “since it is to be introduced step by step, it is feasible and you may sanction it”. On January 8th, 2004, President Luiz Inácio Lula da Silva sanctioned the Law 10.835/2004 that institutes a CBI, step by step, under the Executive criteria, starting with those most in need, such as in the Bolsa Família program. Later, then, we will have an equal CBI for everyone as an individual right to participate in the wealth of the nation. On this day, the President received the following message from economist Celso Furtado:

At this moment when Your Excellency sanctioned the Citizen’s Basic Income Law I want to express my conviction that, with this measure, our country puts itself in the vanguard of those that fight for the building of a more harmonious society. Brazil was frequently referred as one of the last countries to abolish slave labor. Now with this act which is a result of the principles of good citizenship and the wide social vision of Senator Eduardo Matarazzo Suplicy, Brazil will be referred as the first that institutes an extensive system of solidarity and furthermore, it was approved by the representatives of its people.

As I see it, a true CBI should be as high as possible in order to meet each person’s vital needs, and should be paid to all inhabitants of a community, municipality, state, country, or even, someday, to the whole population of a continent or the world. Regardless of his/her origin, race, sex, age, civil, social or economic condition, everyone will have the right to receive the CBI as a right to participate in the wealth of that community, municipality, state, country, continent or the planet. Such a scheme has many advantages. Let me mention a few of them.

First, all the bureaucracy involved in knowing each person’s income in formal or informal market would be eliminated. This would also allow for the elimination of any stigma or shame, since individuals would not need to tell civil servants: “I earn only this much, so I need a supplement of income for my survival”.
Second, perhaps the most important advantage of the Citizen’s Basic Income is that it raises everyone’s level of dignity and freedom. From the point of view of what Amartya Sen says in “Development as Freedom” (1999, New York: Knopf): “Development, to be meaningful, must mean a greater degree of freedom for everyone in society.” Take the case, for example, of a girl who does not have another alternative for her survival than selling her body. Or a young man who, to support himself and his family is forced to work for the drug traffic gangs. If there is a Citizen’s Basic Income, they can refuse those alternatives, and wait for opportunities that match their propensity or vocation.

Third, a basic income allows for the elimination of the dependency phenomena. Conditional programs function as follows: if a person’s income is below a given amount, she is entitled to an income supplement. When she gets a job, she loses (part of) the benefit. Hence, she might decide not to take that job and gets into the unemployment or the poverty trap. With a universal basic income she will have more employment options.

One of the most often-heard objections to Basic Income consists in saying that it would stimulate idleness. The Brazilian Constitution and laws, as well as the laws of so many countries, assure the right to private property. That means that the owners of factories, farms, hotels, restaurants, banks, real estate and financial bonds have the right to receive capital revenues, that is, profit, rent and interest.

Do the Brazilian laws, or of most other countries, mention that to receive those revenues, the capital owners must demonstrate that they are working? No, and they usually work, and many of them also dedicate a good part of their time to voluntary work. Do they need to demonstrate that their children are attending school? No. Nevertheless, their children usually attend the best schools.

So, if we assure those who have more resources the right to receive their revenues without conditions, why not extend to everyone, rich and poor, the right to participate in the nation’s wealth as our right for being Brazilians? If we want to eliminate absolute poverty, becoming a more equal and fair society and assuring dignity and real freedom to everyone in the society, instituting the Citizen’s Basic Income is a solution as simple as leaving home through the door.

Turning Basic Income into reality in Brazil

In Brazil, we could consider the institution of the Citizen’s Basic Income (CBI) as consistent with the values defended by the indigenous, by the fighting “quilombolas” and those for the slavery abolition, and by all those researchers and scientists who fight for the creation of a fair nation.

In the same way as the first minimum income linked to educational opportunities started locally, in Campinas and in the Federal District, it is possible to start the CBI in communities or municipalities.

Take the example of Recivitas – Instituto pela Revitalização da Cidadania, an organization which has created a free library and a free toy center in Vila de Paranapiacaba (Serra do Mar, 1,200 inhabitants). It has recently proposed the creation of a CBI. Recivitas President Bruna Augusto Pereira and coordinator Marcus Brancaglione dos Santos are waiting for the steps of Santo André’s Mayor to carry out the project. While waiting, they started a pioneering experience in another village, Quatinga Velha where, since the beginning of 2009, they pay R$ 30, or US$ 18, per month to 83 persons. This is possible thanks to the voluntary contributions of several citizens.

Another promising experiment is taking place in Santo Antonio do Pinhal, in Serra da Mantiqueira, 177 km from São Paulo, 6.500 inhabitants. There, on October 29th, 2009, the Municipal Chamber, by consensus of its nine councilmen, approved the Municipal Bill of Law for a Basic Income, proposed by Mayor José Augusto de Guarnieri Pereira (PT). Among the 5.565 Brazilian municipalities, it is the first that approved a law instituting the CBI. Its first article declares:

“With the purpose to turn Santo Antonio do Pinhal into a Municipality that harmonizes sustainable social and economic development with the application of justice principles, meaning the solidarity practice among all its inhabitants, and, above all, to grant a higher level of dignity to all its inhabitants, the Citizen´s Basic Income of Santo Antonio do Pinhal – CBI is instituted, consisting in the rights of all registered residents or residents in the Municipality for at least 05 (five) years, regardless of their social and economic status, to receive a monetary benefit.”

Exactly as in the federal law, it also states that the CBI will be achieved gradually, giving priority to the most needed segments of the population. To finance the payment of the CBI, a Municipal Fund will be created.

To turn the CBI feasible for the whole country however, it would be necessary to collect a great amount of resources. If it wants to provide an even modest improvement in relation to the Bolsa Família, Brazil should begin with at least an amount higher than the average paid by this scheme, i.e. R$ 120 per family, which means something like R$ 40 per person for a family of three members. So, if we think about a CBI of R$ 40, it would be R$ 240 per month for a family of six members. In 12 months, the yearly amount would be R$ 480 per person. With Brazil’s population reaching 191 million in 2011, we would need R$ 91,680 billion, something around 2.71% % of the Gross National Product of R$ 3,388 trillion or US$ 2,287 trillion in 2010, about 6.7 times the Bolsa Familia budget of R$ 13.6 billion for 2010, a considerable leap.

R$ 40, or US$ 22, per month is a modest amount, but in time, with the progress of the country and the growing approval from the population, the CBI could turn into R$ 100, then R$ 1.000, and so on. A way to make it feasible is the creation of the Citizen’s Brazil Fund, according to the Bill of Law 82/1999, which I presented to the Senate. It has already been approved by consensus by the Senate, and is in legal procedures in the Chamber of Representatives, where it has been approved by the Committee of Family and Social Security. This Fund is constituted by 50% of the resources generated by authorization or concession of natural resources exploitation; 50% of the revenues from rentals of federal government real estate, which belong to all the population; 50% of the revenues generated by concession and services and public works and other resources. The output generated by the investments of the Fund resources, like the Alaska Permanent Fund, will be used to pay CBI to all the Brazilian residents.

Citizen’s Brazil Fund legislation is now awaiting approval by the Chamber of Representatives Committee of Finance and Taxation. A new reporter has been nominated, Federal Representative Cláudio Puty (PT-PA) (from the Workers’ Party, State of Pará). He will be able to present a favorable report as long as there is a green light from the Executive. This is not so easy, although I always say that I am ready to accept any suggestion to make the proposal feasible, such as to diminish the proportions that are listed in the proposal. It is important to consider that Congress approved in 2010 President Lula’s initiative regulating the proceeds of the oil found in the Pre-Salt area deep in the Atlantic Ocean. The legislation has the eradication of poverty, the expansion of educational opportunities, scientific and technological progress, and better environmental and cultural activities as its main objectives. There is a strong dispute, however, between the representatives of the Federal Units, 26 States and one Federal District, on how to distribute the resources from the exploitation of the pre-salt oil.

Another promising alternative is being pointed out Professor Philippe Van Parijs while quoting Edward Glaeser’s excellent book “The Triumph of the City”, Penguin, 2011, p.221:

“Smart environmentalism needs to embrace incentives (…) Throughout the world, we can adopt a global emission tax that charges people for the damage done by their carbon emissions (…) Opponents of big government understandably worry that this type of policy will just turn into an added source of revenue for the government, but this worry can be reduced with a public commitment to rebating tax to citizens as an energy dividend, much as the state of Alaska pays each of its citizens an annual dividend from all revenues.”

Especially when more people understand how CBI could contribute for the construction of a fair and more civilized Brazil, more voices will be saying to the President of the Republic, to the Governors and Mayors: “It is a good proposal. Let’s put it into practice right away”.

Conclusion: what are the immediate prospects?

During the IV National Congress of the PT in Brasilia, February 19th to 21st, 2010, by the unanimous vote of the 1.350 delegates, the following point was added to the National Program of Dilma Rousseff, who was acclaimed Presidential candidate by consensus:

“The Great Transformation
The accelerated growth and the fight against racial, social, regional inequalities and the promotion of sustainable development will be the axis of the economic development structure.
19) The expansion and the strengthening of the popular consumption goods, that produces strong positive impact over the productive sector system, will be attained by:
a)…
f) permanent improvement of the income transfer programs such as the Bolsa Família, to eradicate hunger and poverty, to facilitate access of the population to employment, education, health and higher income;
g) transition from the Bolsa Família Program towards the Citizen´s Basic Income, CBI, unconditional, as a right of every person to participate in the wealth of the nation, such as set by the Law 10.835/2004, a PT initiative, approved by all parties in the National Congress and sanctioned by President Luiz Inácio Lula da Silva in January 8, 2004.”

It would be rational that the Bolsa Família and the state social programs become unified since they are quite similar. Both could be increased in value, for more people, in the direction of the CBI.

President Dilma Rousseff was elected in October 31st, 2010 in the second ballot, with almost 55.7 million votes, 56% of the total. On her inauguration day, on 2011, January 1st, she announced that the eradication of misery or extreme poverty in Brazil would be her first and most important priority.
On June 11st, President Dilma Rousseff announced the Brazil Without Misery Plan. The main purpose is to include in the program those 16.27 million people who are not yet being benefitted by the Bolsa Família program, although they are people who, according to the 2010 Census, are living with less than 70 reais per capita. She announced that the government will start making an active search for these people wherever they are. Since many of these people are children up to 14 years of age, the Bolsa Família Program increased the benefit from three to five children up to 15 years of age that may receive the 32 reais per child. This measure is expected to reach 800 thousand families more, up to 2014, and 1.3 million more children.

It will be a tremendous challenge for a 150-year old financial institution like the Caixa Econômica Federal, a Caisse des Dépôts, to administer the unconditional right to all 191 million Brazilians, even more in the future. But for an institution that was able to increase the number of families being benefitted by the Bolsa Família Program from 3.5 million families in December, 2003, to 13 million in December 2011, that corresponds to around 50 million inhabitants, and so efficiently, to manage the Citizen’s Basic Income to all Brazilians is a feasible objective. It is my purpose to help President Dilma Rousseff and her Ministers to take the necessary steps to institute the Citizen’s Basic Income by 2014.

[1] Sources: Study number 30 of IPEA – Instituto de Pesquisa Econômica Aplicada, First Analysis about the results of the 2008 PNAD – Pesquisa Nacional por Amostra de Domicílios, published in September 24th, 2009, plus the 2009 PNAD and 2010 Census results officially published by the IBGE – Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística in 2010 and 2011
[2] As of June 1st, 2011, R$ 1,00 was US$0.63, and €0.44.
[3] In 2004, BIEN became the Basic Income Earth Network.

BIBLIOGRAPHY
CASTRO, Josué (1951). Geopolítica da fome: ensaio sobre os problemas de alimentação e de população do mundo. Rio de Janeiro, Editora da Casa do Estudante do Brasil.
FRIEDMAN, Milton (1962). Capitalismo e liberdade. Rio de Janeiro, Editora Arte Nova, 1975.
INSTITUTO CIDADANIA (2001). Projeto Fome Zero: uma proposta de política de segurança alimentar para o Brasil. São Paulo. Instituto Cidadania/Fundação Djalma Gui marães.
LAVINAS, Lena (2001).  The appeal of minimum income programmes in Latin America. ILO Brasil Regional Office – World Bank Agreement. SES (Seeking Distributive Justice – Basic Security for All) n. 7.
MEADE, James Edward (1989).  Agathotopia:  the economics of partnership. Aberdeen, Aberdeen University Press.
RAWLS, John (1971).  A theory of Justice. Cambridge, MA: Harvard University Press.
SEN, Amartya (1999).  Development as Freedom. New York: Knofp.
SEN, Amartya (2009). The idea of justice. Great Britain, Penguin Books.
SILVEIRA, Antônio Maria (1975).  “Moeda e redistribuição da renda”. Revista Brasileira de Economia, abr/jun. [Reproduzido em Silveira (1981). Moeda e redistribuição de renda. Rio de Janeiro. Edições Multiplic.]
VAN PARIJS, Philippe (2001).  What’s Wrong with a Free Lunch? Foreword by Robert M. Solow. New Democracy Forum Series. Boston, Beacon Press.
VAN PARIJS, Philippe (1995).  Real freedom for all: what (if anything) can justify capitalism? Oxford, Oxford University Press.
VAN PARIJS, Philippe & VANDERBORGHT, Yannick (2006),  Renda Básica de Cidadania,  argumentos éticos e econômicos,  Rio de Janeiro: Record.

Het onvoorwaardelijke basisinkomen is een instrument voor de principiële wijziging van de sociale zekerheid en het werk. Het doel is een “Meer” aan solidariteit en zelfbeschikking. Met een onvoorwaardelijk basisinkomen dient leven en werk, individuele vrijheid en sociale samenhang opnieuw te worden afgestemd.

Door het onvoorwaardelijke basisinkomen krijgt elke burger een individuele, wettelijke aanspraak op een monetaire, menswaardige bestaanszekerheid door de gemeenschap. Het basisinkomen wordt als mensenrecht gedacht.

Constitutief voor alle modellen van het basisinkomen zijn de volgende vier criteria:

• universeel: wettige aanspraak voor elke burger, onafhankelijk van inkomen, vermogen en levenswijze.
• persoonsgebonden: individuele aanspraak vanaf de geboortedag, zelfstandige bestaanszekerheid voor elke vrouw, elke man en elk kind. Geen aanrekening in het kader van de gezamenlijke huishouding
• bestaanszeker: Garantie van het socio-culturele bestaansminimum, d.w.z. de met de sociale en culturele standaard overeenstemmende leefwijze, die een maatschappelijk aandeel en deelname waarborgt.
• onvoorwaardelijk: geen controles, geen dwangmaatregelen, geen werkdwang, positief mensbeeld.

Bron: http://www.vote-europe.net/nl/themas/basisinkomen/

Een beetje zoeken en surfen leerden haar 10 belangrijke redenen waarom mensen niet willen geloven in dit nieuwe systeem waarin arbeid ontkoppeld wordt van inkomen. Verder schijft ze:

Dat onze beleidsmakers nog niet op het OBI systeem gekomen zijn, snap ik niet: ze vergaderen zich te pletter, maken ruzie over hoe ze de voorzieningsstaat gaan hervormen, stappen naar de pers met one-liners en durven het aan na 530 dagen te zeggen dat ze nog bijna nergens staan wat de socio-economische hervormingen betreft.

Nochtans is het OBI een krachtige hefboom voor hervorming. Enerzijds een heel vooruitstrevend idee, anderzijds ook wel een complex en ingewikkeld systeem waarbij een globale aanpak moet gebeuren van al onze maatschappelijke problemen.

Journalisten weten ook niet hoe het OBI in te pakken en te verkopen. Ze doen het af en toe wel eens, maar altijd met journalistieke vragen die blijven hangen aan het bestaande systeem en zelden tot nooit met progressieve vragen die verder gaan dan het klassieke: worden we met een OBI niet allemaal lui?

Dus, ze is zelf  gaan zoeken.

Waarom willen we niet geloven in het OBI?

Ze vond 10 redenen.

1. Het OBI? Kan je het nog liberaler bedenken?

Volgens sommigen is het OBI een typisch liberaal bedenksel: zij willen zich namelijk zo vlug mogelijk van de voorzieningsstaat ontdoen. Nochtans is het niet dàt wat de liberalen bedoelen. Ze bedoelen dat het gecentraliseerde herverdelingssysteem niet meer werkt: het is duur, het genereert evenzeer sociale ongelijkheid als privileges. Dat alles voor heel weinig resultaat, bovendien verschrikkelijk duur.
Voor sommige liberalen (Verhofstadt ondermeer-zie burgermanifesten) is het OBI daarom het alternatief voor die voorzieningsstaat die toch niet meer werkt. Maar hiermee willen de liberalen niet gezegd hebben dat je alles van die voorzieningsstaat moet schrappen. Geen liberaal die het in zijn hoofd haalt welvaart af te schaffen, welzijn te dumpen of de sociale zekerheid te schrappen. Maar je bent liberaal of je bent het niet: alles kan éénvoudiger. Schaf de meeste van die sociale voorzieningen af (werkloosheidsuitkering, brugpensioen, tijdskrediet,…) en giet ze in het OBI.
Bovendien en vooral last but not least, het OBI biedt de liberalen de kans om hun blazoen wat op te blinken. Ze worden nu met de vinger gewezen als de grote schuldigen: het liberalisme van de XXste eeuw is de oorzaak van alle onheil die we vandaag kennen.
Hoe vreemd het ook mag klinken, het OBI past wonderwel in het liberale verhaal! Inderdaad: een ‘markt’ kan nooit goed werken/groeien, als de gebruikers van die markt niet vrij zijn in hun keuze om al dan niet mee te gaan met die markt of eruit te stappen.

2. Het OBI?Wat een communistisch idee!

Sommigen denken echter dat het Obi iets typisch communistisch is. Maar het communisme had toch tot doel alle private eigendom en elke ongelijkheid te wissen? Het OBI daarentegen zorgt ervoor dat ongelijkheden verdwijnen en private eigendom toch nog kan. En in tegenstelling tot het communisme, voor het OBI heb je geen controle nodig (staatscontrole), het wordt onvoorwaardelijk toegekend aan elke burger. Het OBI maakt de burger dus los van de staat en elke ondemocratische staatscontrole. In het algemeen dus: we moeten stoppen met van het OBI een links of rechts verhaal te maken. Het OBI overstijgt links en rechts. De weinige ‘meningsverschillen’ zijn gemakkelijk te overstijgen, tenzij….links en rechts niet met elkaar in debat willen gaan….zoals nu in België.

3. Het OBI zal de mensen lui maken.

Eerst en vooral moeten we dan eens een cijfer op het OBI durven te plakken. Sommigen hebben het over een OBI dat tussen de 400 en 850 euro ligt. Ik denk dat er niet veel mensen zijn die met zo’n inkomen comfortabel in de hangmat kunnen gaan liggen en beslissen dat ze nooit meer gaan werken.
Trouwens, alvorens naar de anderen te kijken, laat onszelf eens de vraag stellen: en ik, wat ga ik doen met een OBI van 800 euro dat ik zomaar elke maand op mijn rekening krijg, of ik nu werk of niet? Ik stelde de vraag al eens hier en daar. Ik werd eerst raar bekeken en dan kwamen de tongen toch wat los. Wat heb ik daaruit geleerd? Dat de meesten wel graag werken, maar dat ze graag vrijer zouden willen zijn in hun keuzes op de arbeidsmarkt, dat iedereen wel droomt van een win-for-life, meer nog dan plots ettelijke miljoenen op de bankrekening te krijgen zoals bij de euro millions trekking en niet meer weten welke kant het nu uit moet met hun leven.
Meer concreet, en dat ontdekte men ook bij een aantal proefstalen rond het OBI die men in de jaren 70 in Canada deed: het OBI doet het aantal werkwilligen verminderen met 11%. Dat is best veel, maar blijft toch heel ver weg van « het OBI maakt iedereen lui ». Er werd trouwens ook vastgesteld dat het vooral vrouwen, studenten en mensen waren, die meerdere jobs moesten koppelen om rond te komen, die uit het arbeidscircuit stapten.
Het experiment in Namibië bewees intussen ook het tegendeel! De locale productiviteit groeide gewoon omdat de mensen niet langer meer in eerste instantie moeten zorgen voor hun eigen overleven. Van zodra de primaire behoeften dus verzekerd zijn, nemen mensen initiatieven en beginnen met handelsactiviteiten. In Namibië begon een vrouw met broodjes bakken, een andere kocht stof en maakt nu kleding, een man maakt bakstenen….
Laat ons toch ook het volgende niet vergeten: het OBI moet meegroeien met de economie. Anders gezegd: het OBI is gekoppeld aan de economische groei en wordt geindexeerd. Geen economische groei (omdat iedereen dus zogezegd lui is geworden) betekent simpelweg geen of een zeer laag OBI.
Mensen die geen of maar een laag inkomen hebben, zullen (de meesten onder ons toch) meteen naar complementair werk gaan zoeken om de daling van hun OBI ermee te compenseren. Dat betekent dus mensen die gaan werken, wat wil zeggen dat de arbeidsmarkt blijft draaien.
Kortom, een marginale groep van de bevolking zal wellicht thuis blijven van zodra ze een OBI krijgen, maar weegt het argument luiheid op tegen wat we nu hebben: 406 000 werklozen in België en dat tegenover een actieve bevolking van toch nog 4,5 miljoen werknemers?

4. Goed, maar wie zal dan nog het ondankbare (vuile, zware…) werk willen doen?

Dat is nu eens een argument van slavenhouders zie! Die vonden ook dat er een soort klasse moest zijn die je moest kunnen uitbuiten om de eigen welvaart in stand te houden. Er zijn betere antwoorden op die vraag. Namelijk drie.

1) Betaal dat ondankbare werk gewoon beter. Hierdoor wordt het werk opgewaardeerd. 2)Rationaliseer dit ondankbare werk door nieuwe technieken, machienes en informatica. Het onderste laagje van dat ondankbare werk zal dan ook vanzelf verdwijnen.3) Verdeel dit ondankbare werk onder de burgers. Ook al gehoord bijvoorveeld vancrowdsourcing? Vuilbakken worden door de burger zelf naar een bepaalde plaats in de gemeente gebracht en daar opgehaald in plaats van ze op te halen bij elke deur. Het Obi om burgerzin aan te moedigen, in plaats van lokaal barbecuefeestjes te ‘sponsoren’ met overheidsgeld om toch maar die burgers weer bij elkaar te brengen.

5. Het OBI? Dat betekent inflatie.

Moeilijk is het dit tegen te spreken,want de invoering van het OBI zal meteen ook de extreme armoede aanpakken. Plots gaan die arme mensen dus deel uitmaken van de consumptiemaatschappij, waardoor de vraag stijgt en inflatie in de hand wordt gewerkt. Dus redeneren we er maar op los: laat de armen vooral niet rijk worden. Absurdistan ten top! Elke normale groeiende economie kent het fenomeen: een binnen de perken blijvende inflatie. Het is belangrijk die inflatie onder controle te houden. De houding van de ECB is in dit opzicht wel erg bedenkelijk vandaag….Hoe kan je nu een economische toekomst bouwen met als enige objectief de inflatie te vermijden? Dan krijg je van die absurde reacties, nochtans komende van topmensen die de touwtjes van Europa in handen hebben,als die van Jean-Claude Trichet, ex-gouverneur van de ECB, waarbij hij de ondernemers oproept de salarissen van de werknemers niet teveel te verhogen gezien de huidige crisissituatie.
Het OBI moet gekoppeld zijn aan het Bruto Nationaal Product , dus aan de economische groei: stijgt de economische groei, dan volgt het OBI. Ook kleinere inkomens worden dan niet meer of minder dan hogere inkomens beinvloed door inflatie. Integendeel, inflatie wordt in feite draaglijker, vooral voor de kleinere inkomens, dank zei het OBI.

6. Het OBI? Wat een utopisch idee!

En dan? De afschaffing van de slavernij, de doodstraf, democratie, het stemrecht voor vrouwen… ooit was het allemaal utopie! Tot als…de utopie een noodzakelijkheid bleek te zijn voor de evoluerende maatschappij en dus gerealiseerd werd. Intussen is het wel duidelijk dat we nooit meer een arbeidsmarkt zullen hebben die vanuit de overheid gestuurd kan worden en waarop we allemaal als bezige bijtjes vrolijk kunnen zoemen.
Er zullen altijd maar minder arbeidskrachten nodig zijn voor de producten die we maken. Er is de spitstechnologie,er is informatica, er is robotica…En gelukkig maar: wat een bevrijding zou ik zeggen! Het is dan wel noodzakelijk om iedereen de garantie te geven van een OBI waarmee men aan zijn basisbehoeften kan voldoen. En willen we iets meer , willen we toch absoluut heel dringend die nieuwste flatscreen om toch maar niet onder te doen voor de buurman, dan gaan we werken.
Intussen waadt de schuldencrisis door Europa: Griekenland, Italië…België. Iedereen moet bezuinigen, besparen. Vreemd is het, benauwend ook, hoe Europa er de zweep oplegt en intussen haar burgers vergeet die meer en meer gebukt gaan onder de vele hardvochtige maatregelen.
De waarheid is nochtans eenvoudig: het gaat niet over meer of minder uitgeven, het gaat wel over rechtvaardig uitgeven. Dus ook hier is het OBI het enige volwaardige alternatief.

7. Het OBI? Onmogelijk te financieren!

Die vraag beantwoorden is inderdaad niet zo gemakkelijk. We zitten tot over onze oren in de schulden. Het enige wat ik kan doen is de verschillende standpunten die hier rond bestaan aan u voorleggen.
We kunnen, om te beginnen, alle bestaande sociale vorrzieningen in het OBI laten versmelten. (weg dus met werkloosheidsuitkeringen en andere sociale tussenkomsten, het OBI omvat het allemaal) Er moet ook streng opgetreden worden tegen de vele fiscale achterpoortjes van vooral heel grote bedrijven. Sommige economen pleiten ook voor een Flat Tax Andere economen vinden dan weer dat de de BTW flink naar omhoog moet, tot 100%, waardoor arbeid niet meer of in elk geval veel minder belast zou worden. En dan is er nog deze hypothese, best interessant ook: het universeel dividend waarmee het OBI gefinancierd wordt door geldcreatie. Dat biedt meteen ook de mogelijkheid het monopolie van de financiële instellingen te breken. Hervormen moeten we sowieso: ons systeem ligt compleet lam, er is geen geld meer. Dus waarom niet grondig hervormen en het OBI meteen invoeren?

8. Het OBI? Vadertje staat vindt van zichzelf dat hij zo al genereus genoeg is.

En ja hoor; de sommen die verpatst worden door de vele sociale administraties, zijn enorm. Maar gaat dat geld ook wel naar diegene die het nodig heeft? Er bestaan genoeg studies om te zeggen van niet. Dirk Debièvre van de universiteit van Antwerpen beweert alvast het tegendeel onze sociale zekerheid is allesbehalve sociaal en nog minder zeker Dat komt natuurlijk ook door het feit dat het model van redistributie steunt op een cultuur van statuut: wie ben je? werk je?… De herverdeling gebeurt dus niet echt rechtvaardig.
Het OBI daarentegen is voor iedereen gelijk,wat ook het onderlinge vertrouwen tussen de burgers zal herstellen. Trouwens, de vele sociale tussenkomsten die er nu zijn, daarvan geniet de ene wel, de de andere dan weer niet en zo vallen heel wat mensen toch telkens opnieuw uit de boot. Met het OBI wordt die onrechtvaardige onzekerheid uit de wereld geholpen.

9. Het OBI? Immigratie loopt dan nog meer uit de hand.

Met het OBI komen er nog meer vreemdelingen naar ons land. Bange blanke mannetjes (en vrouwtjes) als we zijn, zien we al hopen profiterende vreemdelingen op ons afkomen. Binnen deze redenering vergeten we dat het OBI gebonden is aan het burgerschap: als burger van een gemeenschap heb je recht op het OBI. Vreemdelingen die hier onterecht hun heil komen zoeken, krijgen het niet, anderen kunnen eventueel een gedeeltelijk OBI krijgen als ze zich integreren en erkend worden.
De welvaartstaat heeft zich vastgereden, als een op hol geslagen uitkeringsmachiene die finaal armoede importeerde om zich als apparaat te voeden. Dat leverde een paar honderdduizenden bijkomende migranten op die met een bescheiden uitkering, veel sociale pampers en nog meer paternalisme werden ontvangen, zonder kans op echt werk of op onderwijs, en met een integratiestructuur die we in zeven haasten aan het uitvinden zijn.De sociale uitgaven slorpen al meer dan de helft van alle overheidsinkomsten op, maar in de statistieken (en waarschijnlijk ook in het echt, maar anders dan in die statistieken) blijft de armoede fenomenaal stijgen. (bron: De zomer van 2007 komt nooit meer terug. Door Rolf Falter, historicus. DM 19/11/11)
Maar ideaal zou natuurlijk zijn dat alle landen een OBI invoeren. En nog idealer zou zijn dat Europa daar het voortouw inneemt. Maar waarom zou een klein landje als België de stap niet durven zetten om op die manier de eurocrisis en alle andere crisissen bij de horens te pakken en de wereld te tonen dat ‘ van alle volkeren de belgen de dappersten zijn….(Julius Caesar).

10. Het OBI? We zijn daar nog niet klaar voor!

Sommigen beweren dat we nog niet klaar zijn voor het OBI, dat we nog veel moeten veranderen alvorens eraan te beginnen. Maar, het OBI verandert (van)zelf grondig het systeem omdat het nieuwe dynamieken aanzwengelt in het gedrag van elk individu. Hierdoor kan de structuur van de maatschappij diepgaand veranderen, want het individu is nu eenmaal de basis van de maatschappij. Natuurlijk kan het OBI niet zomaar van de ene op de andere dag ingevoerd worden. Het moet progressief gebeuren. Maar ergens moeten we toch beginnen? Kinderen zijn de toekomst. Waarom niet beginnen met het OBI voor kinderen geboren in 2000? Hoe ik dat zie kunt u hier lezen.

Het wordt misschien tijd dat onze academici, filosofen, denkers, economen van de vele denktanken, die we rijk zijn politici en burgers de handen in elkaar slaan en van het onvoorwaardelijk basisinkomen het gespreksonderwerp van de dag maken.

Lambrecht Christina (17/11/11)

Bron: http://www.vivant.org/nl/nieuws/d/detail/de-tien-redenen-waarom-we-niet-willen-geloven-in-een-onvoorwaardelijk-basisinkomen
Essay: http://ecovaproject-sintropia.blogspot.com/2011/11/het-onvoorwaardelijk-basisinkomen-als.html
Meer: http://ecovaproject-sintropia.blogspot.com/2011/07/christina-lambrecht-over-basisinkomen.html

De sociaal-liberale en de vrijzinnig-paternalistische verdediging van het basisinkomen gaan een eind gelijk op. Maar om het een moreel-politiek draagvlak te geven is het belangrijk om een bepaalde wederkerigheid in te bouwen.

Cartoon: Barbara Stok

Simon Otjes bekritiseert vanuit een links-libertair startpunt de vrijzinnig-paternalistische invalshoek die wij hebben gekozen ter verdediging van het basisinkomen in ons hoofdstuk ‘Werk, sociale zekerheid en het goede leven’ uit het boek Vrijzinnig Paternalisme. Hij signaleert terecht dat zowel het vrijzinnig paternalisme als de revival van het basisinkomen een nieuwe wending betekenen voor GroenLinks, en dat wij afstand nemen van bepaalde elementen in het visiestuk Vrijheid eerlijk delen van Femke Halsema en Ineke van Gent uit 2005.

De titel van dit laatste stuk blijft overigens de meest efficiënte samenvatting van het sociaal-vrijzinnige gelijke kansenbeleid dat hoort bij GroenLinks en dat ook wij niet willen loslaten. Maar Otjes onderstreept (nadrukkelijker dan wij zelf doen) dat dit stuk tevens lijdt aan een flinke dosis arbeidsmarktpaternalisme: meedoen aan de samenleving, met name via betaalde arbeid, is favoriet. In zijn ogen is het daarmee niet vrijheidslievend genoeg, en biedt het onvoorwaardelijke basisinkomen mensen een veel grotere keuzevrijheid.

Het basisinkomen
Het basisinkomen kan in zijn opvatting dus beter worden verdedigd op grond van liberale vrijheidswaarden en een strikte overheidsneutraliteit dan op grond van een bepaalde visie op het goede leven. Die oogt al snel moralistisch en leidt tot paternalisme, zeker als zij met overheidsmiddelen wordt gestimuleerd. Inderdaad wordt in ons voorstel de moraliserende ‘keuzearchitectuur’ van de huidige arbeidsmarkt en sociale zekerheid niet gecountered door de overheid te neutraliseren, maar door een alternatieve visie op het goede leven aan te bieden. Het sociale stelsel stimuleert mensen op dit ogenblik tot een verkeerd, want gestresst, werk- en consumptiegericht bestaan. Mensen zijn volgens ons beter af zodra hun leven niet langer wordt beheerst door geld verdienen en tijdgebrek, en zij de combinatieproblemen van werk, leren en zorgen soepeler kunnen oplossen.

Hier komt het basisinkomen opnieuw in beeld. Een niet aan een arbeidsplicht gebonden gegarandeerd minimuminkomen verleent mensen een basale sociale zekerheid, die hen in staat stelt zich sterker en veelzijdiger te ontplooien. De zwaksten op de arbeidsmarkt profiteren daar het meeste van. Otjes acht dit een uitermate liberaal voorstel omdat mensen daarmee een veel grotere keuzevrijheid krijgen dan in het huidige op hard werken en even hard consumeren gerichte bestel. Hij heeft gelijk, behalve dat het vergroten van keuzemogelijkheden in een situatie waarin één keuze (voor betaald werk) domineert onvermijdelijk een normatieve strekking heeft. Het is prettig om te constateren dat de sociaal-liberale rechtvaardiging van het basisinkomen hier parallel loopt aan en tot dezelfde resultaten leidt als de vrijzinnig-paternalistische verdediging ervan. Beide keren zich immers tegen het heersende arbeidsethos, het workaholisme en de cultuur van druk-druk-druk.

Het goede leven
Waar de een redeneert vanuit een agnostische vrijheidsfilosofie, vertrekt de ander vanuit het normatieve Leitbild van een meer ontspannen arbeidssamenleving. Maar we arriveren ongeveer gelijktijdig op hetzelfde politieke kruispunt. Het verschil in het achterliggende politiek-filosofische mensbeeld werkt echter wel degelijk door, en produceert uiteenlopende risico’s. Sociaal-liberalen veronderstellen dat, als mensen maar voldoende vrijheidskansen krijgen, zij vanzelf de juiste keuzes zullen maken. Mensen neigen in vrijheid tot het goede. Vrijzinnig-paternalisten zijn daar minder zeker van, en weten dat mensen hun verworven vrijheden gemakkelijk kunnen misbruiken. Beide vinden wij dat de overheid de materiële voorwaarden voor vrijheid en ontplooiing eerlijker moet verdelen. Maar waar sociaal-liberalen hier pas op de plaats maken en de vrijheid zijn zegenrijke werk laten doen, willen vrijzinnig-paternalisten hun medeburgers prikkelen en uitdagen om niet alleen vrije maar ook goede keuzes te maken.

Dat veronderstelt een reeks van opvattingen over goed werken, goed zorgen, goed leren en goed ontspannen die met morele flair en overtuigingskracht door burgers, professionals en overheden worden uitgedragen. Men kan dit paternalisme noemen, maar het is vrijzinnig omdat die normatieve opvattingen worden ingebracht in een democratische debatcultuur, en omdat er geen sprake is van dwang maar van duwtjes in de goede richting, die een marge van tolerantie voor ‘verkeerde’ keuzes overlaten.

Ledigheid
Maar die marge is niet grenzeloos, en dat is waarom een ‘spaarzame’ sociaal-liberale benadering niet voldoet. Otjes vermoedt dat onze argumentatie voor het basisinkomen zonder omhaal liberaal is en vrijzinnig-paternalistische argumenten geen grote rol spelen. Die verkeerde indruk kunnen we nu wegnemen. Tegelijkertijd krijgen we daarmee de kans om een klassieke tegenwerping tegen het basisinkomen beter tegemoet te treden. Het zou immers een letterlijk ‘recht op luiheid’ garanderen. Mensen zouden onbekommerd gaan surfen en zich verder niets aantrekken van de betalende samenleving. Jan Hoek verwoordt dit op deze site als volgt: ‘Ledigheid is des duivels oorkussen. Dat is het risico van het basisinkomen. De relatie tussen inkomen en inspanning wordt losgelaten. Je hoeft er echt niets voor te doen. Je hoeft niet te solliciteren en je hoeft niet voor je oude moeder te zorgen.’

De liberale optimist Otjes gelooft dat mensen de juiste keuzes zullen maken voor zorg, ontspanning, ontwikkeling en kunst zodra ze worden bevrijd van de door markt en overheid aangemoedigde arbeidswang. De wat pessimistischer gestemde Hoek gelooft dat mensen ertoe verleid worden om te gaan nietsdoen en dat de band tussen inkomen en inspanning daarom niet zomaar kan worden doorgesneden. Hun beider commentaren geven ons nu de kans om een gedachte die in ons hoofdstuk impliciet is gebleven beter te expliciteren en de discussie een stapje verder te brengen.

Wederkerigheid
In de sociale ethiek van het basisinkomen vormt het gebrek aan wederkerigheid inderdaad een probleem. Hoewel wij het risico dat hele volksstammen zich op kosten van de samenleving aan diezelfde samenleving zullen onttrekken niet groot achten, zijn wij wel gevoelig voor Hoeks stelling dat ‘het niet goed voelt’ om de relatie tussen inkomen en inspanning te verbreken. Het is niet zozeer het risico van free-riding op zichzelf, maar het gebrek aan morele legitimering dat het onvoorwaardelijk basisinkomen ondermijnt.

Het succes van een sociaal systeem staat of valt bij de legitimiteit ervan. Steun voor de verzorgingsstaat is gebaseerd op motieven als altruïsme en welbegrepen eigenbelang, maar vooral op wederkerigheid. Mensen willen er graag aan bijdragen, mits anderen dat ook doen. Sociale systemen waarvan iedereen profiteert en waaraan iedereen bijdraagt, zijn daarom succesvoller en stabieler, maar ook democratischer en legitiemer. Het unieke aan het basisinkomen is dat zonder meer duidelijk is dat íedereen er baat bij heeft. Maar een bepaalde vorm van wederkerigheid is dan ook essentieel voor het moreel-politieke draagvlak dat nodig is om het basisinkomen een redelijke kans te geven.

Hier bewijst de vrijzinnig-paternalistische benadering zijn goede diensten. Zij levert een morele aansporing of prikkeling, ook van overheidswege, om een positieve bijdrage te leveren aan de maatschappij. Niet in de stijl van het traditionele arbeidsethos of als een ‘basisinkomen voor werkenden’ waar GroenLinks officieel van rept, maar als een ‘lichte plicht’ om volgens bepaalde participatiecriteria iets voor de samenleving te betekenen. Een bijdrage leveren kan op een zelf gekozen manier, in de vele vormen die wij als onderdeel van het goede leven bestempelen: naast betaalde arbeid ook vrijwilligerswerk, zorg voor anderen of scholing. Het schept daarin ook de plicht voor de overheid om mensen te kúnnen laten bijdragen. Vrijzinnig paternalisten gaan ervan uit dat het beter is voor mensen om iets zinnigs of sociaals te doen dan helemaal niets, en om erkenning, waardering en aanzien te verwerven op grond van ‘goede werken’ in een brede zin des woords. Om moreel legitiem te zijn, kan het basisinkomen daarom niet geheel onvoorwaardelijk zijn.

*Met dank aan de afdeling Tilburg van GroenLinks, met wie wij het hoofdstuk in Vrijzinnig Paternalisme in een levendige sfeer hebben besproken.

Bron: http://bureaudehelling.nl/artikel/naar-een-minder-vrijblijvend-basisinkomen

Zie ook: http://basisinkomen.nl/wp/een-serieus-debat-is-nodig-over-de-voor-en-nadelen-van-het-basisinkomen/

Het uitgangspunt van de huidige economische politiek is de neokeynesiaanse aanpak, dat betekent dat er uitgegaan wordt van de noodzaak van het inzetten van alle voorhanden productiekrachten om de schaarste en gebrek te overwinnen (van na de oorlog). Het centrale uitgangspunt van Keynes is/was dan ook : volledige werkgelegenheid c.q. het inzetten van maximale productiekracht. Via zijn analyse komt hij tot de conclusie dat volledige werkgelegenheid echter niet automatisch via de wet van vraag en aanbod ontstaat, zoals de klassieke economen dachten, maar dat er zowel vraag- als aanbodoverschotten kunnen zijn; deze dienen dan door overheidsbemoeienis te worden “aangevuld” om weer op volledige werkgelegenheid uit te komen en niet in een depressie te geraken.

In dit model is economische groei noodzakelijk om bij toenemende (arbeids)productiviteit volledige werkgelegenheid mogelijk te maken en via het zo verdiende arbeidsinkomen de welvaart te verdelen. De hogere welvaart die daarmee wordt bereikt, leidt tot stijgende inkomens die met arbeid moeten worden verdiend. Daardoor worden de (loon)kosten te hoog terwijl het (arbeids)inkomen niet kan dalen onder het bestaansminimum. Voor veel arbeid is dus het daarbij behorende loon of ‘welvaartsinkomen’ een te hoge prijs. Veel ‘laagwaardige’ arbeid komt niet meer op de markt of verdwijnt naar lage lonen landen. Door de verdergaande liberalisering van wereldmarkt sinds de 80-er jaren is daarom veel productie verdwenen. Het economische systeem raakt en is in die wereldwijde setting volstrekt niet meer beheersbaar. Wat met het Keynesiaanse model werd beoogd raakt zo steeds verder uit beeld. De gevolgen voor de aarde en samenleving zijn desastreus. De causale relatie tussen arbeid en inkomen speelt hierbij een cruciale rol.

Onze maatschappij is niet meer een maatschappij van schaarste, maar een maatschappij van overvloed, de productiecapaciteit is groter dan “verwerkt” kan worden. Volledige werkgelegenheid kan de norm niet meer zijn vanwege de explosie van de, maar zij is wel de basis van de verzorgingsstaat; machines maken arbeid overbodig maar betalen geen sociale lasten, deze worden volledig op de overblijvende arbeid verhaald (arbeid doet dat wel). Door de globalisering verdwijnt bovendien steeds meer “werk” (werkgelegenheid) naar het buitenland (de lage lonen landen, China), hetgeen de basis van de verzorgingsstaat nog extra uitholt.

Terwijl dus wordt gestreefd naar volledige werkgelegenheid met alle productiedrang van dien, wordt de aarde door deze (te hoge) productie en de afval die daar weer het gevolg van is, steeds meer overbelast.

Hierbij komt dat de alsmaar duurdere arbeid leidt tot een verschraling van de culturele en maatschappelijke kant van de samenleving met gevolg dat onderwijs, zorg en kunst langzamerhand onbetaalbaar worden.

De invoering van een basisinkomen pretendeert deze “beweging” om te draaien, immers de sociale lasten, de kosten van de welvaartsstaat worden niet meer geheven als opslag op de lonen en belasting op het inkomen maar op de (eind)producten, immers pas productie en verbruik hiervan belasten de planeet. Het basisinkomen wordt niet zoals de sociale uitkeringen betaald van datgene dat “over” is aan het einde van concurrentieslag op de (wereld)markt, maar het wordt betaald voordat van het proces van waarde schepping zelfs maar begint, het dient als voorwaarde voor dat proces en “maakt” de arbeid. De arbeid die dan nog geleverd wordt levert uiteraard ook een inkomen op, supplementair aan het basisinkomen en, omdat van dat inkomen de basisbehoeften niet meer betaald hoeven te worden noch de sociale lasten, zal dat loon, dat inkomen, relatief veel lager kunnen zijn, waardoor menselijke arbeid “lonender” wordt. Zo brengt het basisinkomen het arbeidsintensieve product en de dienstverlening, kortom alles dat door arbeid wordt tot stand gebracht in een veel gunstigere marktpositie, waardoor het onderwijs, de zorg en de kunst veel sneller “rendabel” zullen zijn. Het basisinkomen wordt ook niet meer betaald door belasting op inkomen, nee het gebruik van producten en grondstoffen wordt belast. Alleen op deze wijze wordt de productiecyclus duurzaam zodat hij weer kan aansluiten bij de cycli van de natuur. Met de invoering van een basisinkomen wordt zodoende bereikt dat de marktwerking zelf zal zorgen voor evenwicht, terwijl de nu “noodzakelijke” volledige werkgelegenheid zijn “evenwicht brengende” functie (overigens alleen op economisch gebied) heeft verloren.

De hoogte van het basisinkomen wordt jaarlijks opnieuw op democratische wijze bepaald, waarbij het maatschappelijk minimumbedrag uiteraard in acht dient te worden genomen. Als er dan in een samenleving te veel of te weinig werk of te weinig producten zijn kan het basisinkomen verhoogd of verlaagd worden al naargelang. De werking van het systeem is dan echter wel volkomen inzichtelijk en het resultaat is verzekerd, terwijl het effect van maatregelen nu, door de werking via de globe en het geld, volstrekt onvoorspelbaar geworden is.

De invoering van een basisinkomen is zo mogelijk nog belangrijker voor de internationale economische verhoudingen. Immers de verschillen in welvaart die nu de internationale arbeidsverhoudingen “scheeftrekken” worden uit het systeem van lonen en prijzen weg gedefinieerd. De koopkrachtige vraag wordt immers door het basisinkomen “op peil” gebracht en komt door de “uitschakeling van het welvaartsniveau wereldwijd op een lijn. Voor de Europese loonkosten betekent dat die veel lager worden (minus sociale lasten en minus basisinkomen) en voor de Chinese lonen (minus hun sociale lasten en basisinkomen) dat zij relatief weinig lager worden. Op de internationale markten zal dat betekenen dat de verplaatsing van productie naar China niet of nauwelijks meer winstgevend zal zijn, waardoor de tendens dat China de werkplaats voor producten wordt en Europa de markt ervan, grotendeels zal worden te niet gedaan.

Een dergelijke ontwikkeling zal ook zeer ingrijpende gevolgen hebben voor de wereldhandel maar in ieder geval er ook toe leiden dat het gesleep met producten over de wereld vanwege economisch-technische redenen een eind zal nemen en de handel productgericht gemotiveerd zal zijn. De natuurlijke evenwichten zullen veel beter in stand blijven zowel over de wereld als over de tijd, door het afnemen van de financiële/monetaire prikkels. Dit zal een zegen zijn voor het milieu en duurzaamheid dichter bij brengen.

Qua ontwikkeling zal ieder land (regio) veel beter “weten” waar het aan toe is en in eerste instantie van zijn eigen resources en omstandigheden moeten uitgaan.

Bij voorkeur zou een basisinkomen differentiërend naar welvaartsregio moeten worden ingevoerd. De invoering moet geleidelijk geschieden omdat de effecten zeer ingrijpend zijn; in Europese verhoudingen bv. via loonsubsidies gepaard met grondstoffenheffingen.

Zo worden handelsprikkels die nu de neiging hebben, de natuur en het milieu uit het evenwicht te “prijzen”, veranderd in krachten die met de natuurlijke evenwichten congrueren, hetgeen zowel de planeet zelf als de welvaart ten goede zullen komen.

Enerzijds wordt het levensonderhoud onttrokken aan de werking van de markt en anderzijds blijven de voordelen van de markteconomie behouden, terwijl de werking ervan via belastingheffing kan worden gestuurd (gesteuert) in een maatschappelijk optimale richting.

Maastricht, 6 april 2011 Wim de Heer, Anka Paggen, Leon Segers

Bijlage: Social security in The Netherlands 2010.docx

Basisinkomen
Het is ons streven om elke persoon in de maatschappij te erkennen met een vast basisinkomen. Daar staat tegen over dat elke individu zich proactief inzet voor de duurzame vooruitgang van zichzelf en zijn of haar directe omgeving (kinderen, ouderen, buurt, wijk). Dat begint bij een constant streven naar zelfredzaamheid. Hoe zelfredzamer des te meer men over houdt van het basis inkomen voor de inkoop van hulp. Daarnaast wordt men gestimuleerd om elkaar te helpen in de zelfredzaamheid door lokale (wijk, buurt, gemeenschap) samen te werken aan voedselvoorziening, energie, sociale cohesie, enz.

Inhoud economie in plaats van groei economie
Buddinomics gaat uit van een constant streven naar optimale menselijk welzijn door er zelf, samen voor te zorgen. Dat betekent dat men zoveel mogelijk investeert in duurzame vernieuwing die welzijn in stand houdt of verbetert volgens de definitie van duurzame vooruitgang. Dit is een verantwoordelijkheid voor alle betrokken partijen samen (overheid, onderwijs, ondernemerschap en burgers zelf). Door de focus te leggen op sociale en technologische innovatie voor lokale duurzame vooruitgang ontstaat een inhoud economie waarin geen inflatie voorkomt en men dus ook kan sparen voor pensioen zonder speculatieve drang.

Van Economics naar Buddinomics
De huidige maatschappij is gebaseerd op een groei economie, de speculatie rond tekorten en menselijke behoeften. Dat levert regelmatig stress, situaties van structurele ongelijkheid en crisissen op. Buddinomics is gebaseerd op overvloed van talentvolle menselijke interactie ten behoeve van welzijn en vooruitgang. Deze maatschappijvorm bestaat al (vooral erg normaal in het traditionele gezinsleven) maar is ondergeschikt gemaakt aan economische groei belangen.

Via de verschillende STIR clubs van mensen in verschillende situaties (ouder met kinderen, kleine zelfstandigen, werknemers) proberen wij het Buddinomics gevoel te introduceren zodat deelnemers het ervaren en vanuit hun competenties, motivatie en onderling vertrouwen samen gaan werken aan vernieuwing.

Bron: http://www.the-stir-academy.com/page1.php

Een serieus debat is nodig over de voor- en nadelen van het basisinkomen volgens Jan Hoek.

Vrijzinnig Paternalisme

In het boek Vrijzinnig Paternalisme houden Femke Roosma en Dick Pels een pleidooi voor het basisinkomen. Het wordt groots aangekondigd op de flap en her en der werd het ook gespind: het basisinkomen wordt opgefrist! Bij nader inzien blijkt het te gaan om een krappe vier pagina’s tekst, met slechts één alinea aandacht voor de bezwaren tegen het basisinkomen. Dat is natuurlijk een beetje mager en dat is jammer.

Het basisinkomen is een typisch jaren tachtig idee, dat met de Muur en Punk achter de horizon is verdwenen. De essentie is simpel: geef iedereen van achttien jaar en ouder een inkomen, zonder dat daar een tegenprestatie tegenover staat. Daar zitten tal van voordelen aan, die in de jaren tien van de 21ste eeuw nog en weer de moeite waard zijn.

Tal van voordelen
Wat te denken van het voordeel dat mensen niet ieder soort werk hoeven te aanvaarden om in hun inkomen te voorzien? De werkende arme is in Nederland aan een opmars bezig. Hij werkt zich te pletter in deeltijdschoonmaakbaantjes en kan nauwelijks in zijn eigen inkomen voorzien. Dan helpt een basisinkomen om een beetje kieskeurig te kunnen zijn bij het aanvaarden van werk.

De zorg voor de naasten zou er ook een stuk gemakkelijker van worden. Zo moet de uitkeringsgerechtigde die wil mantelzorgen, nu zijn naaste bewegen een Persoonsgebonden Budget aan te vragen, om zich daar dan uit te laten betalen. Want voor zorgen voor je zieke moeder, daar was de uitkering niet voor bedoeld. Een basisinkomen zou dat gewoon al geregeld hebben, nog voor je moeder ziek werd.

Het basisinkomen zou ons een hoop administratie en daaraan verbonden kosten en frustratie besparen. Geen huishoudtoets meer, en nooit meer tandenborstels tellen. Geen uitkeringen meer die achteraf ten onrechte zijn stopgezet. Geen ambtenaren die door boze uitkeringsgerechtigden over de balie zijn gesleurd. Het openen van een bankrekening volstaat om inkomen te verwerven. Een belastingstelsel dat nog simpeler is. Überhaupt veel minder ambtenaren, trouwens.

Lastige vragen
Het basisinkomen past daarmee bij de ontspannen samenleving. Het stelt mensen in staat de dingen te doen die belangrijk zijn, en dat is meer dan werk. Maar werkt het basisinkomen ook? Die vraag gaat in eerste instantie over de hoogte van het basisinkomen. Heeft het zin, als je er niet van kunt rondkomen? En als je er wel van kunt rondkomen, wie gaat er dan nog werken? En als de ideale formule is bedacht, is het dan te betalen? En door wie dan wel?

En als het kan, willen we het dan echt? Ledigheid is des duivels oorkussen. Dat is het risico van het basisinkomen. De relatie tussen inkomen en inspanning wordt losgelaten. Je hoeft er echt niets voor te doen. Je hoeft niet te solliciteren en je hoeft niet voor je oude moeder te zorgen. Natuurlijk deugt het niet dat we tal van inspanningen veel te laag waarderen, omdat ze in het economisch verkeer geen geld opleveren, zoals het opvoeden van kinderen of het doen van vrijwilligerswerk. Maar kan waardering dan alleen maar in geld worden uitgedrukt? Het is fout dat inkomens waar mensen lang en hard voor werken, te laag zijn om fatsoenlijk van rond te komen. Maar kun je dat alleen maar oplossen door het geld gewoon ter beschikking te stellen?

Bijvangst
We zouden het niet moeten willen, dat basisinkomen. Denk ik. Ook als we het kunnen betalen, voelt het niet goed om de relatie tussen inspanning en inkomen te verbreken. Maar de voordelen van het basisinkomen zijn te mooi, om zo maar te laten liggen. Streeft onbekommerd naar het onhaalbare, onderzoekt alles en behoudt het goede. Dat soort dingen. Misschien dat Roosma en Pels zich nog eens over de bezwaren regen het basisinkomen kunnen buigen. Al was het maar voor de bijvangst.

Bron De Helling- Wetenschappelijk bureau GroenLinks: http://bureaudehelling.nl/blog/basisinkomen-revisited

Vrijzinnig Paternalisme: http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/vrijzinnig-paternalisme/

Ook oudgedienden die inmiddels van de sociale media gebruik maken zien dat het idee weer leeft. Hier wat tweets van Joop Roebroek van 9 december rond 10 uur

 @JoopRoebroek

• Ik zag gisteren een aantal tweets over het @basisinkomen opduiken. Dat idee is al terug te vinden in de klassieke utopieën
• Zoals ‘La Città del Sole’ van Thomas Campanella (1623). Het idee komt historisch gezien altijd opduiken ten tijde van
• maatschappelijke vernieuwing. Het wordt tijd het thema eens serieus op de maatschappelijke agenda te plaatsen. Wij schreven er in …
• … in 1990 een boek over. Over historie, verschillende vormen en argumenten voor en tegen. pic.twitter.com/IRgsRlVm

Basisinkomen, alternatieve uitkering of nieuw paradigma?,

In opdracht van de Commissie Onderzoek Sociale Zekerheid, een adviesorgaan van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, hebben Roebroek en Hogenboom een inventarisatie gemaakt van ideeën en discussies over het basisinkomen. Daarbij hebben zij er nadrukkelijk naar gestreefd om het basisinkomen in het bredere debat over de toekomst van de welvaartstaat en de sociale zekerheid te plaatsen. In het eerste hoofdstuk bespreken zij de (historische) relatie tussen welvaartstaat, sociale zekerheid en basisinkomen en de ‘uitdagingen en problematieken’ voor de toekomst. Vervolgens proberen zij door een overzicht te geven van ideaaltypen, modellen en varianten, wat orde te scheppen in de veelheid van begrippen als basisinkomen. burgerloon, gegarandeerd minimuminkomen, negatieve inkomstenbelasting en sociaal dividend. Uiteindelijk kiezen zij voor een indeling op basis van de (on)voorwaardelijkheid van de uitkering met betrekking tot arbeid, inkomen, aard. van het leef verband en persoonlijke kenmerken (zoals sexe en ras). Dit resulteert in vier modellen, namelijk het volledig basisinkomen (met als submodel het gedeeltelijk basisinkomen), het huishouden basisinkomen (waarvan de hoogte afhankelijk is van de omvang en samenstelling van het huishouden), de negatieve inkomstenbelasting (die voorwaardelijk is in termen van inkomen) en het contractuele basisinkomen (waar een plicht tot arbeid tegenover staat). Je kunt je echter afvragen of deze indeling wel zo gelukkig is.

Zo kan een negatieve inkomstenbelasting in haar uitwerking precies gelijk zijn aan een volledig basisinkomen. En een huishouden-basisinkomen lijkt eerder een variant (of submodel) van elk van de andere modellen. In hoofdstuk 3 worden de argumenten voor en tegen een basisinkomen geïnventariseerd. Onvermijdelijk moeten de argumenten daarbij vaak zeer beknopt worden weergegeven, waardoor er lang niet altijd recht aan gedaan wordt. Bovendien gaat het streven naar een verfijnde indeling van argumenten enigszins ten koste van de overzichtelijkheid en leesbaarheid van het betoog. In het vierde en vijfde hoofdstuk wordt een zeer uitgebreid overzicht gegeven van achtereenvolgens de internationale en de Nederlandse discussie over het basisinkomen. Wie mocht menen dat de discussie over het basisinkomen een vrij recente bevlieging van een paar Nederlandse dagdromers is, zal na lezing van deze hoofdstukken moeten erkennen dat de discussie heel wat ouder en wijder verbreid is. Tenslotte wordt in het laatste hoofdstuk het basisinkomen als maatschappelijk project beschreven. Voorstanders van een gedeeltelijk basisinkomen of een negatieve inkomstenbelasting zien het basisinkomen vaak als een alternatieve uitkering die vooral bedoeld is om de (arbeids )markt beter te laten functioneren. Voorstanders van een volledig basisinkomen gaan vaker uit van een nieuw paradigma waarin collectieve (maatschappelijke) doeleinden voorop staan. Een dergelijke tweedeling is echter nogal zwart wit en negeert de grote verscheidenheid aan visies van waaruit een basisinkomen wordt bepleit. Zo kan een marktgerichte benadering best samengaan met een sterke nadruk op collectieve belangen. Ondanks deze kritische opmerkingen kan Basisinkomen. alternatieve uitkering of nieuw paradigma? van harte worden aanbevolen. Het is zonder twijfel het meest volledige overzicht van ideeën en discussies over het basisinkomen dat in Nederland en daarbuiten beschikbaar is.

Vooral ook dankzij de zeer uitgebreide literatuurlijst kan het uitstekend dienst doen als naslagwerk en wegwijzer naar andere publikaties. Ieder die zich wat grondiger in het basisinkomen wil verdiepen doet er dan ook verstandig aan eerst dit boek te raadplegen.

Bron: www.basisinkomen.nl/nieuwsbrief/nieuwsbrief19911.doc

Misschien nog te leen bij http://library.wur.nl/WebQuery/clc/530633

De crisis heeft een dusdanig stadium bereikt dat het water ons aan de lippen staat. Het voorbestaan van de euro staat zelfs ter discussie. Iedereen is overtuigd dat ons huidige financiële systeem zijn langste tijd gehad heeft. Hopelijk zien we nu eindelijk in dat we een radicale draai moeten maken. Maar hoe ziet die eruit en waar moeten we beginnen?

Met de eurocrisis realiseren we ons ineens dat wij ook in de gevarenzone verkeren. We denken dat we in een welvarend land leven, maar ook in ons land stijgt de armoede. De groep Nederlanders die per maand moeten rondkomen van € 1000,- of minder groeit gestaag. Met de afbouw van de verzorgingsstaat is het inkomensverschil in Nederland steeds groter geworden. Daarmee is ons streven naar meer inkomensgelijkheid verder weg dan ooit. Uiteraard heeft de kredietcrisis daar aan bijgedragen, maar de rol van de overheid laat ook te wensen over.

Al jaren is de overheid bezig terug te treden en legt steeds meer taken bij de burger zelf neer. Van een totaal verzorgende overheid naar een zelfbeslissende burger is een logische stap in onze ontwikkeling. Maar hoe paradoxaal bij het terugtreden legt de overheid steeds meer controle en regels op. Ze wil dus op de een of andere manier de touwtjes in handen houden. De burger wil beslist meer zeggenschap, maar vanwege de complexiteit is dat moeilijk realiseerbaar geworden. Toch is er een oplossing: de invoering van een basisinkomen.

Vereenvoudigde overheid
Een basisinkomen is een individueel, levensloop gebonden vast inkomen, waarmee elk mens, op gelijke voorwaarden, een bestaanszekerheid kan opbouwen. Het basisinkomen vervangt alle uitkeringen, ingewikkelde fiscale toeslagen of subsidies door een vast bedrag per persoon. De hoogte van het basisinkomen wordt slechts bepaald door de leeftijd en verder niets. Een basisinkomen is onvoorwaardelijk dus hoeft niet gecontroleerd te worden.

Daarom brengt een basisinkomen een sterke vereenvoudiging van de overheidsfinanciering en daarmee een afgeslankte overheid met zich mee. Het basisinkomen vervangt alle verstikkende en ingewikkelde regelgeving, waardoor de burger meer zelfredzaam kan zijn. Daarmee is het wel degelijk mogelijk om de doelen van de terugtredende overheid te bereiken en de armoede binnen de perken te houden. Maar nog belangrijker we slaan een weg in waarmee de alsmaar oplopende staatsschuld teruggedrongen kan worden.

Overigens is een basisinkomen niets nieuws en bestaat al in Nederland: iedere Nederlander van 65 jaar en ouder heeft namelijk recht op AOW, lees: basisinkomen. De enige voorwaarde voor een volledig AOW is dat je vanaf je 15e jaar alle jaren in Nederland hebt gewoond.

Uitdaging van een basisinkomen

piramide van maslow

De kritiek die meestal geuit wordt op de invoering van het basisinkomen is dat de mens van nature lui is en niet meer aan het werken slaat als aan de basisbehoefte is voldaan. Maar ervaring leert juist het tegenovergestelde. Bioloog Frans de Waal laat aan de hand van zijn onderzoek naar primaten zien dat wij niet alleen sociale wezens zijn maar ook altruïstisch. Ook ligt het in onze aard om onszelf te ontplooien, zoals Abraham Maslow ons al aantoonde.

Op de site van de Vereniging Basisinkomen zijn diverse positieve ontwikkelingen te zien in landen als Namibië en Iran. Maar ook België, Frankrijk en India voeren discussie over een basisinkomen. En zeg nu zelf de AOW is toch een succes!

Dus dat wij met een basisinkomen eindeloos zappend met een kratje bier op de bank voor de tv gaan zitten zal best voorkomen, maar niet door iedereen en zeker niet voor lang. Tenslotte werkt in ons huidige systeem ook niet iedereen!

Het grootste voordeel is dat de economie erdoor gestimuleerd wordt. Het geeft mensen een vrije keuze en meer mogelijkheden voor ontplooiing op basis van eigen verantwoordelijkheid. Als aan de basisvoorziening is voldaan kunnen mensen het werk gaan doen wat ze leuk vinden. En als mensen doen wat ze leuk vinden en daardoor lekkerder in hun vel zitten gaat ook de betrokkenheid en productiviteit omhoog gevolgd door het vermogen om innovatief en creatief te zijn. Allemaal belangrijk voor de economie. En dat maakt de cirkel rond.

Voordelen voor basisinkomen:
• Vereenvoudiging en vermindering overheidsregels en -wetgeving;
• Afgeslankte overheid vanwege minder controle en handhaving;
• Meer zeggenschap bij de burger vanwege terugdringen complexiteit overheid;
• Mogelijkheid om je passie na te streven, bestaanszekerheid is gegarandeerd;
• Meer ontspannen arbeidsmarkt en natuurlijke arbeidsverdeling;
• Minder loonkosten voor de werkgever door wegvallen regelingen;
• Minder afhankelijkheid partner of ouders (ieder zijn eigen basisinkomen).

Tegengeluiden:
• Mensen worden lui en doen niets meer;
• Wie zal dat betalen?

Waarom wachten tot we 65 zijn?
Hoe vaak hoor je niet mensen zeggen: “Als ik 65 jaar ben, nou dan weet ik het wel!” Dan gaan ze hun passie ten uitvoer brengen. Zou het niet mooi zijn als dat vandaag al kan! Zelf zie ik de invoering van een basisinkomen als realistisch en haalbaar. Ik maak mij daar politiek sterk voor. We zijn aan het onderzoeken op welke manier een basisinkomen ingevoerd kan gaan worden. Wil je meer weten kijk dan eens naar de site van Nederland 3.0.

Bron: http://jolandaverburg.blogspot.com/2011/12/basisinkomen-een-nieuwe-weg-uit-de.html

Het is onterecht iedereen over dezelfde kam te scheren: niet alle werkgevers zijn grijpgrage bonusjagers of betalen geen of weinig belastingen. De kwestie is: hoe vinden we het evenwicht terug? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat sociale en economische politiek echt hand in hand gaan? Dat basisbehoeften, zoals voeding, uit de grijpgrage klauwen van de vrijemarkteconomie blijven? Hoe rijmt het duurder wordende brood met een goedkoop vlot over de toonbank gaande lowcost-skivakantie? Of de speculatie die de prijs van graangewassen wereldwijd de hoogte injaagt terwijl, ja, opnieuw dat lowcost-ticketje met amper 30 euro omhoog gaat omdat de olie plots zo duur wordt? Hoe brengen we dus de juiste waarden terug?

En dat er ander minder en minder werk zal zijn voor iedereen is ook een feit dat we liever niet onder ogen durven zien.

Terwijl we natuurlijk pertinent de boot van automatisering, spitstechnologie, moderne toekomstgerichte bedrijfs- en maatschappelijke ontwikkelingen willen afhouden en ons intussen onnuttig blijven focussen op bezigheidstherapie in sectoren die bijna helemaal hun laatste adem uitbliezen, maar met ons aller belastinggeld in leven worden gehouden om toch maar de werklozen van straat te houden.

Zouden we eens niet moeten bekijken of iemand die echt liever in zijn tuin werkt dat niet ook zou moeten kunnen zonder schuldgevoelens? Moeten we eens niet gaan onderzoeken hoeveel burgers er wel niet zijn die uit de ratrace van altijd meer consumptie willen stappen? Die gewoon tevreden zijn met een minimum aan luxe en comfort en het graag wat rustiger willen houden? Die zich liever zouden willen inzetten voor het opvoeden van hun kind, gecombineerd met een deeltijdse job? Helaas kun je met deeltijdse jobs tegenwoordig de huur of elektriciteitsfactuur niet meer betalen. Je gaat best met twee werken. Maar wat doe je als alleenstaande?

Hoe bereiken we een echte omwenteling voor een rechtvaardige maatschappij? Die vraag stelde Dominique De Villepin zich vorige week, voormalig premier van Frankrijk. Zijn antwoord: “omwille van de waardigheid, stel ik voor alle burgers van een basisinkomen te voorzien.” (bron: video) Misschien zouden vakbonden en werkgevers het eens over een andere boeg moeten gooien en hun socio-economische krachten en verlangens bundelen voor het welzijn van iedereen: werkende, niet-werkende, jong, oud, rijk, arm, geschoolde, ongeschoolde, man, vrouw? Ook de linkse en rechtse politieke polen in dit land zullen dan als vanzelf hun neuzen in dezelfde richting steken.

Bron: http://www.tessonome.com/?p=12034

Mensen die een basisinkomen voor staan zijn meestal gewend buiten de kaders te denken en verder te kijken dan anderen. Het denkraam van een basisinkomenvoorstander zou ook dat van een visionair kunnen zijn. Op de website visionair.nl heeft Germen een stukje geschreven dat menigeen misschien ook buiten de normale kaders zou kunnen laten kijken wat betreft werk en inkomen. Om onderstaande puiten meer inhoud te geven zou een basisinkomen een goede backupinkomstenbron kunnen zijn, zodat onderstaande punten ook makkelijker te realiseren zijn.

In het kort:

1. Zie een baan alleen als tijdelijke oplossing.
2. Heb je het gevoel dat je niets meer kan leren, maak dan zeker dat je wegkomt.
3. Voel je als je thuiskomt een onbestemde verwantschap met Fikkie, plan dan een rebelse actie.
4. Zorg dat je aan de goede kant van de lijn staat.
5. Kijk voortdurend hoeveel je waard bent en of een switch of bijklussen kan.
6. Zorg dat je minimaal vijf, zes verschillende inkomstenbronnen hebt.
7. Zorg dat je baas jou harder nodig heeft dan jij hem.
8. Je geld haal je wel op een andere manier.
9. Vergroot je netwerk tot buiten het bedrijf waar je werkt. Overweeg parttime te werken.
10. Breng je vaste lasten zoveel mogelijk terug en zorg dat je spaargeld achter de hand hebt, zodat je er altijd vandoor kan.
11. Begin een parttime bedrijf naast je werk.

Visionair denkenden, vooral zij die een niet al te hoge functie vervullen, weten dat het bedrijfsleven of, nog erger, de ambtenarij de beste manier is om gereduceerd te worden tot een submenselijk bestaan. Elf ijzersterke redenen om loondienst te vermijden als de ziekte.

• 1. Een baan is inkomen voor sukkels.
  Je wordt als je werkt namelijk alleen betaald op de momenten dat je werkt. Als je inkomen krijgt op een andere manier, bijvoorbeeld voor royalties, uit beleggingen en dergelijke, betekent een eenmalige investering in tijd, dat het inkomen blijft komen, elke maand. Als jij dat boek hebt geschreven, of die software hebt ontwikkeld in opdracht van je baas, verdient je baas dat geld zonder er iets voor te doen, niet jij.
  Kortom: zie een baan alleen als tijdelijke oplossing.
  

  In veel opzichten lijkt loonarbeid op een soort slavernij.

• 2. Een baan houdt je dom.
  Na enkele jaren is er nauwelijks meer wat te leren op je werk. Het leven is een veel interessantere leerschool dan kantoor. Als jij zelf je tijd kan indelen, kan jij leren wat jij wilt en zo veel sneller relevante informatie opdoen.
  Kortom: heb je het gevoel dat je niets meer kan leren, maak dan zeker dat je wegkomt.
• 3. Een baan drilt je tot een braaf huisdier.
  In feite is een baan een levenslange cursus om je te veranderen in een mak schaap. Ondernemers, en zeker leidinggevende ambtenaren, houden van zo min mogelijk risico. Ze willen daarom van hun ondergeschikten op aan kunnen. Het wordt niet met zoveel woorden gezegd, maar wat ze daarbij verwachten is gehoorzaamheid.
  Voel je als je thuiskomt een onbestemde verwantschap met Fikkie, plan dan een rebelse actie.
• 4. Inkomen uit werk wordt extreem zwaar belast.
  In Nederland en België krijgt een werknemer netto ongeveer de helft van wat de werkgever kwijt is aan loonkosten, in handen. Dat is absurd weinig. Ter vergelijking: heb je een BV of NV, dan betaal je over de eerste 200.000 euro winst maar 20% vennootschapsbelasting. Als je je winst in de BV laat zitten, betaal je verder niets extra. Ter vergelijking: een werknemer kan dit niet met de bruto loonkosten die een werkgever op moet hoesten. Laat je jezelf een dividenduitkering doen, dan betaal je hierover een tarief van 25% inkomstenbelasting. Zoals Jan Marijnissen terecht zei: er wordt in dit land meer verdiend met speculeren dan met werken. Uiteraard kent de fiscus een geniepig addertje, zeg maar gerust een hongerige wurgpython, onder het gras. Een ondernemer is verplicht zichzelf als directeur in dienst te nemen tegen 40.000 euro per jaar. Geloof maar gerust dat dat niet is vanwege de fiscale voordelen van het werknemersbestaan voor laatstgenoemde.
  Zorg dat je aan de goede kant van de lijn staat.
• 5. Ook anderen profiteren mee van je werk.
  Een werkgever is in werkelijkheid een werkbemiddelaar. Hij verkoopt jouw werk aan een klant. Een groot deel van deze winst komt echter door specialisatie en synergie. Als zelfstandige kan je enkele dingen uitbesteden, maar moet je toch veel zelf doen, ook dingen waar je minder goed in bent dan in je eigenlijke vak.
  Kijk voortdurend hoeveel je waard bent en of een switch of bijklussen kan.
• 6. Een baan is onveilig.
  Ontleen je je inkomsten aan een webwinkel, een goed verkopend boek of een bedrijf, dan zullen je inkomsten in slechte tijden weliswaar dalen, maar nooit helemaal verdwijnen (tenzij je zo dom bent veel vaste lasten te hebben). Dat is met werk wel anders. Vlieg je eruit, en dat kan cvand e ene op de andere dag gebeuren, dan betekent dat in principe dat je geen inkomen meer hebt. Weliswaar zijn er uitkeringen als WW, maar deze worden steeds meer uitgekleed.
  Zorg dat je minimaal vijf, zes verschillende inkomstenbronnen hebt.
• 7. Je bent overgeleverd aan de nukken van je baas.
  Heb je een tirannieke of incompetente baas, dan zal dit het plezier in ongeveer de helft van je wakende bestaan, plus de tijd die je thuis doorbrengt met piekeren over je werk, grondig vergallen.
  Zorg dat je baas jou harder nodig heeft dan jij hem.
• 8. Je moet smeken om geld.
  Je inkomen vergroten op je werk kan maar op een legale manier: opslag vragen. Dat vereist de nodige kantoorpolitiek en opzichtelijk de baas laten zien wat voor een geweldige werknemer je niet bent. Als zelfstandig ondernemer kan je je eigen werktijden en tarieven bepalen.
  Je geld haal je wel op een andere manier.
• 9. Je hebt een rampzalig sociaal leven.
  Voor steeds meer mensen is hun werkkring hun voornaamste sociale groep. Zo beperk je jezelf tot hetzelfde slag mensen. Wordt je branche overheerst door leden van je eigen sekse, dan wordt het ook erg moeilijk om een geschikte partner te vinden. Ook zijn gesprekken op het werk doorgaans weinig diepgaand. Kortom: je veroordeelt jezelf tot een oppervlakkig leven.
  Vergroot je netwerk tot buiten het bedrijf waar je werkt. Overweeg parttime te werken.
• 10. Je verliest je vrijheid.
  Werken op een kantoor of fabriek betekent dat je gedurende een groot deel van de dag niet kan bepalen wat je zelf wilt doen.  Je moet je aan allerlei vaak absurde regels houden. Vooral in grote, bureaucratische organisaties bestaat er een uitgebreid handboek met volkomen onzinnige regels.
  Breng je vaste lasten zoveel mogelijk terug en zorg dat je spaargeld achter de hand hebt, zodat je er altijd vandoor kan.
• 11. Je verandert in een lafaard.
  Op kantoor moet je voortdurend uitkijken niet een leidinggevende te kwetsen of een van de absurde regels te overtreden. Ook wordt je als werknemer afgeleerd zelfstandig te denken. Kortom: je verandert langzamerhand in een braaf, laf gewoontedier, klaar voor de slacht bij de volgende reorganisatieronde.
  Begin een parttime bedrijf naast je werk.

Met dank aan Douwe voor de tips.

Auteur:  Germen http://www.visionair.nl/author/Germen/

Bron: Visionair.nl http://www.visionair.nl/politiek-en-maatschappij/elf-redenen-om-geen-baan-te-willen/

Klik je Universeel basisinkomen aan op google, dan krijg je 1370 resultaten in het Nederlands, voor Allocation universelle in het Frans zijn dat er 63.600, het Duitse Grundeinkommen levert dan weer 725.000 resultaten op en het Engelse Basic Income biedt er 4.730.000 aan. Dat was in oktober vorig jaar. Vandaag anno 2011 zijn er weer tal van sites bijgekomen. Met ‘dank’ aan de crisis….want we beginnen na te denken, samen met de Indignado’s, Wall Street bezetters en ja zelfs topeconomen.

Deze sites behoren toe aan bekende en minder bekende netwerken, aan leerstoelen van grote universiteiten en ze worden bijgehouden door academici, politici, denkers, filosofen, andersglobalisten, op facebook en twitter, via blogs en fora, door utopisten, dromers, economen, gewone mensen… ook wij dus: u en ik. Heel wat mensen die zich van dichtbij of van veraf interesseren voor het onvoorwaardelijk basisinkomen.

Er is dus al zoveel te lezen over het universeel onvoorwaardelijk basisinkomen, waarom dan nog meer ?

… om er eindelijk misschien iets van te begrijpen….?

Hier willen we ons dus vooral de vragen stellen die we ons allemaal wel eens stellen, maar niet luidop durven formuleren. Want als je tegenwoordig over het onvoorwaardelijk basisinkomen spreekt, word je eerst meewarig bekeken en word je ook meteen verkast naar de groep niet-werkwillige dromers die ergens in de hippy-jaren bleven hangen en samenhokken in commune’s terwijl ze rondlopen in open sandalen met geitewollensokken.

Een vraag die we ook zelden luidop durven formuleren: waarom werken we?

Werken en een onvoorwaardelijk basisinkomen gaan namelijk hand in hand, of u het nu gelooft of niet.

Dus om te beginnen: waarom werken we?

Lees dat verder in het artikel op de website van ECOVA

Bron: http://www.ecovaproject.org/basisinkomen-menselijke-waardigheid.htm

Deze scheefheid in vermogensverdeling met de hieruit voortvloeiende schuldverhouding is geen nieuw verschijnsel.  Al tijdens de Sumerische beschaving vierduizend jaar voor Christus, werd geld uitgeleend tegen rente. Het kredietbedrijf was  in deze era in handen van de tempel.  De priesters waren de bankiers  van toen. Omdat de rente, die werd berekend voor het uitgeleende geld niet gering was, raakten veel mensen diep in de schuld. Om te voorkomen dat de economie ten onder ging, werd daarom eens per negenenveertig jaar een zogenaamd Jubeljaar uitgeroepen, waarin alle schulden werden kwijtgescholden en iedereen weer met een schone lei verder kon. Deze praktijk werd millennia van jaren volgehouden, overgenomen door de Babyloniërs, de Assyriërs en later door de Hebreeërs.

Bron en lees in het stuk van Ad Broere op zijn website: http://adbroere.nl/web/nl/artikelen/tweehonderd-duizend-miljard-rondklotsend-geld…php

In het commentaar sprak Iet het volgende:

Dat zou perfect zijn, JA! Nutsbanken die renteloos, en transparant, onze geldstroom eenvoudig beheren, zonder dat ermee gehandeld wordt zonder dat wij dat willen. En dan idealiter met een basisinkomen voor elk mens op deze planeet, gewoon, in één valuta. Genoeg om nèt van rond te komen. Belastingen, incl geoormerkte zorgpremies, naar draagkracht. Accijns, vermogensbelasting, maar geen BTW meer. Waarom in vredesnaam bedrijven belemmeren? Inkomstenbelasting voor burger en bedrijf is genoeg.

Maar stoppen met speculeren op de beurs? Ik zou dat niet doen. Sommige mensen willen nl. graag “gokken” met hun geld, mensen die de hebzucht nog niet kùnnen loslaten en toch graag méér willen dan wat ze zelf verdiend hebben. Brood en spelen, nietwaar? Ik zou zeggen, láát ze. Het kan, zolang je rente strafbaar stelt. Maar geheel op hun eigen risico, zonder verkapte “rente”. Op en neer met je aandelen in bedrijven, zoals het hoort. Wallstreet is ach, maar een symptoom. Rente is het kwaad. Daar heb je geen illuminati of bilderberg conspiracy theory voor nodig, men doet zoals men (al 4000 jaar dus) niet beter weet. En dat is gewoon dòm

#AllFallDown en Kom maar op met dat jubeljaar!

Postings op deze website zijn niet noodzakelijjkerwijs een mening van de Vereniging Basisinkomen. De vereniging is een club met vele gezichten, de enige overeenkomst is de inzet voor een Onvoorwaardelijk Basisinkomen. #OBi

Guy Standing wil wereldwijd basisinkomen
In de vooravond vond het slotdebat plaats, met Bruno Tobback en de Engelse professor arbeidsrecht Guy Standing van de universiteit van Bath. Hij schreef het boek ‘The precariat’ over een jonge generatie die aanleunt bij de onderkant van de samenleving en geen toekomst lijkt te hebben. Standing leidt ook mee een ngo die wereldwijd pleit voor de invoering van een basisinkomen voor iedereen.

De Brit verwijt links het liberalisme in de jaren ’80 en ’90 te veel vrij spel te hebben gegeven. Daar draagt het nu de gevolgen van, meent hij. Hij kreeg de zaal mee toen hij stelde dat het Amerikaanse Goldman Sachs één van de veroorzakers van de financiële crisis was en nu overal in Europa – Griekenland, Italië en de Europese Centrale Bank – ex-werknemers heeft die de lakens uitdelen. Hij verwees zo naar de nieuwe Italiaanse en Griekse leiders Mario Monti en Lucas Papademos en de nieuwe voorzitter van de ECB Mario Draghi.

Tobback staat niet achter alle linkse recepten van de Brit, zo bleek. Hij vindt zijn strijd voor een basisinkomen enkel kunnen in minder ontwikkelde landen en kantte zich tegen zijn voorstel om het recht op uitkeringen onvoorwaardelijk te maken. Wel eens waren ze het over het ondemocratische karakter van technocratische regeringen zoals die in Italië en Griekenland.

Politieke uitspraken deed de sp.a-voorzitter niet of nauwelijks. Hij stelde wel dat Europa niet kan opleggen dat we ons loonsysteem moeten aanpassen zonder ook gemeenschappelijke sociale regels voor te schrijven.

Website: http://www.visie2011.be/

Bron: http://www.demorgen.be/dm/nl/5036/Binnenland/article/detail/1350671/2011/11/19/Links-gaf-liberalisme-te-veel-vrij-spel-in-jaren-80-en-90.dhtml

Bron: http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=DMF20111119_080

Occupy kijken op Haags terras

Marianne van den Berg: een wolf in schaapskleren. Want de manier waarop deze vrouw, gezeten in een rolstoel, haar mening geeft over het wel en wee van burgers met een minimaal inkomen, dwingt respect af. In haar eentje (zit) staat ze zaterdag op het Malieveld in Den Haag haar mannetje. Staat journalisten te woord, blikt in de camera’s en geeft de pers er ongenadig van langs omdat ze niet de waarheid schrijven. En de politici? Ach dat zijn de stromannen van het bankwezen. Terwijl ze in dienst van het volk zijn. En dat moeten ze volgens haar maar weer eens gaan doen. Dienstig zijn aan het volk.
[youtube]OY7x6DaiHaA[/youtube]
Woedend reageert ze ook op de manier waarop de minister denkt de 300 duizend mensen die hun ziektekostenverzekering niet meer kunnen betalen, aan te pakken. Wanbetalers, gewoon harder aanpakken, luidt zijn advies. ,,Het zijn géén wanbetalers. Als je moet kiezen tussen eten kopen voor je kinderen en je ziekenkosten betalen, dan kies ik voor het eerste.’’
De demonstratie die op het zonovergoten Malieveld begon, maar na een uur zich verplaatste richting Het Plein, dreigde even te worden tegengehouden door politie te paard. Omdat de grote groep zich splitste en zich via de smalle straatjes verspreidde, stonden de deelnemers even later toch oog in oog met de stenen versie van hun ‘Vader des Vaderlands’: Willem van Oranje. Met in zijn hand, heel symbolisch, de lijst met namen van steden die zich verzetten tegen de onderdrukking van de toenmalige heersers: de Spanjaarden.
In de uren die volgden werden aan de voet van het beeld vele politieke boodschappen verkondigd. En opgeroepen tot verzet tegen de huidige heersende orde, een wereldelite van banken en multinationals, die volgens velen er op uit is om 99 procent van de wereldbevolking te gebruiken voor slechts één doel: uitbuiting. De sfeer op het plein was gemoedelijk. De omringende terrassen zaten vol en een paar rondwandelende politieagenten hoorden meningen, boodschappen en klachten aan en stopten flyers van onder meer de
Vereniging Basisinkomen in hun zak. Opvallend afwezig waren de vertegenwoordigers van de politieke partijen. Slechts één SP’er had zich in vol ornaat aangemeld. Volgens de leiding was het niet de bedoeling dat OccupyDenHaag een politiek statement zou worden. Maar een manifestatie vóór het volk en dóór het volk. En dat lukt aardig.

Occupy op het Beursplein in Amsterdam

De webmaster was aanwezig op het beursplein op 15 oktober. Het was een sfeervolle middag. Diverse sprekers werden aan het woord gelaten om hun zegje over de huidige situatie te doen en hun ideeen over een verbeterde economie en/of samenleving te ventileren.
De meningen liepen hier toch ook sterk uiteen. Van mensen die het geld volledig af willen schaffen tot mensen die voor een volledige werkgelegenheid willen gaan. Geen eenduidige overeenkomsten, net als in de echte 99% wereld. In de gauwigheid heeft de webmaster nog wel even een bordje gemaakt, zodat ook in Amsterdam het basisinkomen van de partij was. De webmaster was niet op tijd om ook via de microfoon een pledooi te houden voor een onvoorwaardelijk basisinkomen.

Originele Advertentie

http://www.youtube.com/embed/4oAB83Z1ydE

albert einstein, bob dylan, martin luther king, richard branson, john lennon, buckminster fuller, jrr tolkien, muhammad ali, ted turner, maria callas, mahatma gandhi, amelia earhart, alfred hitchcock, martha graham, jim henson, frank lloyd wright , pablo picasso & steve jobs

nagemaakte advertentie

http://www.youtube.com/embed/_3KZw_AER90

Think Different Ad “Spoof” with the following people:
Nelson Mandela, Martin Luther King, Jr., Muhammad Ali, Wilbur Wright, Orville Wright, Jackie Robinson, Jesse Owens, Thomas Edison, Albert Einstein, Thomas Jerfferson, Vernon Baker, Thomas Edison

Blog door Jolanda Verburg
Griekenland staat op de rand van de afgrond. Een faillissement lijkt onafwendbaar. Een mooi moment om het roer volledig om te gooien. Tijd voor iets nieuws. Tijd voor het invoeren van een onvoorwaardelijke basisinkomen.

Vorig jaar nog was ik in Griekenland op vakantie. Deze keer naar Rhodos, een van de Griekse eilanden. Ik vind het een heerlijk vakantieland. Wat het vooral boeiend maakt, naast het altijd goede weer, is de geschiedenis van het land en de vele bewaarde oudheden. Interessant vanwege de niet te onderschatten en basale invloed die dat heeft gehad op ons leven van vandaag. Ons huidige democratisch staatsmodel, het rechtssysteem, het onderwijs, de ethiek, de filosofie vindt voor een groot deel haar oorsprong in het oude Griekenland. We kunnen niet ontkennen dat Griekenland de bakermat van onze beschaving is, dat zie je en dat voel je vooral als je daar bent.

Omdat in het oude Griekenland de basis is ontstaan van de systemen die wij nu hanteren is het misschien een mooie gelegenheid om aldaar een nieuwe systeem in te gaan voeren. Namelijk een onvoorwaardelijke basisinkomen, een nieuwe vorm van overheidsfinanciering, op zich niets nieuws, alleen anders ingericht. Met de invoering van een basisinkomen wordt direct het overheidssysteem geherstructureerd. En als we de media mogen geloven ligt daar een groot deel van de problematiek waardoor Griekenland in de huidige penibele situatie is terecht gekomen.

Basisinkomen
En wat is dan het basisinkomen, hoor ik je denken. Het betreft een individueel, levensloop gebonden vast inkomen, waarmee elk mens, op gelijke voorwaarden, een bestaanszekerheid kan opbouwen. Geen uitkeringen meer, geen ingwikkelde fiscale toeslagen, subsidies of AOW, maar gewoon een vast bedrag per persoon, jong en oud. De hoogte van het basisinkomen wordt slechts bepaald door de leeftijd en verder niets. Het onderwerp onvoorwaardelijk basisinkomen is beslist niet nieuw. De Vereniging Basisinkomen bestaat inmiddels al 20 jaar. Ook in het buitenland is dit begrip bekend en er wordt in de praktijk al mee gewerkt.

Voor informatie over het basisinkomen zijn verschillende bronnen te raadplegen. Te beginnen bij het boek van Jan-Frank Koers getiteld Nieuw Nederland. In heldere taal legt hij uit hoe het basisinkomen in elkaar zit en hoe dit gefinancierd kan worden. Het boek vormt de basis van de daaruit ontstane politieke partij Nieuw Nederland, de enige politieke partij in Nederland die het onvoorwaardelijk basisinkomen hoog op de agenda heeft staan. Alle ander partijen die het er over hebben verbinden voorwaarden aan het ontvangen van een basisinkomen. Dat doet Nieuw Nederland niet. Beoogt wordt een maximaal effect voor mens, samenleving en economie.

Het basisinkomen brengt een sterke vereenvoudiging van de overheidsfinanciering en daarmee een afgeslankte hoeveelheid ambtenaren met zich mee. Het basisinkomen vervangt alle verstikkende regelingen, zoals het gekrakeel van nu over pensioen. Maar het allergrootste voordeel is dat het mensen een vrije keuze geeft en meer mogelijkheden voor ontplooiing op basis van eigen verantwoordelijkheid. Minder loonslaaf, minder stress. Minder Mentale Verzuim, dat volgens de laatste onderzoeken op kan lopen tot 60 à 70% van de in Nederland werkende mensen (ca. 8 miljoen). Als aan de basisvoorziening is voldaan kunnen mensen het werk gaan doen wat ze leuk vinden. En als mensen doen wat ze leuk vinden en daardoor lekkerder in hun vel zitten gaat ook de productiviteit omhoog. Dat is gelijk weer gunstig voor de economie. En dat maakt de cirkel rond.

Hulptroepen naar Griekenland
Wat nodig is om tot invoering van een basisinkomen over te gaan is een proeftuin om in de praktijk te laten zien dat het werkt. En daarmee kom ik weer terug op Griekenland. De Grieken staan met hun rug tegen de muur, de overige lidstaten zitten met hun handen in het haar. Nog meer geld toesturen betekent in stand houden van de oude machtsstructuur die er nu heerst en dat lost dus niets op, maar kost de economie veel geld met alle risico’s van dien. Het enige dat Europa op dit moment kan doen is mensen en middelen inzetten om Griekenland een nieuwe weg in te laten slaan.

Mijn voorstel zou zijn: laat een groep deskundigen uit de Vereniging Basisinkomen, Nieuw Nederland en diverse economen en financiële experts, aangevoerd door Jan-Frank Koers, onder mandaat van de Europese Unie, naar Griekenland afrijzen om de invoering van het basisinkomen in gang te zetten. Eenmaal ingevoerd kunnen alle landen van de Europese Unie individueel tot invoering overgaan. Als we dan nu met z’n allen constateren dat we een nieuwe weg moeten inslaan omdat de huidige weg een doodlopende blijkt te zijn, laten we daar dan zo snel mogelijk mee van start gaan, liefst vandaag nog.

Teken de petitie
Enthousiast over een onvoorwaardelijke basisinkomen teken dan de petitie voor de invoering.

Bron: http://jolandaverburg.blogspot.com/2011/09/reddingsplan-griekenland.html