Genoeg om van te leven

Focusgroepen in discussie over de minimale kosten van levensonderhoud
Wat is armoede? Wat heeft iemand ten minste nodig op het gebied van wonen, voeding, kleding ontspanning en vakantie om niet arm te zijn? En welk maandelijks budget is vereist om een pakket van minimaal noodzakelijke goederen en voorzieningen te kunnen bekostigen? Vier focusgroepen kwamen meermalen bijeen om uitgebreid over deze vragen te discussiëren. Elke focusgroep formuleerde een gezamenlijke visie, die gedetailleerd werd uitgewerkt voor verschillende soorten huishoudens: een alleenstaande man van 35, respectievelijk 75 jaar; een paar zonder kinderen; een alleenstaande moeder met twee kinderen; en een paar met drie kinderen. Dit rapport geeft een overzicht van de standpunten en de budgetten die uit de discussies naar voren kwamen. Op die manier wordt duidelijk wanneer huishoudens in de ogen van groepen burgers naar de huidige Nederlandse maatstaven genoeg hebben om van te leven.

Het onderzoek is door het SCP en het Nibud uitgevoerd via een benadering die in Nederland nog niet eerder werd toegepast: de consensuele budgetmethode. In het rapport komen ook de voor- en nadelen van deze methode aan de orde.

Sociale participatie ook eerste levensbehoefte
Genoeg om van te leven. Focusgroepen in discussie over de minimale kosten van levensonderhoud.

Als iemand buiten zijn of haar eerste levensbehoeften niets extra’s kan betalen, vinden mensen dat er sprake is van armoede. Een zelfstandige woning, gezond eten en nieuw gekochte kleding worden beschouwd als de eerste vereisten. Daarnaast is men van mening dat iemand goed verzekerd moet zijn tegen ziektekosten, brand en inbraak.
Mensen vinden ook dat een huishouden moet kunnen beschikken over telefoon, een televisie en een computer met internetaansluiting. Ook moet er geld zijn voor recreatie, het vieren van verjaardagen, het op bezoek gaan en het lidmaatschap van een (sport)club.
De aanwezigheid van kinderen in het huishouden vereist een hoger budget in verband met kleding en school. Ook moeten er hogere eisen gesteld worden aan de woning en de voeding. Uitstapjes, vakantie of het lidmaatschap van een club worden voor kinderen belangrijker geacht dan voor volwassenen.
De goederen en voorzieningen die mensen noodzakelijk vinden voor alleenstaanden en paren zonder kinderen, zijn te betalen van een bijstandsinkomen. Eenoudergezinnen en paren met kinderen met een inkomen op bijstandsniveau lopen echter het risico dat zij tekortkomen.
Dit zijn de belangrijkste conclusies uit de publicatie Genoeg om van te leven. Focusgroepen over de minimale kosten van levensonderhoud , een gezamenlijke uitgave van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) en het Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting (Nibud), die op dinsdag 4 augustus 2009  is verschenen. Het rapport doet verslag van groepsdiscussies tussen burgers over wat armoede volgens hen is en over de kosten van levensonderhoud die volgens hen minimaal noodzakelijk zijn.

Het onderzoek
Het SCP en het Nibud hebben gezamenlijk onderzoek gedaan naar de meningen van Nederlandse burgers over armoede, over de goederen en voorzieningen die zij minimaal noodzakelijk vinden en over de kosten daarvan. De vraag was in hoeverre de mening van burgers over een minimaal acceptabele levensstandaard overeenkomt met de inhoud van de minimumvoorbeeldbegroting van het Nibud, en in hoeverre het bijbehorende budget aansluit bij de armoedegrenzen van het SCP. Het onderzoek is uitgevoerd via een benadering die niet eerder in Nederland is toegepast: de consensuele budgetmethode. Burgers praatten in groepen met elkaar over de thema’s om zoveel mogelijk tot gezamenlijke standpunten te komen. Vier focusgroepen zijn driemaal bijeengekomen. De gesprekken resulteerden in gedetailleerde budgetten voor vijf verschillende soorten huishoudens: een alleenstaande man van 35 jaar, een alleenstaande man van 75 jaar, een paar zonder kinderen, een alleenstaande moeder met twee kinderen, en een paar met drie kinderen.

De armoedebegrippen, leefstijlen en budgetten waar de focusgroepen op uitkomen, sluiten in het algemeen goed aan bij de systematiek van de SCP-armoedegrens en de budgetmethode die het Nibud hanteert.

Armoede = onvoldoende geld om te voorzien in behoeften
Alle vier focusgroepen waren het erover eens dat armoede inhoudt dat er onvoldoende geld is om in bepaalde behoeften te voorzien. Over welke behoeften dit zijn, varieerden de meningen. Eén groep vond dat iemand arm is wanneer hij of zij de eerste levensbehoeften (onderdak, voeding, kleding) niet kan bekostigen. De andere groepen vonden echter dat er sprake is van armoede wanneer men wel de eerste levensbehoeften kan bekostigen, maar daarbuiten niets extra’s kan betalen.

Noodzakelijke posten
Elke focusgroep discussieerde uitgebreid over goederen en voorzieningen die voor een huishouden minimaal noodzakelijk zijn. Alle groepen vonden een flat geschikt als woonruimte, met een aantal slaapkamers dat past bij de omvang van het huishouden. Gezond eten vond iedereen belangrijk, maar een warme maaltijd hoeft niet iedere dag. De (goedkope) kleding zou nieuw gekocht moeten zijn. Verder zou ieder huishouden tegen bepaalde risico’s verzekerd moeten zijn. In ieder geval is een inboedelverzekering, een aansprakelijkheidsverzekering en een ziektekostenverzekering nodig. Ten slotte hechtten de focusgroepen aan sociale participatie: uitstapjes, het vieren van verjaardagen, zo nu en dan een (goedkope) vakantie en het lidmaatschap van een club zijn volgens hen vooral voor kinderen van groot belang.

Bijbehorende kosten
Over de samenstelling van de goederen- en voorzieningenpakketten waren de vier groepen het wel eens, maar de maandbudgetten bleken soms echter sterk van elkaar te verschillen. De opvattingen over het benodigde aantal exemplaren van de producten (hoeveel warme maaltijden per week, hoeveel paar schoenen?), over het prijsniveau (brood van een goedkope supermarkt of van de warme bakker?) en over de levensduur (hoeveel jaar gaat een wasmachine mee, hoe lang doet men met een jas?) liepen soms nogal uiteen. Voor een alleenstaande liepen de budgetten van de vier groepen uiteen van ruim 800 euro per maand tot iets meer dan 975 euro per maand; voor een paar met drie kinderen varieerden de budgetten tussen bijna 1700 euro en ruim 2200 euro.

De aanwezigheid van kinderen in het huishouden deed het vereiste budget bij alle groepen sterk oplopen. Er is meer geld nodig voor speelgoed, opvang en school. Ook stelde men hogere eisen aan de kwaliteit van de woning (groter, met meer meubels en liefst in een goede buurt) en van de voeding (meer fruit en meer verse groenten). Uitstapjes, een vakantie of het lidmaatschap van een club werden voor kinderen als belangrijker gezien dan voor volwassenen. De groepen waren algemeen van mening dat kinderen er niet de dupe van mogen worden als de ouders een beperkt inkomen hebben.

Inkomsten op bijstandsniveau in de meeste gevallen toereikend
De maandbudgetten die nodig zijn om de samengestelde pakketten van goederen en voorzieningen te bekostigen, zijn vergeleken met de inkomsten die de huishoudens zouden hebben op het niveau van de bijstand en van het wettelijk minimumloon. In beide gevallen zijn de inkomsten inclusief alle heffingskortingen, vakantietoeslag en overige subsidies en tegemoetkomingen.

De pakketten zoals die door de focusgroepen zijn samengesteld, blijken niet altijd te bekostigen van een inkomen op bijstandsniveau. Dit geldt vooral voor een paar met drie kinderen; voor hen zou het tekort kunnen oplopen tot bijna 500 euro per maand. Een alleenstaande moeder met twee kinderen houdt op grond van het budget van een van de focusgroepen ruim 50 euro per maand over, maar komt volgens een andere groep ruim 250 euro tekort. Voor alleenstaanden en paren zonder kinderen zou een inkomen op bijstandsniveau wel toereikend moeten zijn.

Het minimumloon is over het algemeen wel voldoende; alleen een paar met drie kinderen heeft volgens twee van de vier focusgroepen meer inkomsten nodig om alle budgetposten te kunnen bekostigen. In beide gevallen gaat het om een bedrag van meer dan 300 euro per maand. Vooral alleenstaanden zouden echter moeten kunnen rondkomen van het minimumloon. Volgens de budgetten van alle vier groepen is er dan zelfs een fors overschot, oplopend van 270 euro tot ruim 400 euro per maand.

De publicatie is verkrijgbaar bij de (internet)boekhandel of te bestellen via de web-site: www.scp.nl

Download het document: Genoeg om van te leven – SCP 2009

Bron: http://www.scp.nl/…/Persbericht_Genoeg_om_van_te_leven

Bron: http://www.scp.nl/content.jsp?objectid=21483

It is an honor for me to be invited to participate in this “United Nations Regional Commissions’ High Level Meeting on Transition to Democracy”, in this panel on “Balancing Growth and Social Justice”, concerning mainly the Arab Countries, held in Beirut, Lebanon, on January 15 and 16, 2012. This is a highly relevant opportunity to exchange ideas about the experiences of so many countries in the five continents about how we can raise the level of justice in our societies so as to live with a sense of solidarity and peace.

As a Brazilian Senator, member of the Workers’ Party (Partido dos Trabalhadores), author of Law 10.835/2004 that institutes a Citizen’s Basic Income to all residents of Brazil, including those foreigners who are living in Brazil for five years or more, no matter the origin, race, sex, age or socioeconomic condition, and also Co-President of Honor of the Basic Income Earth Network – BIEN – I am happy to bring you information about what is going on in my country, and about the development of this proposal in other parts of the world.

According to the law, approved by consensus of all parties, in December 2002 in the Federal Senate, and in December 2003, in the Chamber of Deputies, and then sanctioned by President Luiz Inácio Lula da Silva in January 8, 2004, the Citizen’s Basic Income will be an annual monetary benefit, equal to all, sufficient to attend the basic needs of each person. It may be paid monthly, in equal parcels. Its level will consider the level of development of the nation and the financial possibilities. It will be instituted gradually, under the Executive criteria, taking into account those most in need in the first place, such as the Bolsa Família Program does today.

In his “The Idea of Justice” (Penguin Books, 2009), the Nobel Prize economist Amartya Sen tells us about the importance of searching for justice, of building democracy, of the government built by debate, as well as of the nature, the viability and the extent of the demands of human rights. He mentions the sense of perception of clear injustices that could be overcome that characterized the actions of the Parisians in the French Revolution of 1789, Mahatma Ghandi in India and Martin Luther King Jr in America.

Amartya Sen mentions several examples of how democracy, freedom of expression and of the press have contributed for societies to solve their problems including that of severe famines.

Sen asserts that the history of the Middle East and of the Muslin people includes a large number of episodes of public discussions and participatory politics through dialogue. In the Muslin kingdoms centralized in Cairo, in Baghdad and Istanbul, in Iran, in India or even in Spain, there were many defenders of public discussions. He argues that the degree of tolerance with respect to different points of view was frequently exceptional in comparison to Europe in the XVI and XVII centuries. I am sure that Amartya Sen is regarding very well the development of this Meeting in Beirut.

Sen’s starting point is the Theory of Justice as Equity elaborated by John Rawls. In his “A Theory of Justice” (Harvard University Press, 1971), Rawls establishes the principles of Justice that should be put into practice in a society:

1. Each person is to have an equal right to the most extensive system of equal basic liberties compatible with a similar system of liberty for all (the principle of equal liberty);
2. The inequalities of social and economic advantages are justified only if (a) they contribute to the improvement of the less advantaged of the society (the principle of difference), and if (b) they are linked to positions that everybody has equal opportunities to occupy (the principle of equal opportunity).

In 2005, I had the opportunity to attend the first lecture given together by Professors Amartya Sen and Philippe Van Parijs, in their discipline, “Justice and Cultural Diversity”, for the graduate students of Harvard University. Van Parijs asked the students who had a mother language other than English among them. About one third raised their hands. He observed that even having different backgrounds – in terms of origin, race, language, religion and so on – we could have common views on our criteria about how to build a just society.

Then, Amartya Sen explained that in that discipline they would examine what are the institutions that would help us in raising the level of justice. For example, when slavery was abolished, it raised the level of justice in society. If we provide a good level of education for all boys and girls in the society, we are raising the level of justice. “In this course we will examine”, Sen mentioned, “to what extent an Unconditional Basic Income, as argued in favor of by Professor Philippe Van Parijs and Senator Eduardo Matarazzo Suplicy, who is visiting us today, will or not raise the level of justice in society.” I felt quite happy.

We could think of other instruments that would help in this direction, such as the stimulus to cooperatives, the expansion of microcredit, the agrarian reform, a good public health system, the participatory budget and so on. John Rawls mentions in “A Theory of Justice” that a negative income tax that would guarantee a minimum income to all would help the application of the principles of justice.

According to Professor Philippe Van Parijs, in “Real Freedom for All. What (if anything) may justify capitalism?” (1995, Oxford), much better than the Negative Income Tax to Guarantee a Minimum Income is the Unconditional Basic Income to all, no matter origin, sex, race, age or socioeconomic condition, for the purpose of applying the three principles of justice.

What follows is the development of the paper that I have prepared for the Book of essays for Philippe Van Parijs, “Arguing about justice”, edited by Axel Grosseries and Yannick Vanderborght (2011, UCL, Universitaires de Louvain), because of his 20th year as the responsible for the Hoover Chair in economic and social ethics at the Catholic University of Louvain as well of his 60th birthday.

How Basic Income inspired Brazil’s social policy

In 1966-68, and again in 1970-73, as I was studying for my Master’s and my PhD in Economics at Michigan State University, in the USA, I came across the concept of income guarantee through a negative income tax (NIT). Back in Brazil, I interacted with Professor Antônio Maria da Silveira, who had proposed the institution of such a NIT in our country (Silveira 1975). When I was elected Senator by PT-SP for the first time in 1990, we then worked together on a proposal called the Guaranteed Minimum Income Scheme, PGRM. Every adult person 25 years or older who did not earn at least 45 thousand Cruzeiros per month (at that time, about US$150) should have the right to a complement of 30% to 50% of the difference between that level and his/her disposable income. The project was approved by the Federal Senate, by consensus of all parties, on December 16th, 1991. It went to the Chamber of Deputies where, at the Committee of Finance and Taxation, received an enthusiastic written opinion from Representative Germano Rigotto (PMDB-RS). The proposal, however, was not voted in that form because of several developments that followed.

The debate on the subject then started to flourish in Brazil. In 1991, during a discussion with approximately 50 economists who were close to the Workers’ Party (PT), Antônio Maria da Silveira and I presented the PGRM proposal. Professor José Márcio Camargo observed that the guarantee of a minimum income was a good step, but that it should be granted to needy families only, with children attending school on a regular basis. These children would then not be induced to work in order to help the survival of their families.

In 1995, taking these thoughts into consideration, Mayor José Roberto Magalhães Teixeira (PSDB), in the municipality of Campinas, and Governor Cristóvam Buarque (PT), in the Federal District, started minimum income schemes linked to educational opportunities. The programs were called Bolsa-Escola. All families with income per capita below half the minimum wage would have the right to receive: a) in Campinas: whatever would be necessary to complete half the minimum wage per capita for the family; b) in the Federal District: a full minimum wage, no matter the size of the family, or how many people in the family were working or not. Those experiments inspired several other municipalities. In the National Congress, bills were presented defining the support level that the Federal Government would provide to municipalities introducing minimum income programs related to educational opportunities.

In 1996, I took Philippe Van Parijs for an audience with President Fernando Henrique Cardoso and the Minister of Education, Paulo Renato Souza. Van Parijs argued that an unconditional basic income was a first-best, but also recognized that starting with a minimum income guarantee associated with education opportunities was a good step, because it was related to investment in human capital. President Fernando Henrique Cardoso then gave permission to the National Congress to approve a law which authorized the federal government to grant a financial support of 50% on the amount spent by the municipalities that provide a minimum income linked to social and educational opportunities.

In March 2001, again under Fernando Henrique Cardoso’s impulse, the National Congress approved another law authorizing the federal government to conclude agreements with all Brazilian municipalities in order to implement the Bolsa Escola. Later on, the government also instituted the Bolsa-Alimentação and the Auxílio-Gás programs. In 2003, Luiz Inácio Lula da Silva’s government instituted the Vale-Alimentação program.

In October 2003, President Lula’s government decided to unify and rationalize these different programs into a single Bolsa Família Program, which had 3.5 million families registered in December 2003. The number increased to 6.5 million families in December 2004, 11 million families in December 2006, and 13.352 million families, or almost 50 million Brazilians, in December 2011.

The Bolsa Familia: A Success Story

Along with other economic policy instruments, the Bolsa Família Program greatly contributed for the reduction of absolute poverty and the level of inequality in Brazil. The Gini coefficient had reached 0.599 in 1995, but gradually decreased every single year, reaching 0.581 in 2003, 0.544 in 2008, 0.530 in 2009, and 0.526 in 2010 [1]. The proportion of families under the extreme poverty line, with income per capita below R$ 93.75 which was 17.5% in 2003, decreased to 8.8% in 2008. The proportion of poor families, with income per capita below R$ 187.50, decreased from 39.4% in 2003 to 25.3%, in 2008. These favorable results can also be shown in the following way. The 20% poorest families had an income per capita increase 47% faster than the income of the richest 20%. While in 2001, the average income of the 20% richest families was 27 times more than that of the 20% poorest families, in 2008 it was 19 times higher, a reduction of 30% in inequality in seven years.

Since June, 2011, when the newly elected President Dilma Rousseff announced the Brazil Without Misery Plan and an adjustment of the program, the Bolsa Familia stated to function as follows: If the family per capita income is below R$ 70 per month, it has the right to receive a basic benefit of R$ 70 per month [2]. All families with monthly per capita income below R$ 140 are entitled to R$ 32, R$ 64, R$ 96, R$ 128 or R$ 160 if they have one, two, three, four, five or more children under 16 years of age respectively, plus R$ 38 for each adolescent between 16 to 18 years of age (up to a maximum of two). Therefore, the average benefit per family has increased to R$ 120 per month, with a minimum of R$ 32 and a maximum of R$ 306 per month.

The average size of the Brazilian family is 3.3 persons. The average is somehow higher, for families that benefit from the program. These families need to meet important requirements. If the mother is pregnant, she has to go to the public health network for prenatal examinations and monitoring. Parents have to take their children up to six years of age to be vaccinated according to the calendar of the Ministry of Health. Children from seven to 16 years of age have to go to school, with an attendance average of at least 85%. Children from 16 to 18 years of age must attend school with at least 75% attendance.

Despite the achieved progress, Brazil is still one of the most unequal countries in the world. While the poorest 40% live with 10% of the national income, the richest 10% live with more than 40%. The income appropriated by the 1% richest is the same as of the 45% poorest. Undoubtedly, the creation and expansion of the Bolsa Família Program had positive effects. However, in order to move towards a more efficient and direct eradication of the absolute poverty, as well as to achieve greater equality and guarantee greater real freedom for all, Brazil should implement a true Citizen´s Basic Income (CBI).

Towards A CBI

During the 1990s, I increasingly interacted with the founders of the Basic Income European Network (BIEN) [3], and took part in its bi-annual congresses. I was then convinced that an unconditional Basic Income for all was much better than conditional schemes or even a NIT. For this reason, in December 2001, I presented a new bill of law to the Brazilian Senate, which called for the institution of the Citizen´s Basic Income (CBI). After having studied the proposition, Senator Francelino Pereira (PFL-MG) argued that it had to be made compatible with the Fiscal Responsibility Law under which it is necessary to secure correspondent revenue for expenditures. He suggested the inclusion of a paragraph saying that the CBI had to be instituted step by step, starting with those most in need, until one day it will be unconditional for everyone regardless of income. It reminded me of James Edward Meade’s recommendation, in the last chapter of Agathotopia. What is important is to have our objectives crystal clear in mind, and to move firmly, gradually, in that direction.

Due to this aspect, the bill of law was approved by consensus of all parties in the Senate (December 2002) and the Chamber of Deputies (December 2003). When it came to the President for his examination, Minister of Finance Antonio Palocci told him: “since it is to be introduced step by step, it is feasible and you may sanction it”. On January 8th, 2004, President Luiz Inácio Lula da Silva sanctioned the Law 10.835/2004 that institutes a CBI, step by step, under the Executive criteria, starting with those most in need, such as in the Bolsa Família program. Later, then, we will have an equal CBI for everyone as an individual right to participate in the wealth of the nation. On this day, the President received the following message from economist Celso Furtado:

At this moment when Your Excellency sanctioned the Citizen’s Basic Income Law I want to express my conviction that, with this measure, our country puts itself in the vanguard of those that fight for the building of a more harmonious society. Brazil was frequently referred as one of the last countries to abolish slave labor. Now with this act which is a result of the principles of good citizenship and the wide social vision of Senator Eduardo Matarazzo Suplicy, Brazil will be referred as the first that institutes an extensive system of solidarity and furthermore, it was approved by the representatives of its people.

As I see it, a true CBI should be as high as possible in order to meet each person’s vital needs, and should be paid to all inhabitants of a community, municipality, state, country, or even, someday, to the whole population of a continent or the world. Regardless of his/her origin, race, sex, age, civil, social or economic condition, everyone will have the right to receive the CBI as a right to participate in the wealth of that community, municipality, state, country, continent or the planet. Such a scheme has many advantages. Let me mention a few of them.

First, all the bureaucracy involved in knowing each person’s income in formal or informal market would be eliminated. This would also allow for the elimination of any stigma or shame, since individuals would not need to tell civil servants: “I earn only this much, so I need a supplement of income for my survival”.
Second, perhaps the most important advantage of the Citizen’s Basic Income is that it raises everyone’s level of dignity and freedom. From the point of view of what Amartya Sen says in “Development as Freedom” (1999, New York: Knopf): “Development, to be meaningful, must mean a greater degree of freedom for everyone in society.” Take the case, for example, of a girl who does not have another alternative for her survival than selling her body. Or a young man who, to support himself and his family is forced to work for the drug traffic gangs. If there is a Citizen’s Basic Income, they can refuse those alternatives, and wait for opportunities that match their propensity or vocation.

Third, a basic income allows for the elimination of the dependency phenomena. Conditional programs function as follows: if a person’s income is below a given amount, she is entitled to an income supplement. When she gets a job, she loses (part of) the benefit. Hence, she might decide not to take that job and gets into the unemployment or the poverty trap. With a universal basic income she will have more employment options.

One of the most often-heard objections to Basic Income consists in saying that it would stimulate idleness. The Brazilian Constitution and laws, as well as the laws of so many countries, assure the right to private property. That means that the owners of factories, farms, hotels, restaurants, banks, real estate and financial bonds have the right to receive capital revenues, that is, profit, rent and interest.

Do the Brazilian laws, or of most other countries, mention that to receive those revenues, the capital owners must demonstrate that they are working? No, and they usually work, and many of them also dedicate a good part of their time to voluntary work. Do they need to demonstrate that their children are attending school? No. Nevertheless, their children usually attend the best schools.

So, if we assure those who have more resources the right to receive their revenues without conditions, why not extend to everyone, rich and poor, the right to participate in the nation’s wealth as our right for being Brazilians? If we want to eliminate absolute poverty, becoming a more equal and fair society and assuring dignity and real freedom to everyone in the society, instituting the Citizen’s Basic Income is a solution as simple as leaving home through the door.

Turning Basic Income into reality in Brazil

In Brazil, we could consider the institution of the Citizen’s Basic Income (CBI) as consistent with the values defended by the indigenous, by the fighting “quilombolas” and those for the slavery abolition, and by all those researchers and scientists who fight for the creation of a fair nation.

In the same way as the first minimum income linked to educational opportunities started locally, in Campinas and in the Federal District, it is possible to start the CBI in communities or municipalities.

Take the example of Recivitas – Instituto pela Revitalização da Cidadania, an organization which has created a free library and a free toy center in Vila de Paranapiacaba (Serra do Mar, 1,200 inhabitants). It has recently proposed the creation of a CBI. Recivitas President Bruna Augusto Pereira and coordinator Marcus Brancaglione dos Santos are waiting for the steps of Santo André’s Mayor to carry out the project. While waiting, they started a pioneering experience in another village, Quatinga Velha where, since the beginning of 2009, they pay R$ 30, or US$ 18, per month to 83 persons. This is possible thanks to the voluntary contributions of several citizens.

Another promising experiment is taking place in Santo Antonio do Pinhal, in Serra da Mantiqueira, 177 km from São Paulo, 6.500 inhabitants. There, on October 29th, 2009, the Municipal Chamber, by consensus of its nine councilmen, approved the Municipal Bill of Law for a Basic Income, proposed by Mayor José Augusto de Guarnieri Pereira (PT). Among the 5.565 Brazilian municipalities, it is the first that approved a law instituting the CBI. Its first article declares:

“With the purpose to turn Santo Antonio do Pinhal into a Municipality that harmonizes sustainable social and economic development with the application of justice principles, meaning the solidarity practice among all its inhabitants, and, above all, to grant a higher level of dignity to all its inhabitants, the Citizen´s Basic Income of Santo Antonio do Pinhal – CBI is instituted, consisting in the rights of all registered residents or residents in the Municipality for at least 05 (five) years, regardless of their social and economic status, to receive a monetary benefit.”

Exactly as in the federal law, it also states that the CBI will be achieved gradually, giving priority to the most needed segments of the population. To finance the payment of the CBI, a Municipal Fund will be created.

To turn the CBI feasible for the whole country however, it would be necessary to collect a great amount of resources. If it wants to provide an even modest improvement in relation to the Bolsa Família, Brazil should begin with at least an amount higher than the average paid by this scheme, i.e. R$ 120 per family, which means something like R$ 40 per person for a family of three members. So, if we think about a CBI of R$ 40, it would be R$ 240 per month for a family of six members. In 12 months, the yearly amount would be R$ 480 per person. With Brazil’s population reaching 191 million in 2011, we would need R$ 91,680 billion, something around 2.71% % of the Gross National Product of R$ 3,388 trillion or US$ 2,287 trillion in 2010, about 6.7 times the Bolsa Familia budget of R$ 13.6 billion for 2010, a considerable leap.

R$ 40, or US$ 22, per month is a modest amount, but in time, with the progress of the country and the growing approval from the population, the CBI could turn into R$ 100, then R$ 1.000, and so on. A way to make it feasible is the creation of the Citizen’s Brazil Fund, according to the Bill of Law 82/1999, which I presented to the Senate. It has already been approved by consensus by the Senate, and is in legal procedures in the Chamber of Representatives, where it has been approved by the Committee of Family and Social Security. This Fund is constituted by 50% of the resources generated by authorization or concession of natural resources exploitation; 50% of the revenues from rentals of federal government real estate, which belong to all the population; 50% of the revenues generated by concession and services and public works and other resources. The output generated by the investments of the Fund resources, like the Alaska Permanent Fund, will be used to pay CBI to all the Brazilian residents.

Citizen’s Brazil Fund legislation is now awaiting approval by the Chamber of Representatives Committee of Finance and Taxation. A new reporter has been nominated, Federal Representative Cláudio Puty (PT-PA) (from the Workers’ Party, State of Pará). He will be able to present a favorable report as long as there is a green light from the Executive. This is not so easy, although I always say that I am ready to accept any suggestion to make the proposal feasible, such as to diminish the proportions that are listed in the proposal. It is important to consider that Congress approved in 2010 President Lula’s initiative regulating the proceeds of the oil found in the Pre-Salt area deep in the Atlantic Ocean. The legislation has the eradication of poverty, the expansion of educational opportunities, scientific and technological progress, and better environmental and cultural activities as its main objectives. There is a strong dispute, however, between the representatives of the Federal Units, 26 States and one Federal District, on how to distribute the resources from the exploitation of the pre-salt oil.

Another promising alternative is being pointed out Professor Philippe Van Parijs while quoting Edward Glaeser’s excellent book “The Triumph of the City”, Penguin, 2011, p.221:

“Smart environmentalism needs to embrace incentives (…) Throughout the world, we can adopt a global emission tax that charges people for the damage done by their carbon emissions (…) Opponents of big government understandably worry that this type of policy will just turn into an added source of revenue for the government, but this worry can be reduced with a public commitment to rebating tax to citizens as an energy dividend, much as the state of Alaska pays each of its citizens an annual dividend from all revenues.”

Especially when more people understand how CBI could contribute for the construction of a fair and more civilized Brazil, more voices will be saying to the President of the Republic, to the Governors and Mayors: “It is a good proposal. Let’s put it into practice right away”.

Conclusion: what are the immediate prospects?

During the IV National Congress of the PT in Brasilia, February 19th to 21st, 2010, by the unanimous vote of the 1.350 delegates, the following point was added to the National Program of Dilma Rousseff, who was acclaimed Presidential candidate by consensus:

“The Great Transformation
The accelerated growth and the fight against racial, social, regional inequalities and the promotion of sustainable development will be the axis of the economic development structure.
19) The expansion and the strengthening of the popular consumption goods, that produces strong positive impact over the productive sector system, will be attained by:
a)…
f) permanent improvement of the income transfer programs such as the Bolsa Família, to eradicate hunger and poverty, to facilitate access of the population to employment, education, health and higher income;
g) transition from the Bolsa Família Program towards the Citizen´s Basic Income, CBI, unconditional, as a right of every person to participate in the wealth of the nation, such as set by the Law 10.835/2004, a PT initiative, approved by all parties in the National Congress and sanctioned by President Luiz Inácio Lula da Silva in January 8, 2004.”

It would be rational that the Bolsa Família and the state social programs become unified since they are quite similar. Both could be increased in value, for more people, in the direction of the CBI.

President Dilma Rousseff was elected in October 31st, 2010 in the second ballot, with almost 55.7 million votes, 56% of the total. On her inauguration day, on 2011, January 1st, she announced that the eradication of misery or extreme poverty in Brazil would be her first and most important priority.
On June 11st, President Dilma Rousseff announced the Brazil Without Misery Plan. The main purpose is to include in the program those 16.27 million people who are not yet being benefitted by the Bolsa Família program, although they are people who, according to the 2010 Census, are living with less than 70 reais per capita. She announced that the government will start making an active search for these people wherever they are. Since many of these people are children up to 14 years of age, the Bolsa Família Program increased the benefit from three to five children up to 15 years of age that may receive the 32 reais per child. This measure is expected to reach 800 thousand families more, up to 2014, and 1.3 million more children.

It will be a tremendous challenge for a 150-year old financial institution like the Caixa Econômica Federal, a Caisse des Dépôts, to administer the unconditional right to all 191 million Brazilians, even more in the future. But for an institution that was able to increase the number of families being benefitted by the Bolsa Família Program from 3.5 million families in December, 2003, to 13 million in December 2011, that corresponds to around 50 million inhabitants, and so efficiently, to manage the Citizen’s Basic Income to all Brazilians is a feasible objective. It is my purpose to help President Dilma Rousseff and her Ministers to take the necessary steps to institute the Citizen’s Basic Income by 2014.

[1] Sources: Study number 30 of IPEA – Instituto de Pesquisa Econômica Aplicada, First Analysis about the results of the 2008 PNAD – Pesquisa Nacional por Amostra de Domicílios, published in September 24th, 2009, plus the 2009 PNAD and 2010 Census results officially published by the IBGE – Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística in 2010 and 2011
[2] As of June 1st, 2011, R$ 1,00 was US$0.63, and €0.44.
[3] In 2004, BIEN became the Basic Income Earth Network.

BIBLIOGRAPHY
CASTRO, Josué (1951). Geopolítica da fome: ensaio sobre os problemas de alimentação e de população do mundo. Rio de Janeiro, Editora da Casa do Estudante do Brasil.
FRIEDMAN, Milton (1962). Capitalismo e liberdade. Rio de Janeiro, Editora Arte Nova, 1975.
INSTITUTO CIDADANIA (2001). Projeto Fome Zero: uma proposta de política de segurança alimentar para o Brasil. São Paulo. Instituto Cidadania/Fundação Djalma Gui marães.
LAVINAS, Lena (2001).  The appeal of minimum income programmes in Latin America. ILO Brasil Regional Office – World Bank Agreement. SES (Seeking Distributive Justice – Basic Security for All) n. 7.
MEADE, James Edward (1989).  Agathotopia:  the economics of partnership. Aberdeen, Aberdeen University Press.
RAWLS, John (1971).  A theory of Justice. Cambridge, MA: Harvard University Press.
SEN, Amartya (1999).  Development as Freedom. New York: Knofp.
SEN, Amartya (2009). The idea of justice. Great Britain, Penguin Books.
SILVEIRA, Antônio Maria (1975).  “Moeda e redistribuição da renda”. Revista Brasileira de Economia, abr/jun. [Reproduzido em Silveira (1981). Moeda e redistribuição de renda. Rio de Janeiro. Edições Multiplic.]
VAN PARIJS, Philippe (2001).  What’s Wrong with a Free Lunch? Foreword by Robert M. Solow. New Democracy Forum Series. Boston, Beacon Press.
VAN PARIJS, Philippe (1995).  Real freedom for all: what (if anything) can justify capitalism? Oxford, Oxford University Press.
VAN PARIJS, Philippe & VANDERBORGHT, Yannick (2006),  Renda Básica de Cidadania,  argumentos éticos e econômicos,  Rio de Janeiro: Record.

Income, Commons & Democracy

From A European People’s Campaign to the Building of an Alternative Europe

Throughout Europe, we are witnessing massive transfers of common resources from the public to the private sphere. Our democracies are increasingly being jeopardized by collusive state and market actors; government representatives that have prioritized the short term profits of individuals and corporations ahead of the interests of the people, resulting in the lowering of incomes for common people while raising them for those that created the crisis. From Greece to Spain to London and Rome, the European people are increasingly aware of the need for a different model of globalization. From those resisting the privatization of resources (for example in Italy with the water referendum) to the recent occupations of public spaces against neoliberalism (for example in Spain and Greece), we see these movements as efforts to reclaim the commons, both of resources and democratic spaces, which belong to the 99% and have been appropriated by the 1%. The moment is ripe for the building of an alternative Europe, one which is not merely the product of neoliberal economic policies but rather the political will of the European people.

The Rome forum brings together over forty organisations, networks and social movements from at least seven European countries to take forward common transnational campaigns on the themes of the commons and minimum income within the fight for precarious working and living conditions, relying also on the new instrument of the European Citizens’ Initiative. The event will be a real opportunity to build European networks and campaigns that will take concrete forms in follow-up meetings in Spain, the UK, Romania, Bulgaria and France in the following months to continue the work begun in Rome. The emphasis on concrete campaigns will be the starting point to engage in a reflection on the revision of the EU Treaties, to propose an alternative vision of Europe.

A European Citizen’s Initiative for a European Charter of the Commons was initiated by the municipality of Naples, with the the first high level technical meeting of jurists taking place recently (in December) at the International University College of Turin. Proposals for an Initiative on minimum income have been taken forwards, amongst others, by the Basic Income Network, following the proposals advanced by the European Parliament in October 2010.

The Italian organisations behind this the event are the International University College Turin, European Alternatives, Teatro Valle, Centro Studi per l’Alternativa Comune, Municipality of Naples, Basic Income Network, Tilt, Il Manifesto, Rete della Conoscenza, Altramente and Arci.

FORUM PROGRAM (draft)

Simultaneous interpretation from and to English will be available

Friday 10th – Opening assembly: An Alternative Europe is Possible

• 17:00 Intervention from participants from Italy, Hungary, Romania, France, Spain UK and Bulgaria to launch a new Europe in response to austerity, based on common goods, income and participation.
• 19:00 Aperitif and networking

Saturday 11 – Towards a European Charter of the Commons

• 9.30 Coffee and Registration

• Ugo Mattei (International University College Turin)
• 10:00 – 13.00 Commons, Direct Democracy & Fundamental Rights in Europe
  Reclaiming the commons requires not only the reshaping of the democratic process as it stands today by offering an alternative to the model that has prevailed under state and market models, but also the protection of access to such resources as fundamental rights.
  Interventions by:

• Alberto Lucarelli (Municipality of Naples)
• (to be followed by additional speakers from throughout Europe)
• Open debate to follow
• 13.00: Lunch break
• 14.00-18.00 International Round Table & Working Groups
  Different organisations will confront each other on the themes of the morning as well as break down into smaller working groups on specific themes.

• Translating the commons in different European contexts
• Creating a Transnational Network Around the European Charter of the Commons
• Legal & Technical Requirements of the ECI Campaign
• Roadmap & Timeline: Future Steps Towards the Campaign

Sunday 12: Towards a European Basic Income

• 9.30 Coffee and registration
• 10:00 Basic Income in Europe
  On Sunday, a campaign on Minimum Income at a European level will be discussed, as a solution to precarious working and living conditions.
  Intervention of:

• Basic Income Network
• Riccarto Petrella (Italy/Belgium)
• Adrian Dohartu (GAS, Romania)
• Mariya Ivancheva (Red House, Bulgaria)
• Aitor Girona i Tinoco (DRY, Spain)
• Ben Little (Radical Future, UK)
• Ilian Livanos (University of Coventry, UK Greece)
• (to be followed by additional speakers from throughout Europe)
• Open debate to follow.
• 12.00 Thematic Workshops

• Income, work and precarity
• Income and financial sustainability
• Income and gender or Income and legality (tbc)
• 13:45 Lunch
• 14.30 – 16:30: International round table on income: how to translate demands for a minimum income in different European contexts and roadmap towards the construction of a European campaign
• 16.30 Plenary: Launch of campaigns or common initiatives and shared roadmap for the next months.
• 17:30 Closing

Een beetje zoeken en surfen leerden haar 10 belangrijke redenen waarom mensen niet willen geloven in dit nieuwe systeem waarin arbeid ontkoppeld wordt van inkomen. Verder schijft ze:

Dat onze beleidsmakers nog niet op het OBI systeem gekomen zijn, snap ik niet: ze vergaderen zich te pletter, maken ruzie over hoe ze de voorzieningsstaat gaan hervormen, stappen naar de pers met one-liners en durven het aan na 530 dagen te zeggen dat ze nog bijna nergens staan wat de socio-economische hervormingen betreft.

Nochtans is het OBI een krachtige hefboom voor hervorming. Enerzijds een heel vooruitstrevend idee, anderzijds ook wel een complex en ingewikkeld systeem waarbij een globale aanpak moet gebeuren van al onze maatschappelijke problemen.

Journalisten weten ook niet hoe het OBI in te pakken en te verkopen. Ze doen het af en toe wel eens, maar altijd met journalistieke vragen die blijven hangen aan het bestaande systeem en zelden tot nooit met progressieve vragen die verder gaan dan het klassieke: worden we met een OBI niet allemaal lui?

Dus, ze is zelf  gaan zoeken.

Waarom willen we niet geloven in het OBI?

Ze vond 10 redenen.

1. Het OBI? Kan je het nog liberaler bedenken?

Volgens sommigen is het OBI een typisch liberaal bedenksel: zij willen zich namelijk zo vlug mogelijk van de voorzieningsstaat ontdoen. Nochtans is het niet dàt wat de liberalen bedoelen. Ze bedoelen dat het gecentraliseerde herverdelingssysteem niet meer werkt: het is duur, het genereert evenzeer sociale ongelijkheid als privileges. Dat alles voor heel weinig resultaat, bovendien verschrikkelijk duur.
Voor sommige liberalen (Verhofstadt ondermeer-zie burgermanifesten) is het OBI daarom het alternatief voor die voorzieningsstaat die toch niet meer werkt. Maar hiermee willen de liberalen niet gezegd hebben dat je alles van die voorzieningsstaat moet schrappen. Geen liberaal die het in zijn hoofd haalt welvaart af te schaffen, welzijn te dumpen of de sociale zekerheid te schrappen. Maar je bent liberaal of je bent het niet: alles kan éénvoudiger. Schaf de meeste van die sociale voorzieningen af (werkloosheidsuitkering, brugpensioen, tijdskrediet,…) en giet ze in het OBI.
Bovendien en vooral last but not least, het OBI biedt de liberalen de kans om hun blazoen wat op te blinken. Ze worden nu met de vinger gewezen als de grote schuldigen: het liberalisme van de XXste eeuw is de oorzaak van alle onheil die we vandaag kennen.
Hoe vreemd het ook mag klinken, het OBI past wonderwel in het liberale verhaal! Inderdaad: een ‘markt’ kan nooit goed werken/groeien, als de gebruikers van die markt niet vrij zijn in hun keuze om al dan niet mee te gaan met die markt of eruit te stappen.

2. Het OBI?Wat een communistisch idee!

Sommigen denken echter dat het Obi iets typisch communistisch is. Maar het communisme had toch tot doel alle private eigendom en elke ongelijkheid te wissen? Het OBI daarentegen zorgt ervoor dat ongelijkheden verdwijnen en private eigendom toch nog kan. En in tegenstelling tot het communisme, voor het OBI heb je geen controle nodig (staatscontrole), het wordt onvoorwaardelijk toegekend aan elke burger. Het OBI maakt de burger dus los van de staat en elke ondemocratische staatscontrole. In het algemeen dus: we moeten stoppen met van het OBI een links of rechts verhaal te maken. Het OBI overstijgt links en rechts. De weinige ‘meningsverschillen’ zijn gemakkelijk te overstijgen, tenzij….links en rechts niet met elkaar in debat willen gaan….zoals nu in België.

3. Het OBI zal de mensen lui maken.

Eerst en vooral moeten we dan eens een cijfer op het OBI durven te plakken. Sommigen hebben het over een OBI dat tussen de 400 en 850 euro ligt. Ik denk dat er niet veel mensen zijn die met zo’n inkomen comfortabel in de hangmat kunnen gaan liggen en beslissen dat ze nooit meer gaan werken.
Trouwens, alvorens naar de anderen te kijken, laat onszelf eens de vraag stellen: en ik, wat ga ik doen met een OBI van 800 euro dat ik zomaar elke maand op mijn rekening krijg, of ik nu werk of niet? Ik stelde de vraag al eens hier en daar. Ik werd eerst raar bekeken en dan kwamen de tongen toch wat los. Wat heb ik daaruit geleerd? Dat de meesten wel graag werken, maar dat ze graag vrijer zouden willen zijn in hun keuzes op de arbeidsmarkt, dat iedereen wel droomt van een win-for-life, meer nog dan plots ettelijke miljoenen op de bankrekening te krijgen zoals bij de euro millions trekking en niet meer weten welke kant het nu uit moet met hun leven.
Meer concreet, en dat ontdekte men ook bij een aantal proefstalen rond het OBI die men in de jaren 70 in Canada deed: het OBI doet het aantal werkwilligen verminderen met 11%. Dat is best veel, maar blijft toch heel ver weg van « het OBI maakt iedereen lui ». Er werd trouwens ook vastgesteld dat het vooral vrouwen, studenten en mensen waren, die meerdere jobs moesten koppelen om rond te komen, die uit het arbeidscircuit stapten.
Het experiment in Namibië bewees intussen ook het tegendeel! De locale productiviteit groeide gewoon omdat de mensen niet langer meer in eerste instantie moeten zorgen voor hun eigen overleven. Van zodra de primaire behoeften dus verzekerd zijn, nemen mensen initiatieven en beginnen met handelsactiviteiten. In Namibië begon een vrouw met broodjes bakken, een andere kocht stof en maakt nu kleding, een man maakt bakstenen….
Laat ons toch ook het volgende niet vergeten: het OBI moet meegroeien met de economie. Anders gezegd: het OBI is gekoppeld aan de economische groei en wordt geindexeerd. Geen economische groei (omdat iedereen dus zogezegd lui is geworden) betekent simpelweg geen of een zeer laag OBI.
Mensen die geen of maar een laag inkomen hebben, zullen (de meesten onder ons toch) meteen naar complementair werk gaan zoeken om de daling van hun OBI ermee te compenseren. Dat betekent dus mensen die gaan werken, wat wil zeggen dat de arbeidsmarkt blijft draaien.
Kortom, een marginale groep van de bevolking zal wellicht thuis blijven van zodra ze een OBI krijgen, maar weegt het argument luiheid op tegen wat we nu hebben: 406 000 werklozen in België en dat tegenover een actieve bevolking van toch nog 4,5 miljoen werknemers?

4. Goed, maar wie zal dan nog het ondankbare (vuile, zware…) werk willen doen?

Dat is nu eens een argument van slavenhouders zie! Die vonden ook dat er een soort klasse moest zijn die je moest kunnen uitbuiten om de eigen welvaart in stand te houden. Er zijn betere antwoorden op die vraag. Namelijk drie.

1) Betaal dat ondankbare werk gewoon beter. Hierdoor wordt het werk opgewaardeerd. 2)Rationaliseer dit ondankbare werk door nieuwe technieken, machienes en informatica. Het onderste laagje van dat ondankbare werk zal dan ook vanzelf verdwijnen.3) Verdeel dit ondankbare werk onder de burgers. Ook al gehoord bijvoorveeld vancrowdsourcing? Vuilbakken worden door de burger zelf naar een bepaalde plaats in de gemeente gebracht en daar opgehaald in plaats van ze op te halen bij elke deur. Het Obi om burgerzin aan te moedigen, in plaats van lokaal barbecuefeestjes te ‘sponsoren’ met overheidsgeld om toch maar die burgers weer bij elkaar te brengen.

5. Het OBI? Dat betekent inflatie.

Moeilijk is het dit tegen te spreken,want de invoering van het OBI zal meteen ook de extreme armoede aanpakken. Plots gaan die arme mensen dus deel uitmaken van de consumptiemaatschappij, waardoor de vraag stijgt en inflatie in de hand wordt gewerkt. Dus redeneren we er maar op los: laat de armen vooral niet rijk worden. Absurdistan ten top! Elke normale groeiende economie kent het fenomeen: een binnen de perken blijvende inflatie. Het is belangrijk die inflatie onder controle te houden. De houding van de ECB is in dit opzicht wel erg bedenkelijk vandaag….Hoe kan je nu een economische toekomst bouwen met als enige objectief de inflatie te vermijden? Dan krijg je van die absurde reacties, nochtans komende van topmensen die de touwtjes van Europa in handen hebben,als die van Jean-Claude Trichet, ex-gouverneur van de ECB, waarbij hij de ondernemers oproept de salarissen van de werknemers niet teveel te verhogen gezien de huidige crisissituatie.
Het OBI moet gekoppeld zijn aan het Bruto Nationaal Product , dus aan de economische groei: stijgt de economische groei, dan volgt het OBI. Ook kleinere inkomens worden dan niet meer of minder dan hogere inkomens beinvloed door inflatie. Integendeel, inflatie wordt in feite draaglijker, vooral voor de kleinere inkomens, dank zei het OBI.

6. Het OBI? Wat een utopisch idee!

En dan? De afschaffing van de slavernij, de doodstraf, democratie, het stemrecht voor vrouwen… ooit was het allemaal utopie! Tot als…de utopie een noodzakelijkheid bleek te zijn voor de evoluerende maatschappij en dus gerealiseerd werd. Intussen is het wel duidelijk dat we nooit meer een arbeidsmarkt zullen hebben die vanuit de overheid gestuurd kan worden en waarop we allemaal als bezige bijtjes vrolijk kunnen zoemen.
Er zullen altijd maar minder arbeidskrachten nodig zijn voor de producten die we maken. Er is de spitstechnologie,er is informatica, er is robotica…En gelukkig maar: wat een bevrijding zou ik zeggen! Het is dan wel noodzakelijk om iedereen de garantie te geven van een OBI waarmee men aan zijn basisbehoeften kan voldoen. En willen we iets meer , willen we toch absoluut heel dringend die nieuwste flatscreen om toch maar niet onder te doen voor de buurman, dan gaan we werken.
Intussen waadt de schuldencrisis door Europa: Griekenland, Italië…België. Iedereen moet bezuinigen, besparen. Vreemd is het, benauwend ook, hoe Europa er de zweep oplegt en intussen haar burgers vergeet die meer en meer gebukt gaan onder de vele hardvochtige maatregelen.
De waarheid is nochtans eenvoudig: het gaat niet over meer of minder uitgeven, het gaat wel over rechtvaardig uitgeven. Dus ook hier is het OBI het enige volwaardige alternatief.

7. Het OBI? Onmogelijk te financieren!

Die vraag beantwoorden is inderdaad niet zo gemakkelijk. We zitten tot over onze oren in de schulden. Het enige wat ik kan doen is de verschillende standpunten die hier rond bestaan aan u voorleggen.
We kunnen, om te beginnen, alle bestaande sociale vorrzieningen in het OBI laten versmelten. (weg dus met werkloosheidsuitkeringen en andere sociale tussenkomsten, het OBI omvat het allemaal) Er moet ook streng opgetreden worden tegen de vele fiscale achterpoortjes van vooral heel grote bedrijven. Sommige economen pleiten ook voor een Flat Tax Andere economen vinden dan weer dat de de BTW flink naar omhoog moet, tot 100%, waardoor arbeid niet meer of in elk geval veel minder belast zou worden. En dan is er nog deze hypothese, best interessant ook: het universeel dividend waarmee het OBI gefinancierd wordt door geldcreatie. Dat biedt meteen ook de mogelijkheid het monopolie van de financiële instellingen te breken. Hervormen moeten we sowieso: ons systeem ligt compleet lam, er is geen geld meer. Dus waarom niet grondig hervormen en het OBI meteen invoeren?

8. Het OBI? Vadertje staat vindt van zichzelf dat hij zo al genereus genoeg is.

En ja hoor; de sommen die verpatst worden door de vele sociale administraties, zijn enorm. Maar gaat dat geld ook wel naar diegene die het nodig heeft? Er bestaan genoeg studies om te zeggen van niet. Dirk Debièvre van de universiteit van Antwerpen beweert alvast het tegendeel onze sociale zekerheid is allesbehalve sociaal en nog minder zeker Dat komt natuurlijk ook door het feit dat het model van redistributie steunt op een cultuur van statuut: wie ben je? werk je?… De herverdeling gebeurt dus niet echt rechtvaardig.
Het OBI daarentegen is voor iedereen gelijk,wat ook het onderlinge vertrouwen tussen de burgers zal herstellen. Trouwens, de vele sociale tussenkomsten die er nu zijn, daarvan geniet de ene wel, de de andere dan weer niet en zo vallen heel wat mensen toch telkens opnieuw uit de boot. Met het OBI wordt die onrechtvaardige onzekerheid uit de wereld geholpen.

9. Het OBI? Immigratie loopt dan nog meer uit de hand.

Met het OBI komen er nog meer vreemdelingen naar ons land. Bange blanke mannetjes (en vrouwtjes) als we zijn, zien we al hopen profiterende vreemdelingen op ons afkomen. Binnen deze redenering vergeten we dat het OBI gebonden is aan het burgerschap: als burger van een gemeenschap heb je recht op het OBI. Vreemdelingen die hier onterecht hun heil komen zoeken, krijgen het niet, anderen kunnen eventueel een gedeeltelijk OBI krijgen als ze zich integreren en erkend worden.
De welvaartstaat heeft zich vastgereden, als een op hol geslagen uitkeringsmachiene die finaal armoede importeerde om zich als apparaat te voeden. Dat leverde een paar honderdduizenden bijkomende migranten op die met een bescheiden uitkering, veel sociale pampers en nog meer paternalisme werden ontvangen, zonder kans op echt werk of op onderwijs, en met een integratiestructuur die we in zeven haasten aan het uitvinden zijn.De sociale uitgaven slorpen al meer dan de helft van alle overheidsinkomsten op, maar in de statistieken (en waarschijnlijk ook in het echt, maar anders dan in die statistieken) blijft de armoede fenomenaal stijgen. (bron: De zomer van 2007 komt nooit meer terug. Door Rolf Falter, historicus. DM 19/11/11)
Maar ideaal zou natuurlijk zijn dat alle landen een OBI invoeren. En nog idealer zou zijn dat Europa daar het voortouw inneemt. Maar waarom zou een klein landje als België de stap niet durven zetten om op die manier de eurocrisis en alle andere crisissen bij de horens te pakken en de wereld te tonen dat ‘ van alle volkeren de belgen de dappersten zijn….(Julius Caesar).

10. Het OBI? We zijn daar nog niet klaar voor!

Sommigen beweren dat we nog niet klaar zijn voor het OBI, dat we nog veel moeten veranderen alvorens eraan te beginnen. Maar, het OBI verandert (van)zelf grondig het systeem omdat het nieuwe dynamieken aanzwengelt in het gedrag van elk individu. Hierdoor kan de structuur van de maatschappij diepgaand veranderen, want het individu is nu eenmaal de basis van de maatschappij. Natuurlijk kan het OBI niet zomaar van de ene op de andere dag ingevoerd worden. Het moet progressief gebeuren. Maar ergens moeten we toch beginnen? Kinderen zijn de toekomst. Waarom niet beginnen met het OBI voor kinderen geboren in 2000? Hoe ik dat zie kunt u hier lezen.

Het wordt misschien tijd dat onze academici, filosofen, denkers, economen van de vele denktanken, die we rijk zijn politici en burgers de handen in elkaar slaan en van het onvoorwaardelijk basisinkomen het gespreksonderwerp van de dag maken.

Lambrecht Christina (17/11/11)

Bron: http://www.vivant.org/nl/nieuws/d/detail/de-tien-redenen-waarom-we-niet-willen-geloven-in-een-onvoorwaardelijk-basisinkomen
Essay: http://ecovaproject-sintropia.blogspot.com/2011/11/het-onvoorwaardelijk-basisinkomen-als.html
Meer: http://ecovaproject-sintropia.blogspot.com/2011/07/christina-lambrecht-over-basisinkomen.html

Het uitgangspunt van de huidige economische politiek is de neokeynesiaanse aanpak, dat betekent dat er uitgegaan wordt van de noodzaak van het inzetten van alle voorhanden productiekrachten om de schaarste en gebrek te overwinnen (van na de oorlog). Het centrale uitgangspunt van Keynes is/was dan ook : volledige werkgelegenheid c.q. het inzetten van maximale productiekracht. Via zijn analyse komt hij tot de conclusie dat volledige werkgelegenheid echter niet automatisch via de wet van vraag en aanbod ontstaat, zoals de klassieke economen dachten, maar dat er zowel vraag- als aanbodoverschotten kunnen zijn; deze dienen dan door overheidsbemoeienis te worden “aangevuld” om weer op volledige werkgelegenheid uit te komen en niet in een depressie te geraken.

In dit model is economische groei noodzakelijk om bij toenemende (arbeids)productiviteit volledige werkgelegenheid mogelijk te maken en via het zo verdiende arbeidsinkomen de welvaart te verdelen. De hogere welvaart die daarmee wordt bereikt, leidt tot stijgende inkomens die met arbeid moeten worden verdiend. Daardoor worden de (loon)kosten te hoog terwijl het (arbeids)inkomen niet kan dalen onder het bestaansminimum. Voor veel arbeid is dus het daarbij behorende loon of ‘welvaartsinkomen’ een te hoge prijs. Veel ‘laagwaardige’ arbeid komt niet meer op de markt of verdwijnt naar lage lonen landen. Door de verdergaande liberalisering van wereldmarkt sinds de 80-er jaren is daarom veel productie verdwenen. Het economische systeem raakt en is in die wereldwijde setting volstrekt niet meer beheersbaar. Wat met het Keynesiaanse model werd beoogd raakt zo steeds verder uit beeld. De gevolgen voor de aarde en samenleving zijn desastreus. De causale relatie tussen arbeid en inkomen speelt hierbij een cruciale rol.

Onze maatschappij is niet meer een maatschappij van schaarste, maar een maatschappij van overvloed, de productiecapaciteit is groter dan “verwerkt” kan worden. Volledige werkgelegenheid kan de norm niet meer zijn vanwege de explosie van de, maar zij is wel de basis van de verzorgingsstaat; machines maken arbeid overbodig maar betalen geen sociale lasten, deze worden volledig op de overblijvende arbeid verhaald (arbeid doet dat wel). Door de globalisering verdwijnt bovendien steeds meer “werk” (werkgelegenheid) naar het buitenland (de lage lonen landen, China), hetgeen de basis van de verzorgingsstaat nog extra uitholt.

Terwijl dus wordt gestreefd naar volledige werkgelegenheid met alle productiedrang van dien, wordt de aarde door deze (te hoge) productie en de afval die daar weer het gevolg van is, steeds meer overbelast.

Hierbij komt dat de alsmaar duurdere arbeid leidt tot een verschraling van de culturele en maatschappelijke kant van de samenleving met gevolg dat onderwijs, zorg en kunst langzamerhand onbetaalbaar worden.

De invoering van een basisinkomen pretendeert deze “beweging” om te draaien, immers de sociale lasten, de kosten van de welvaartsstaat worden niet meer geheven als opslag op de lonen en belasting op het inkomen maar op de (eind)producten, immers pas productie en verbruik hiervan belasten de planeet. Het basisinkomen wordt niet zoals de sociale uitkeringen betaald van datgene dat “over” is aan het einde van concurrentieslag op de (wereld)markt, maar het wordt betaald voordat van het proces van waarde schepping zelfs maar begint, het dient als voorwaarde voor dat proces en “maakt” de arbeid. De arbeid die dan nog geleverd wordt levert uiteraard ook een inkomen op, supplementair aan het basisinkomen en, omdat van dat inkomen de basisbehoeften niet meer betaald hoeven te worden noch de sociale lasten, zal dat loon, dat inkomen, relatief veel lager kunnen zijn, waardoor menselijke arbeid “lonender” wordt. Zo brengt het basisinkomen het arbeidsintensieve product en de dienstverlening, kortom alles dat door arbeid wordt tot stand gebracht in een veel gunstigere marktpositie, waardoor het onderwijs, de zorg en de kunst veel sneller “rendabel” zullen zijn. Het basisinkomen wordt ook niet meer betaald door belasting op inkomen, nee het gebruik van producten en grondstoffen wordt belast. Alleen op deze wijze wordt de productiecyclus duurzaam zodat hij weer kan aansluiten bij de cycli van de natuur. Met de invoering van een basisinkomen wordt zodoende bereikt dat de marktwerking zelf zal zorgen voor evenwicht, terwijl de nu “noodzakelijke” volledige werkgelegenheid zijn “evenwicht brengende” functie (overigens alleen op economisch gebied) heeft verloren.

De hoogte van het basisinkomen wordt jaarlijks opnieuw op democratische wijze bepaald, waarbij het maatschappelijk minimumbedrag uiteraard in acht dient te worden genomen. Als er dan in een samenleving te veel of te weinig werk of te weinig producten zijn kan het basisinkomen verhoogd of verlaagd worden al naargelang. De werking van het systeem is dan echter wel volkomen inzichtelijk en het resultaat is verzekerd, terwijl het effect van maatregelen nu, door de werking via de globe en het geld, volstrekt onvoorspelbaar geworden is.

De invoering van een basisinkomen is zo mogelijk nog belangrijker voor de internationale economische verhoudingen. Immers de verschillen in welvaart die nu de internationale arbeidsverhoudingen “scheeftrekken” worden uit het systeem van lonen en prijzen weg gedefinieerd. De koopkrachtige vraag wordt immers door het basisinkomen “op peil” gebracht en komt door de “uitschakeling van het welvaartsniveau wereldwijd op een lijn. Voor de Europese loonkosten betekent dat die veel lager worden (minus sociale lasten en minus basisinkomen) en voor de Chinese lonen (minus hun sociale lasten en basisinkomen) dat zij relatief weinig lager worden. Op de internationale markten zal dat betekenen dat de verplaatsing van productie naar China niet of nauwelijks meer winstgevend zal zijn, waardoor de tendens dat China de werkplaats voor producten wordt en Europa de markt ervan, grotendeels zal worden te niet gedaan.

Een dergelijke ontwikkeling zal ook zeer ingrijpende gevolgen hebben voor de wereldhandel maar in ieder geval er ook toe leiden dat het gesleep met producten over de wereld vanwege economisch-technische redenen een eind zal nemen en de handel productgericht gemotiveerd zal zijn. De natuurlijke evenwichten zullen veel beter in stand blijven zowel over de wereld als over de tijd, door het afnemen van de financiële/monetaire prikkels. Dit zal een zegen zijn voor het milieu en duurzaamheid dichter bij brengen.

Qua ontwikkeling zal ieder land (regio) veel beter “weten” waar het aan toe is en in eerste instantie van zijn eigen resources en omstandigheden moeten uitgaan.

Bij voorkeur zou een basisinkomen differentiërend naar welvaartsregio moeten worden ingevoerd. De invoering moet geleidelijk geschieden omdat de effecten zeer ingrijpend zijn; in Europese verhoudingen bv. via loonsubsidies gepaard met grondstoffenheffingen.

Zo worden handelsprikkels die nu de neiging hebben, de natuur en het milieu uit het evenwicht te “prijzen”, veranderd in krachten die met de natuurlijke evenwichten congrueren, hetgeen zowel de planeet zelf als de welvaart ten goede zullen komen.

Enerzijds wordt het levensonderhoud onttrokken aan de werking van de markt en anderzijds blijven de voordelen van de markteconomie behouden, terwijl de werking ervan via belastingheffing kan worden gestuurd (gesteuert) in een maatschappelijk optimale richting.

Maastricht, 6 april 2011 Wim de Heer, Anka Paggen, Leon Segers

Bijlage: Social security in The Netherlands 2010.docx

Ook oudgedienden die inmiddels van de sociale media gebruik maken zien dat het idee weer leeft. Hier wat tweets van Joop Roebroek van 9 december rond 10 uur

 @JoopRoebroek

• Ik zag gisteren een aantal tweets over het @basisinkomen opduiken. Dat idee is al terug te vinden in de klassieke utopieën
• Zoals ‘La Città del Sole’ van Thomas Campanella (1623). Het idee komt historisch gezien altijd opduiken ten tijde van
• maatschappelijke vernieuwing. Het wordt tijd het thema eens serieus op de maatschappelijke agenda te plaatsen. Wij schreven er in …
• … in 1990 een boek over. Over historie, verschillende vormen en argumenten voor en tegen. pic.twitter.com/IRgsRlVm

Basisinkomen, alternatieve uitkering of nieuw paradigma?,

In opdracht van de Commissie Onderzoek Sociale Zekerheid, een adviesorgaan van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, hebben Roebroek en Hogenboom een inventarisatie gemaakt van ideeën en discussies over het basisinkomen. Daarbij hebben zij er nadrukkelijk naar gestreefd om het basisinkomen in het bredere debat over de toekomst van de welvaartstaat en de sociale zekerheid te plaatsen. In het eerste hoofdstuk bespreken zij de (historische) relatie tussen welvaartstaat, sociale zekerheid en basisinkomen en de ‘uitdagingen en problematieken’ voor de toekomst. Vervolgens proberen zij door een overzicht te geven van ideaaltypen, modellen en varianten, wat orde te scheppen in de veelheid van begrippen als basisinkomen. burgerloon, gegarandeerd minimuminkomen, negatieve inkomstenbelasting en sociaal dividend. Uiteindelijk kiezen zij voor een indeling op basis van de (on)voorwaardelijkheid van de uitkering met betrekking tot arbeid, inkomen, aard. van het leef verband en persoonlijke kenmerken (zoals sexe en ras). Dit resulteert in vier modellen, namelijk het volledig basisinkomen (met als submodel het gedeeltelijk basisinkomen), het huishouden basisinkomen (waarvan de hoogte afhankelijk is van de omvang en samenstelling van het huishouden), de negatieve inkomstenbelasting (die voorwaardelijk is in termen van inkomen) en het contractuele basisinkomen (waar een plicht tot arbeid tegenover staat). Je kunt je echter afvragen of deze indeling wel zo gelukkig is.

Zo kan een negatieve inkomstenbelasting in haar uitwerking precies gelijk zijn aan een volledig basisinkomen. En een huishouden-basisinkomen lijkt eerder een variant (of submodel) van elk van de andere modellen. In hoofdstuk 3 worden de argumenten voor en tegen een basisinkomen geïnventariseerd. Onvermijdelijk moeten de argumenten daarbij vaak zeer beknopt worden weergegeven, waardoor er lang niet altijd recht aan gedaan wordt. Bovendien gaat het streven naar een verfijnde indeling van argumenten enigszins ten koste van de overzichtelijkheid en leesbaarheid van het betoog. In het vierde en vijfde hoofdstuk wordt een zeer uitgebreid overzicht gegeven van achtereenvolgens de internationale en de Nederlandse discussie over het basisinkomen. Wie mocht menen dat de discussie over het basisinkomen een vrij recente bevlieging van een paar Nederlandse dagdromers is, zal na lezing van deze hoofdstukken moeten erkennen dat de discussie heel wat ouder en wijder verbreid is. Tenslotte wordt in het laatste hoofdstuk het basisinkomen als maatschappelijk project beschreven. Voorstanders van een gedeeltelijk basisinkomen of een negatieve inkomstenbelasting zien het basisinkomen vaak als een alternatieve uitkering die vooral bedoeld is om de (arbeids )markt beter te laten functioneren. Voorstanders van een volledig basisinkomen gaan vaker uit van een nieuw paradigma waarin collectieve (maatschappelijke) doeleinden voorop staan. Een dergelijke tweedeling is echter nogal zwart wit en negeert de grote verscheidenheid aan visies van waaruit een basisinkomen wordt bepleit. Zo kan een marktgerichte benadering best samengaan met een sterke nadruk op collectieve belangen. Ondanks deze kritische opmerkingen kan Basisinkomen. alternatieve uitkering of nieuw paradigma? van harte worden aanbevolen. Het is zonder twijfel het meest volledige overzicht van ideeën en discussies over het basisinkomen dat in Nederland en daarbuiten beschikbaar is.

Vooral ook dankzij de zeer uitgebreide literatuurlijst kan het uitstekend dienst doen als naslagwerk en wegwijzer naar andere publikaties. Ieder die zich wat grondiger in het basisinkomen wil verdiepen doet er dan ook verstandig aan eerst dit boek te raadplegen.

Bron: www.basisinkomen.nl/nieuwsbrief/nieuwsbrief19911.doc

Misschien nog te leen bij http://library.wur.nl/WebQuery/clc/530633

Klik je Universeel basisinkomen aan op google, dan krijg je 1370 resultaten in het Nederlands, voor Allocation universelle in het Frans zijn dat er 63.600, het Duitse Grundeinkommen levert dan weer 725.000 resultaten op en het Engelse Basic Income biedt er 4.730.000 aan. Dat was in oktober vorig jaar. Vandaag anno 2011 zijn er weer tal van sites bijgekomen. Met ‘dank’ aan de crisis….want we beginnen na te denken, samen met de Indignado’s, Wall Street bezetters en ja zelfs topeconomen.

Deze sites behoren toe aan bekende en minder bekende netwerken, aan leerstoelen van grote universiteiten en ze worden bijgehouden door academici, politici, denkers, filosofen, andersglobalisten, op facebook en twitter, via blogs en fora, door utopisten, dromers, economen, gewone mensen… ook wij dus: u en ik. Heel wat mensen die zich van dichtbij of van veraf interesseren voor het onvoorwaardelijk basisinkomen.

Er is dus al zoveel te lezen over het universeel onvoorwaardelijk basisinkomen, waarom dan nog meer ?

… om er eindelijk misschien iets van te begrijpen….?

Hier willen we ons dus vooral de vragen stellen die we ons allemaal wel eens stellen, maar niet luidop durven formuleren. Want als je tegenwoordig over het onvoorwaardelijk basisinkomen spreekt, word je eerst meewarig bekeken en word je ook meteen verkast naar de groep niet-werkwillige dromers die ergens in de hippy-jaren bleven hangen en samenhokken in commune’s terwijl ze rondlopen in open sandalen met geitewollensokken.

Een vraag die we ook zelden luidop durven formuleren: waarom werken we?

Werken en een onvoorwaardelijk basisinkomen gaan namelijk hand in hand, of u het nu gelooft of niet.

Dus om te beginnen: waarom werken we?

Lees dat verder in het artikel op de website van ECOVA

Bron: http://www.ecovaproject.org/basisinkomen-menselijke-waardigheid.htm

Das bedingungslose Grundeinkommen: Finanzierung und Realisierung nach dem mathematisch fundierten Transfergrenzen-Modell

Das bedingungslose Grundeinkommen: Finanzierung und Realisierung nach dem mathematisch fundierten Transfergrenzen-Modell
http://www.amazon.de/Das-bedingungslose-Grundeinkommen-Finanzierung-Transfergrenzen-Modell/dp/3828205305

Wie zal dat betalen?

Bron: http://www.grundeinkommen-ulm.de/wer-soll-das-bezahlen/

Verdere berekeningen voor de financiering en doorslaggevende argumenten: 

http://www.freiheitstattvollbeschaeftigung.de/index.php?option=com_content&view=article&id=11&Itemid=41

Zeven jaar geleden begon in Utrecht een politiek festival. De bedoeling was om in een mix van workshops, debatten en culturele presentaties kennis te delen met iedereen die, geïnteresseerd was in actie voeren en wereldverbeteren. Dit jaar gebeurd het van 18-20 november in Amsterdam.

Het thema van dit jaar is het Crashende Kapitalistische Systeem. Of het nu langzaam of snel gaat: de welvaartsstaat wordt in snel tempo afgebroken en de economie is instabieler dan ooit. Maar wat moeten we daar mee aan? Moeten we nu bang worden en survivaltraining gaan doen, zoveel mogelijk proberen te behouden, samen met de sociaaldemocratie, mikken op echte revolutie? En hoe zit het met de andere kant van de staat, die juist enorm wordt versterkt: repressie en disciplinering en meer blauw op straat en het einde van privacy en burgerrechten? Verwacht veel antwoorden, als je daar zelf aan bijdraagt, op 2.dh5.

De laatste draadjes van het programma worden de komende dagen nog aan geknoopt, en een en ander is nog ‘onder voorbehoud’. Maar in grote lijnen kunt u het volgende verwachten.

We beginnen op vrijdagavond traditioneel met de Maretje Arentz quizz, filmbeelden van de grootste mislukkingen van politie-optredens wereldwijd en wat verbijsterende culture intermezzi (GW Sok, Joke Kaviaar). Dit alles vanaf 21.00 uur in De Peper (het restaurant van Overtoom 301). Wil je vooraf eten, dan moet je dat even bij die Peper reserveren (http://www.depeper.org/)

Zaterdag begint het programma om 10.30 uur met korte aftrap en een serie van drie achtergrondworkshops (over: besluitvorming in grote groepen, de geschiedenis van de welvaartsstaat en controle en repressie). Na een vette lunch is er om 14:00 een plenaire zitting waarvoor we tal van ervaringsdeskundigen hebben uitgenodigd die ons wijs kunnen maken over de crash, de verzorgingsstaat en de controlestaat. Wij willen van hen, en het publiek, horen wat er op die gebieden gaande is, en ontdekken waar de zwakke plekken zitten in ‘hun’ plannen en waar wij dus kunnen toeslaan. Het laatste deel van de plenaire zal ruimte bieden aan praktische voorstellen voor acties en organisatie. Gedeeltelijk zullen die ook uitgewerkt kunnen worden in workshops de dag erna. Daarna wordt er eten geserveerd (op nog nader te benoemen locatie) en des avonds is er een enerverend stadsspel, waar iedereen aan mee kan doen. Capture the Flag Als voorbereiding op de revolutie en verkenning van de buurt, worden mensen in twee teams tegen elkaar opgezet om de ander uit te schakelen en de vlag van de tegenstander te veroveren. Vanaf 20:30 bij de Vondelbunker, in het Vondelpark dus. Aldaar in die bunker kunnen deelnemers, of juist mensen die geen zin hebben in het spel, drankjes genieten en films zien. (titels noemen….?)

Zondagochtend is er, wederom in OT301, na het biologische ontbijt vanaf 09.30 uur, om 10.30 de traditionele zondagochtendlezing door historicus Dennis Bos, die bij het vorige festival in Tilburg het dak van de hal kreeg met zijn verhalen over de geschiedenis van de radicale arbeidersbeweging in Nederland. Dit jaar zal het verhaal meer op de Amsterdamse radicale geschiedenis gericht zijn.
van 12.00-13.00 is er lunch en kunt u stands en boekwinkel bestormen.

Van 13-14.30 is een eerste reeks workshops. Na een korte pauze volgt van 15-16.30 nog een reeks. Onderwerpen:
*) Griekse vormen van arbeiderszelforganisatie en verzet
*) Voedselcrisis, boeren en mogelijkheden van steun aan eerlijke landbouw
*) Occupy en de grenzen van een ‘beweging zonder ideologie’
*)Opbouw van een Noborder netwerk in Nederland
*) Structurele en praktische noden voor het tegengaan van Repressie
*) Solidariteit met de Arabische opstand
*) Internet en veiligheid/privacy

We sluiten af met een diner (zowel op zaterdag als zondag moeten van tevoren bonnen worden gekocht)

Mensen die van buiten Amsterdam komen en willen blijven overnachten -op vrijdagnacht of zaterdagnacht) kunnen we een bescheiden plekje op de (droge en warme) vloer aanbieden, waarvoor ze dan matje en slaapzak zouden moeten meenemen. Maar nog liever hebben we dat ze zelf hun logies met vrienden of bekenden regelen, want dat bespaart ons veel werk.

Secretary-General Ban Ki-moon (centre) is joined by ILO chief Juan Somavia (left) and head of UN Women Michelle Bachelet at handover of report

VN-werkgroep pleit voor een wereldwijd ‘minimum’ aan inkomenszekerheid en zorgvoorzieningen

27 oktober 2011

Meer dan vijf op de zeven mensen in de wereld ontbreekt het aan toereikende sociale zekerheid. Een hoogwaardige werkgroep van de Verenigde Naties pleitte daarom vandaag voor het garanderen van een basisinkomen en voorzieningen voor iedereen, niet alleen als een middel om vrede en stabiliteit te garanderen maar ook om economische groei te stimuleren.

Maatregelen om te voorzien in sociale zekerheid en het verbeteren van noodzakelijke zorgvoorzieningen zijn zelfs in de armste landen betaalbaar, met kosten niet hoger dan 1 tot 2 procent van het bruto binnenlands product (BBP). Wel is internationale steun nodig voor sommige ontwikkelingslanden, in de vorm van donoren die voorspelbare meerjarige financiële steun verschaffen. Dit staat in het rapport van de werkgroep – Sociaal ‘Minimum’ voor een Eerlijke en Allesomvattende Globalisatie (‘Social Protection Floor for a Fair and Inclusive Globalization’).

Deze minimumregeling zou een basisinkomen moeten garanderen door geldelijke uitkeringen of in andere vorm, zoals pensioenen, kinderbijslag, werkzekerheidsprogramma’s en voorzieningen voor werklozen en werkende armen, en ondertussen algemene toegang verschaffen tot noodzakelijke en betaalbare sociale voorzieningen op gebied van gezondheid, water en sanitair, onderwijs, voedsel, huisvesting, en andere voorzieningen vast te stellen naar nationale prioriteit.

“Dit is een cruciaal rapport dat komt op een kritiek moment”, zei secretaris-generaal Ban Ki-moon bij het in ontvangst nemen van het rapport op het hoofdkwartier van de VN in New York. Hij ontvingt deze uit handen van de algemeen directeur van het VN-Vrouwenagentschap Michelle Bachelet, hoofd van de Adviesgroep bijeengeroepen door de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) in samenwerking met de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO).

“Overal kijken mensen angstig naar de toekomst, gefrustreerd over de economie, en ontstemd over de politieke leiders. Het bereiken van sociale bescherming voor iedereen is cruciaal voor het bouwen aan eerlijker en meer inclusieve en rechtvaardige samenlevingen.”

De inleidende conclusies van het rapport werden afgelopen maand gepresenteerd op een vergadering van ministers van de G20-groep van sterk geïndustrialiseerde en ontwikkelende economieën, en leverde een onmiddellijke toezegging op van deze groep over het steunen van nieuwe maatregelen gericht op het vergroten van sociale bescherming wereldwijd als middel om armoede terug te brengen, economieën te stimuleren en te beschermen tegen de gevolgen van economische crises.

Het rapport roept G20-leiders op om met het oog op hun conferentie in Cannes (Frankrijk) van volgende week, na te denken over een actieplan om zulke minimumregelingen in te stellen, waarvan de details ontwikkeld zouden moeten worden op nationaal niveau, door middel van bestaande en nieuwe financieringsmechanismen. Sommige landen, zoals El Salvador, Benin, Mozambique en Vietnam, zouden deze regelingen kunnen invoeren met uitgaven van slechts 1 tot 2 procent van hun BBP, zo valt te lezen.

“Uitbreiding van sociale bescherming is een ‘win-win’-investering die vruchten afwerpt op de korte termijn, gezien de effecten als macro-economische stabilisator, maar ook op de lange termijn, vanwege de krachtige invloed op menselijke ontwikkeling en productiviteit, zei Bachelet.

De sociale minimumregeling verschilt van het vangnet van de sociale zekerheid, omdat het bescherming een volledig en permanent onderdeel maakt van de ontwikkelingsstrategie voor inclusieve groei, dat verder gaat dan de tijdelijke ‘crisisbeheersing’ en ‘sociale bijstand’ zoals dat bij een vangnet het geval is.

“Sociale minimumregelingen zijn noodzakelijk, haalbaar en effectief”, aldus directeur-generaal van het ILO Juan Somavía. “Bezuinigingen op sociale zekerheidsprogramma’s als deel van het terugbrengen van overheidsuitgaven zou het herstel kunnen verzwakken. Door herbevestiging van hun toewijding om sociale bescherming te versterken, kunnen G20-leiders bijdragen aan het herstellen van het vertrouwen van de mensen, wat een eerste vereiste is voor vertrouwen in de markt.”

Volgens het rapport ontbreekt het naar schatting 5,1 miljard mensen aan toereikende sociale zekerheid of sociale bescherming, terwijl maar net iets meer dan 15 procent van de baanlozen enige vorm van steun bij werkloosheid ontvangt.

Als mogelijke maatregelen om een minimumregeling te bekostigen worden genoemd: kwijtschelding van schulden, opbrengsten van natuurlijke hulpbronnen, verbeterde belastinginning in ontwikkelingslanden, alsook een belasting op financiële en valutatransacties, ‘dept swap’* mechanismen, solidariteitsbelasting op vliegtickets, en het vergemakkelijken van overboekingen van een migrant naar zijn (arme) thuisland.

“Door het aanpakken van de structurele oorzaken van armoede en ongelijkheid, in het licht van de toenemende vergrijzing, kunnen deze acties [het instellen van de minimumregeling] bijdragen aan het verhogen van sociale samenhang, vrede en stabiliteit, welke op hun beurt helpen om sociale onrust te minimaliseren”, zo zegt het rapport in haar aanbevelingen.

“Ze kunnen ook macro-economische stabiliteit bevorderen, omdat landen kunnen vertrouwen op een sociale bescherming die werkt als een automatische stabilisator en tevens de basis vormt voor een duurzame en inclusieve globalisatie”, zo vervolgt het rapport, daarbij pleitend voor een mechanisme dat samenwerking en afstemming met verschillende VN-agentschappen zekerstelt.

Op een latere persconferentie betreurde Bachelet het gebrek aan vooruitgang sinds de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens(UVRM) in 1948 pleitte voor sociale bescherming voor iedereen, met aanvaardbare levensstandaard, toegang tot gezondheidszorg en onderwijs, voedsel en huisvesting, en sociale zekerheid.

“De realiteit is dat in 2010 het wereldwijde BBP tien keren hoger is dan in 1950, een toename van 260 procent per hoofd van de bevolking, zodat je kunt denken: “Oké, we hebben de geweldige mogelijkheid om te verwezenlijken wat in de UVRM is verwoord”. (Maar) ondanks de zes decennia van sterke economische groei… is toegang tot toereikende voorzieningen en uitkeringen voor sociale bescherming nog altijd een privilege voorbehouden aan relatief weinig mensen.”

* ‘dept swap’: een land verschaft financiële middelen aan ontwikkelingsprojecten binnen de eigen landsgrenzen; in ruil hiervoor krijgt het land kwijtschelding van schulden (aan een ander land) voor minimaal eenzelfde bedrag

Bron: http://www.un.org/apps/news/story.asp?NewsID=40218
Vertaling origineel: GoogleTranslate

Misschien heb je er wel eens van gehoord; het basisinkomen. Een garantie op een vast inkomen voor iedere Nederlander. UWV, AOW, WAO en pensioen zijn niet meer nodig. Wat een kostenbesparing! Een Flat-Tax van 35% op je inkomen, in plaats van de huidige 52? Ondernemers die 3 mensen kunnen aannemen voor hetzelfde geld waar nu één persoon voor in dienst is? Out-of-the-box, een 20 jaar oud idee dat juist nu weer relevant kan zijn.

Wat zijn precies de voor- en nadelen? Is het überhaupt haalbaar om dit in te voeren? Wat zal er gebeuren er met de arbeidsmoraal? Dit idee vraagt om een totale manier van denken over oa werk, scholing, inkomen en ondernemerschap. Daarom deze discussiemiddag voor nieuwsgierige mensalen (leden van Vereniging Mensa). Op gestructureerde wijze, met behulp van onderbouwingen kunnen we samen tot een beeld komen van de impact. Misschien zelfs uitmaken of dit iets is waar je voor, of juist tegen moet zijn. In the end;  Het hebben van “geen mening” blijft natuurlijk ook een optie .

Krijg NU een idee : basisinkomen-de-film-vertaling-van-grundeinkommen-der-film

Hoe het basisinkomen volgens Jolanda Verburg kan helpen om Griekenland te redden reddingsplan-griekenland

Stukje tekst van Femke Roosma (GroenLinks) niet-werken-is-in-toenemende-mate-het-voorportaal-geworden-van-uitsluiting-armoede-en-sociaal-isolement

Kosten : GRATIS! Kees en Robin betalen de middag uit eigen zak. Dat wil zeggen; zaalhuur en wat te knabbelen / drinken. We zetten een pot neer bij de deur voor een vrijwillige bijdrage. Voel je niet verplicht, maar weet ook dat je, als je teveel geld over hebt, je dat in de pot kwijt kunt

Zie LinkedIn voor aanmelden: http://goo.gl/xlQPC

Intended For: Overheidsmedewerkers, Economen, Psychologen, Sociologen, CPB-ers, Politiek geëngageerden, alle andere geïnteresseerden

MilieuCentrum Utrecht
Oudegracht 60
Utrecht, UTRECHT NL

I. Wie heeft baat bij een basisinkomen

In Nederland hebben we te eten, er is pensioen, werk en woonruimte. Maar dat is ingewikkeld geregeld en het is steeds minder zeker of dat voor iedereen zo geldt. Steeds meer mensen vallen buiten de boot, komen in problemen of zijn daar niet goed mee af. Een basisinkomen kunnen wij zonder enig probleem met elkaar regelen, en dat creëert zekerheid.

De weg naar de toekomst is niet meer de weg van oneindige groei. Wij kennen inmiddels de nadelen daarvan. Wij zijn afhankelijk van elkaar met name als het gaat om basisbehoeften. Hoe voorzien wij daarin? Je werkt voor je brood! Maar dat zien wij anders.
Grofweg zijn er ruim 7 miljoen mensen aan het werk in Nederland met een betaalde baan. Daarvan werkt 2 miljoen bij de overheid of semi-overheid, 2 miljoen in familiebedrijven en 3 miljoen in overige private werkgelegenheid. Voor de ruim 16 miljoen mensen in Nederland wordt door 5 miljoen mensen (ca. 30%) het geld verdiend. De overige 70% is actief, leeft of maakt zich al of niet nuttig, maar ontvangt daarvoor geen inkomen. Wij zijn daaraan gewend.
Maar let wel, iemand die een hypotheek heeft krijgt renteaftrek, en dat is een soort inkomen. Dat kost de overheid ca. 14 miljard euro per jaar. Iemand die gebruik maakt van de sociale woningbouw wordt eveneens door de overheid betaald (ca. 11 miljard euro per jaar). Mensen met kinderen krijgen een toeslag. Dat geldt ook voor huur en zorg. En dat is in feite allemaal inkomen. Ook ons pensioen (AOW) wordt voor ca. 40% door de overheid betaald.
Wij zitten vol met regelingen om ons inkomen te regelen, te verspreiden of toe te delen. Dat allemaal om wille van het gelijkheidsbeginsel. Maar de vraag is of dat zo gelijk is, en of we rechtvaardig genoeg omgaan met verschillen en kansen. Daarnaast is het ook erg ingewikkeld wat we hebben. Er zijn te veel loketten en overheidsmaatregelen.

Als wij bijvoorbeeld iets bij willen verdienen dan moeten we eerst een rekensom maken of dat wel loont. Want meer verdienen betekent ook meer belasting en dus bijvoorbeeld ook minder toeslag. Wie 100 euro meer verdient, verliest bijvoorbeeld 30 euro huurtoeslag, de kinderopvangtoeslag valt ook lager uit, en dan moet er nog meer belasting betaald worden.

Het Centraal Planbureau stelde eind 2009 vast dat een burger in 2007 minder profijt heeft van een salarisstijging dan in 2001. Dat komt onder meer door de inkomensafhankelijke, ingewikkelde fiscale regelingen. De zorgtoeslag en het kindgebonden budget ondersteunen de ‘lagere’ inkomens, maar die definities zijn allengs opgerekt. Kortom; is dit nog te doen?

Wij “stikken” in de regelingen. Een basisinkomen maakt daar in één keer een einde aan. Want een basisinkomen biedt voor iedereen hetzelfde onder alle omstandigheden. Geen discussie meer over vrijwilligerswerk, aanrechtsubsidie of AOW. Ieder een basisinkomen. En wat je verdient, komt daar boven op, en ook nog belastingvrij.
In onze ogen is wat je verdient zonder inkomstenbelasting. Werk wordt daardoor goedkoper voor de werkgever en gemakkelijker te vinden voor de werknemer. Geld verdienen naast het basisinkomen kan altijd. En dat geeft meer vrijheid, en minder stress.
Als wij met elkaar een basisinkomen kunnen organiseren in Nederland en als dat ook gebeurt in de rest van de wereld (en dat kan bij voldoende overtuiging), dan zijn wij als mensheid van een heleboel problemen af. Mensen leven dan niet meer in de nog steeds voorkomende en vaak afschuwelijke afhankelijkheid of beklemming. De economie wordt hierdoor krachtiger.

II. Wat wordt beter met een basisinkomen

Een basisinkomen geeft meer vrijheid van keuze. Daardoor ontstaan meer mogelijkheden voor ontplooiing. Voorbeeld projecten laten dat nu zien. We gaan dingen doen die ons na aan het hart liggen en we zijn minder gevangen in ons eigen systeem. Het leven wordt eenvoudiger. Het levert minder stress en meer productiviteit op voor mens en samenleving. De economie krijgt een forse impuls.

Alleen als mensen tijdens hun leven, al of niet tijdelijk, niet in staat zijn om hun eigen leven zelfstandig of onbegeleid te kunnen leven en ontwikkelen, kan hun basisinkomen in beheer worden gegeven bij derden. Maar in principe geldt, iedereen kan aan het werk, wat voor werk het ook is, als het maar een bijdrage is aan het leven van jezelf of jouw omgeving.

Door meer vrijheid van keuze en meer mogelijkheden voor ontwikkeling ga je sneller dingen doen waar je altijd al naar verlangd hebt. Je leeft niet meer als “loonslaaf” of als “gevangene” van het systeem. Er is ook minder stress in de samenleving en daardoor kan er meer productiviteit ontstaan en kans op creativiteit. Doe je niets? Loop je alle kroegen plat? Prima, maar daar wordt je al gauw door je medemens op aangesproken. En ben je er tevreden mee? Goed voor jou en voor de samenleving.
Met een basisinkomen wordt “werken” iets dat mensen meer uit vrije wil gaan doen en niet meer omdat zij gedwongen worden te overleven. Dwang leidt meestal tot minder productiviteit. Ziekte of verzuim leidt vaak tot hoge maatschappelijke kosten. Werken uit vrije wil heeft een andere dimensie. Dat geeft meer voldoening en levert meer productiviteit op. En omdat de mens in wezen sociaal verlangt te zijn, zal werk dat gebeurt uit vrije wil ook meer gedaan worden vanuit overgave en passie. Vrije wil geeft ruimte aan zelfredzaamheid, verantwoordelijkheid en inspiratie.

III. Hoe financieren wij het basisinkomen

Het basisinkomen kan door een aantal eenvoudige maatregelen gerealiseerd worden. Onder andere door het huidige uitkeringen- en subsidie stelsel te vervangen. Dit is op zich al voldoende om het basisinkomen te financieren. Iedereen krijgt daarmee onvoorwaardelijk hetzelfde. De bedragen zijn alleen afhankelijk van leeftijd.

Het schaarstedenken maakt plaats voor het principe van overvloed. Alles wat we nodig hebben is er al. Alleen moeten we het anders verdelen en er allemaal in gelijke mate toegang toe krijgen. Daarom willen wij naast de introductie van het basisinkomen (dat in vier jaar te realiseren is), zo snel mogelijk “circulatiegeld” invoeren als nieuw geld zonder beperkingen.

Zoals al gezegd willen wij de belasting op inkomen en arbeid afschaffen en willen wij daarvoor in de plaats een belasting invoeren op het intermediair verbruik. Op termijn willen wij belasting op grondstoffen (invoering daarvan is afhankelijk van registratie, verdeling en beheer). Hiermee wordt tevens milieuvriendelijk en duurzaam produceren gestimuleerd.

En tot slot willen wij dat belasting geheven wordt op het gebruik van de grond (dat is een ander manier om het recht van eigendom uit te oefenen in de vorm van levensloop gebonden erfpacht, opstal, vruchtgebruik, e.d.). Hiermee kunnen prijzen van grond en woningen worden gestabiliseerd en huizen weer betaalbaar worden.

Het basisinkomen vervangt uitkeringen zoals WWB, IOW, IOAW, Wajong, IOAZ ,WWIK en TW. Het vervangt ook de algemene heffingskortingen, zoals toeslagen (bijvoorbeeld de huur- en zorgtoeslag) en aftrekposten zoals bijvoorbeeld de hypotheekrente aftrek. En het komt in de plaats van de WW, WAO, WIA en AOW.

Het gehele financieringsplaatje voor het basisinkomen ziet er als volgt uit:

• Introductie van circulatiegeld
  Iedereen ontvangt van de overheid een chipknip met een tegoed van bijvoorbeeld 2.000 euro. Dit tegoed kan overal in Nederland worden besteed. Daarnaast is er ruimte voor het ontwikkelen van lokale economieën met lokaal geld of waardensystemen.Op korte termijn een bestedingsimpuls van 10 miljard euro per jaar via natuurlijk geld (circulatiegeld, dat geleidelijk in waarde afloopt). Hiervoor dient als onderpand het vermogen van de overheid van 400 miljard. Als voorbeeld: iedereen ontvangt een chipknip met een tegoed van bijvoorbeeld 2.000 euro.Dit tegoed kan overal in Nederland worden besteed. Daarmee kan al in het eerste jaar een start gemaakt worden met een basisinkomen. Het wordt gedurende bijvoorbeeld 5 jaar steeds minder waard. Iedereen heeft daardoor een prikkel om het geld zo snel mogelijk te besteden. Het tegoed kan worden omgezet in euro’s. Hier staan wel kosten tegenover. Voordelen hiervan zijn dat het circulatiegeld alleen in Nederland geldig is, waardoor er geen weglekeffect is. Door de bestedingsimpuls neemt de economische bedrijvigheid en werkgelegenheid toe en daalt het financieringstekort.Daarnaast biedt de overheid volle ruimte aan lokale economieën die met lokaal geld of waardensystemen werken, zoals dat al bestaat in Nederland, Duitsland en Zwitserland.
• Saneren van subsidies en uitkeringen
  Uitgangspunt is nog één uitkering, namelijk één basisinkomen voor iedereen.We kunnen vrijwel alle subsidies schrappen (100 miljard). De meeste subsidies zijn geïntroduceerd als lapwerk om de averechtse effecten van ons fiscale stelsel dat niet goed in elkaar steekt te verzachten. Denk aan de subsidies voor kinderopvang, tal van fiscale aftrekposten, gesubsidieerde banen, etc. Doordat er geen belasting op arbeid meer wordt geheven (lees thema Nieuwe Economie), wordt bijvoorbeeld kinderopvang veel goedkoper en hoef je dat niet meer kunstmatig te subsidiëren. Verder kun je een groot deel van de uitkeringen schrappen. Een flink deel van het overheidsapparaat is ineffectief en kan flink worden gestroomlijnd. Per saldo zal daardoor en door de toegenomen economische groei, de belastingdruk geleidelijk dalen naar zo’n 32% van het BBP.

• Sanering van het overheidsapparaat en het belastingstelsel
  Alleen nog één belasting op intermediair verbruik. Géén belasting meer op arbeid en voor iedereen één basisinkomen.Het intermediair verbruik (dat is totale waarde van verbruikte goederen en diensten om de productie te behalen) bedroeg over 2009 582 miljard.Het intermediair verbruik is genoegzaam bekend bij de belastingdienst en kan vrij gemakkelijk worden berekend. Bij gebruik van grondstoffen is dat niet het geval. Daarom stellen wij ons voor om allereerst dit verbruik te belasten, en op langere termijn, als de inzichten daaromtrent gegroeid zijn, het gebruik op “de input” van bedrijvigheid, zoals grondstoffen, gas, water en elektriciteit.Daar komt bij dat grondstoffen op verschillende plekken in de aarde zitten en er nog geen internationaal erkende sleutel is over de verdeling ervan en het gebruik. Ook dat zal eerst geregeld moeten zijn, alvorens een belasting op grondstoffen te kunnen invoeren. Vandaar dat wij de belasting op intermediair verbruik als tussenfase zien van de beoogde herordening.De belastingdruk op inkomsten is momenteel ongeveer 40%. Nemen we dat percentage over het intermediair verbruik dan bedraagt dat 232 miljard. Dat bedrag aan belastinginkomsten is ruim voldoende om het basisinkomen en de overheid te financieren.

  Doordat de meeste subsidies en uitkeringen worden afgeschaft kun je geleidelijk tienduizenden ambtenaren laten afvloeien. Daartegenover kun je tienduizenden mensen op andere terreinen inzetten. In ziekenhuizen, op straat, voor oppas van kinderen.

Onze economie wordt een stuk eenvoudiger als we:

• alleen deze “single tax” hebben op intermediair verbruik
• géén belasting meer op arbeid
• en voor iedereen één basisinkomen.

Met een ‘single tax” wordt bijvoorbeeld kinderopvang beter betaalbaar, net als hulp in de huishouding. De subsidies hadden we al hierop al afgeschaft (lees hiervoor).

En om de link met het bestuur te leggen: er verdwijnt ook veel ingewikkeldheid van overheidsoptreden, machtsmisbruik en willekeur.

Kortom, direct binnen Nederland kunnen we afschaffen de belastingen op inkomen, premies volksverzekeringen en werknemersverzekeringen en vennootschapsbelasting. De BTW als uitgavenbelasting hoeft niet te worden afgeschaft. Deze blijft ook bestaan als afdracht voor de EU.

Bovendien kan deze koopkrachtimpuls aan de “onderkant van de samenleving” helpen om de recessie te remmen en de gevolgen ervan voor een grote groep mensen te verzachten. Als we de belastingverlaging ook geven in de vorm van een basisinkomen, dan kun je dat zien als een ‘negatieve inkomstenbelasting’. Kortom, alles hangt met alles samen en alles moet ook in samenhang gezien worden.

IV. Hoe hoog is een basisinkomen?

Alle burgers zullen een basisinkomen ontvangen, voor volwassenen wordt dit 650 euro per maand. Op iets langere termijn zal dit worden verhoogd tot 1.000 euro per maand.

10.239.779 X 12 maanden = 122,88 miljard

V. Het basisinkomen kan niet los gezien worden van maatregelen op andere gebieden
Het basisinkomen is breed ingebed en kan niet los gezien worden van maatregelen op andere gebieden. Dit hebben wij in thema’s uitgewerkt. Aan de orde daarbij komen:

• huisvesting
• invoeren van een belasting op grondstoffen
• doorvoeren van een belasting op grondgebruik (lees verder thema huisvesting)
• geldvrije regionale handelszones tussen bedrijven die dit wensen
• stimulering van lokale economieën met een lokaal soort geld
• veilig stellen van de pensioenen
• een investeringsprogramma van de overheid op gebied van economie, gezondheidszorg, onderwijs, infrastructuur en energie

lees verder thema nieuwe economie op de website van Nieuw-Nederland

Deze tekst maakt deel uit van de visie van NieuwNederland en vormt de weerslag van het inzicht en bewustzijn van dit moment en is vrij copierbaar en verspreidbaar onder vermelding van de bron. http://nieuw-nederland.nu

In een lezing op 28 april 2011, tijdens een conferentie te Rome, georganiseerd door de ‘Rosa Luxemburg Stichting Brussel’* schetst Marc Vandepitte de contouren van een ander economisch model.

In het stuk geen woord over een onvoorwaardelijk basisinkomen. Het zou er goed tussen passen. We zullen Marc Vandepitte eens vragen of hij het idee van een Onvoorwaardelijke Basisinkomen kent en wat hij er van vindt.

Het kapitalisme wordt geconfronteerd met een ernstige crisis op verschillende fronten.i De wereld heeft daarom dringend behoefte aan een andere economische orde. Vertrekkend vanuit de meest fundamentele tegenstelling van het kapitalisme maken we eerst een diagnose van wat er fout gaat. Daarna formuleren we enkele krachtlijnen voor een mogelijk alternatief. Omwille van het belang ervan gaan we dieper in op de kwestie van economische groei versus ontwikkeling. We concluderen met enkele praktische en concrete voorstellen voor een alternatief economisch programma.

Lees het hele artikel bij: dewereldmorgen.be
of download de pdf: 
een_andere_economie_is_noodzakelijk_en_mogelijk-marc_vandepitte

De huidige globalisering is erg slecht, de huidige globalisering is geen echte. Het is een van de geïntegreerden, van de sterksten. Het is de integratie van het globale economisch-politieke. Het is de globalisering van de nieuwe techno-economisch-wetenschappelijke globale oligarchie. Globalisering betekent uitsluiting van Afrika, globalisering betekent uitsluiting van miljarden mensen die geen toegang hebben tot water, opvoeding, enz. […] Het is absoluut noodzakelijk dat we globalisering her-denken, en we zouden er goed aan doen de globalisering zoals we die vandaag de dag kennen overboord te gooien. Met deze globalisering kunnen we niet leven.

Ik hoop met deze scriptie een bijdrage te leveren tot het her-denken van de globalisering. Ik zal trachten, in het eerste deel, een model te presenteren dat erin kan slagen om een meer geïntegreerde visie op de globalisering te geven. Een waaraan wel iedereen kan participeren. Een model dat erin zou kunnen slagen om de extreme armoede te verminderen en eventueel uit te roeien. De cijfers zijn bekend maar blijven schokkend: 1,3 miljard mensen leven met minder dan $1 per dag; 1,02 miljard mensen hebben elke dag honger en 840 miljoen mensen zijn ondervoed; meer dan 1 miljard mensen beschikken niet over gezond drinkwater en 3,4 miljoen mensen, vooral kinderen, sterven jaarlijks ten gevolge hiervan. Het systeem zal trachten een meer egalitaire verdeling te verwezenlijken van de natuurlijke hulpbronnen die de aarde te bieden heeft.

Het model zal tevens trachten ervoor te zorgen dat deze hulpbronnen en de rest van de natuur te behoeden voor de ondergang. De gemiddelde temperatuur op aarde is in de 20ste eeuw gestegen met 0,6%; de dikte van de ijskappen is gedaald met 40% (van 3,1m. tot 1,8m.) in 50 jaar; en de uitstoot van CO2 blijft wereldwijd stijgen (van 21,9 miljard ton in 1990 naar 28,7 ton in 2006). Alle andere vormen van milieuverontreiniging niet te na gesproken. Het ontwerp zal hier trachten een rem te zetten op het ongebreidelde vervuilen en opgebruiken van de natuurlijke rijkdommen.

In het tweede deel van de scriptie zal ik trachten een argumentatie te ontwikkelen voor het model op basis van enkele andere systemen. We zullen het systeem vergelijken met andere vormen van basisinkomen en kijken of de argumenten die daarvoor gelden ook van toepassing kunnen zijn op ons model. We zullen het ontwerp bekijken in haar relatie tot enkele theorieën van sociale rechtvaardigheid. Als laatste zullen we trachten een argumentatie te ontwikkelen gesteund op enkele theorieën van milieuduurzaamheid.

Lees de hele scriptie in pdf: RUG01-001414510_2010_0001_AC

Bron: http://lib.ugent.be/fulltxt/RUG01/001/414/510/RUG01-001414510_2010_0001_AC.pdf

Ik wil graag uitleggen waarom ik dat denk en daarbij wil ik ook dieper ingaan op een paar tegenargumenten die men vaak hoort.

Ik vind het erg jammer dat er nog maar weinig politieke partijen warm te krijgen zijn voor het Onvoorwaardelijk BasisInkomen-plan (OBI), en dat zelfs sommige partijen die vanuit spirituele visie werken, hoewel bekend met deze ideeën, nog niet verder durven gaan dan een voorwaardelijke versie.

Ik hoop dat zij zich spoedig meer willen gaan verdiepen in de diepere waarde van het OBI, en dan net als ik zullen gaan zien dat deze werkelijke waarde veel verder gaat dan geld alleen.

Hoe is “spiritualiteit” verbonden met economie / politiek?
Iedereen die zich enigszins in de diverse spirituele stromingen en denkwijzen verdiept heeft, weet dat we op weg zijn naar (en dus werken moeten aan) een wereld waarin eenheid en verbinding centraal staan.

Programma’s als bv. Zembla en VPRO Tegenlicht, lezingen of boeken van bv Marcel Messing, laten ons zien hoe wij nu nog in een materialistisch web van economische afhankelijkheid en slavernij zitten. Het huidige economische (machts-)systeem creëert en bevordert o.a. ongelijkwaardigheid, verdeeldheid (rijk-arm, macht-onmacht),
jaloezie, egoïsme (de “graaicultuur”, men helpt elkaar niet, maar is enkel op eigen gewin gericht), minderwaardigheid, en angst.
De mens wordt niet gewaardeerd om wie hij is, maar om wat hij doet of bijdraagt aan de economie. Men wordt daarbij min of meer gedwongen mee te doen aan de mallemolen van voortdurende wedijvering met elkaar.

Het zit zelfs zó ingebakken dat als twee mensen voor het eerst kennismaken, de eerste vraag vaak is: Wat doe je? In plaats van: Wie ben je?

Enige tijd geleden zond de VARA twee interessante documentaires uit:“De onrendabelen” en “Eigen schuld, dikke bult”. Hierin werd door een aantal wetenschappers bevestigd, dat de overheid er ten onrechte vanuit gaat dat iedereen maar mee moet kunnen doen in de maatschappij.

Spiritueel gezien, is het dienstbaar zijn aan de economie eigenlijk helemaal niet zo belangrijk; belangrijker is wat iemands aanwezigheid betekent, zowel voor de mensen om hem heen als in het grote geheel. Wat draagt iemand bij aan deze wereld? Welke rol heeft iemand , wat is zijn (kosmische) bestemming?
Dat hoeft niet persé de vorm te hebben van betaald werk. Integendeel.
Veel mensen die braaf werken, vervuilen of beschadigen de wereld met het werk dat zij doen, hebben in hun haastige leven geen tijd voor een glimlach naar de buurman, en eten misschien makkelijk voedsel dat onder slechte arbeidsomstandigheden in een ver land geproduceerd is. Zo houden zij onrecht in stand, maar hebben er totaal geen interesse in. Ondertussen zijn zij algemeen geaccepteerd in de maatschappij, want ze voldoen aan de maatschappelijke plichten en helpen de economie draaiende te houden.

Maar anderen die zogenaamd “niets” doen zijn misschien wel allerlei ideeën aan het uitdenken om een betere wereld te creëren.

Vooral de spirituele politieke partijen zouden m.i. nog veel meer gericht moeten zijn op maatregelen die een meer bewuste en op elkaar afgestemde samenleving bevorderen, i.p.v. een beetje door te borduren op – en hier en daar een beetje te veranderen aan – het reeds bestaande economische systeem.

Sommigen hebben dan wel ideeën over hoe de maatschappij anders ingedeeld kan worden, meer duurzame oplossingen enzo; dat is allemaal mooi, maar het uitgangspunt is nog steeds dat het huidige economische systeem grotendeels in stand blijft. Wat ik dan mis is een duidelijke spirituele visie hoe de economie er anders uit kan zien. Men komt dan met een hoop cijfertjes en berekeningen, m.i. ook nog gebaseerd op de verkeerde uitgangspunten. ( Daarmee wordt zg aangetoond dat een OBI te duur is – ja wel als je er vanuit gaat dat het erbíj komt; een OBI komt echter niet erbij, maar vervangt juist alle andere uitkeringen en toeslagen).

Het gaat erom dat er een totaal nieuw economisch systeem komt dat bijdraagt aan de ontwikkeling, bewustwording, en éénwording van de mensheid ! Belangrijk daarbij is de spirituele achtergrond van een visie, of waar deze verbonden is met spiritualiteit. Wat is het effect van die verandering voor de MENS !! ?

Het is erg jammer, dat veel mensen geen oog hebben voor de MEERWAARDE van een OBI voor de samenleving;

Om maar een paar dingen te noemen:

• Meer gelijkwaardigheid, respect voor elkaar, geloof in elkaar ;
• Ruimte voor nieuwe ideeën en initiatieven, en dan OOK bereikbaar voor hen die het nu niet voor elkaar krijgen hun ideeën te realiseren vanwege de complexe bureaucratische samenleving en allerlei regeltjes.
• Het geeft de mens de kans zijn oorspronkelijke bestemming terug te vinden en te vervullen.
• Het geeft de mens waar hij recht op heeft, zijn deel van wat de aarde voortbrengt, zijn recht op leven.
• Een OBI bevordert een ander bewustzijn, van eenheid en verbinding!

Veel spiritueel denkende mensen gaan hier echter totaal aan voorbij. In de redenen die men aangeeft, waarom een OBI niet kan werken, hoor en voel ik een groot wantrouwen t.a.v. de innerlijke kracht en creativiteit van ieder mens. Voor mij druist dat regelrecht in tegen een spirituele levensvisie.
Men gelooft zelfs niet dat mensen met een Onvoorwaardelijk Basisinkomen nog iets gaan doen…. !?
Dit vind ik puur een gedachte vanuit het huidig maatschappelijk systeem waarin men gewend is veroordelend te denken, en niet van spiritueel-bewust, dus accepterend en respecterend denken.

Elk werkelijk spiritueel bewust denkend mens weet wat de waarde en betekenis is van een diep en onvoorwaardelijk respect voor ieder medemens, zonder vooroordeel of voorwaarden, oftewel onvoorwaardelijke liefde.
Dan ga je toch geen voorwaardelijk bestaansrecht promoten ???

Sorry, maar dat deden alle “gewone” politieke partijen tot nu toe al.

Ieder mens doet ertoe, ieder mens heeft zijn eigen functie in het geheel.

Zelfs over een mens die niets doet, hebben wij niet het recht om te oordelen.

Ook die mens is een deel van onszelf. En ook die mens heeft recht op een bestaan.

Door ervan uit te gaan dat mensen zonder enige dwang niets zullen doen, beschouw je dus eigenlijk je medemensen als een soort domme onwillige schapen die zonder enige dwang of leiding lukraak de verkeerde kant uit lopen. Dit vind ik echt een on-spiritueel standpunt en in feite denigrerend. Wat een totale onderschatting van de eigen kracht in ieder mens!!

Zo’n gedachte is eigenlijk gebaseerd op angst; angst dat mensen zonder leiding chaos zullen veroorzaken, angst om controle (over anderen) te verliezen.

Dit is een gedachte van de Oude Wereld !!

Dus, beste politieke veranderaars, waar zijn jullie bang voor ???

Onvoorwaardelijk respect doet mensen groeien, wekt mensen innerlijk tot leven; zij zullen nieuwe initiatieven ontplooien, enkel vanwege het respect dat zij gaan voelen, als er eindelijk een economisch systeem is dat mensen respecteert zoals zij zijn !! Politici zouden eens wat meer vertrouwen in mensen moeten hebben, en zeker als het een spirituele partij is!!

Een andere opmerking die men vaak als tegenargument hoort , is dat dan niemand nog het “vuile werk” wil doen.

Ook dit is in feite (vaak nog onbewust) een vooroordeel; we zijn al eeuwenlang eraan gewend om er zo over te denken, dat bv schoonmaakwerk of vuilnisman “vuil” – dus minderwaardig – werk is dat niemand zou willen doen. Waarom zijn we daar toch zo op neer gaan kijken?

Ik denk dat het belangrijk is om dit soort werk eens anders te gaan zien.
Er zullen altijd mensen zijn die niet in staat zijn om lang(er) te studeren, en die het gewoon leuk vinden om (voor wat extra inkomsten bovenop hun OBI) de straat te vegen, of te zorgen dat een schoolgebouw of flatportiek goed en hygiënisch schoon is. Maar wat is daar nu mee gebeurd? In plaats van goed schoonmaakwerk waar iedereen van kan genieten moet er onder tijdsdruk gewerkt worden. Men krijgt 5 – 10 minuten voor een portiek, dat betekent een emmer water bovenin leeggooien en met de trekker omlaag vegen. (Werkelijk! Zo gebeurt dat bij mij in de flat !!!) Dat is geen schoonmaken. Het is alleen snelverdiend geld voor het schoonmaakbedrijf, oftewel geldbesparing voor de woning eigenaar, maar kwaliteit heeft het niet en niemand geniet ervan.

Vroeger was het normaal dat mensen gezamenlijk hun straat schoon hielden. Het had ook nog een sociale functie. Nu zijn we zo gewend aan, en afhankelijk van gemeentediensten, dat als er bv een staking is iedereen apathisch blijft en z’n rommel voor de ratten laat liggen. Het systeem maakt mensen ook onverschillig.

Als vanwege verminderde (of afgeschafte) belasting op arbeid dit soort werk beter betaald en beter gewaardeerd wordt, zijn er zat mensen die hun basisinkomen willen aanvullen met één of twee dagen schoonmaakwerk. Sterker nog, omdat het werk via het OBI plan beter betaald kan worden hoeft er niet meer vanuit tijdsdruk, maar kan er naar kwaliteit gewerkt worden; men heeft meer waardering voor dit werk, en ook hoeft niemand dit werk nog voor 5 dagen per week te doen. Het kan ook voor 2 dagen , of alleen maar een middag. Het is namelijk juist demotiverend als je geen keuze hebt, omdat er toch een gezin moet eten, maar je geen hoogbetaalde baan aan kunt. Bovendien wordt je tegelijk niet toegestaan om die kwaliteit in je werk te leggen die het zou moeten hebben, of die jij eraan zou willen geven.
Het wordt voor veel mensen dan mogelijk om gevarieerder werk te doen. Bv. de ene dag schoonmaken, de andere dag in een winkel werken. En dat maakt het weer leuker om samen het werk te doen, het is geen sleur meer die door enkele ongelukkigen gedragen moet worden.

Een andere mogelijkheid, ik noem maar iets, maar een school zou bijvoorbeeld in plaats van een schoonmaakdienst die onder tijdsdruk werkt , de leerlingen zelf de kans kunnen geven om wat op hun (waarschijnlijk lagere) basisinkomen bij te verdienen met schoonmaakwerk (zonder tussenkomst van een bedrijf), of samen met leraren en leerlingen regelmatig een gezamenlijke schoonmaakdag houden. (Yes !! Een nieuw lesprogramma! Zorg voor elkaar en voor je omgeving ! )Dat leert de jongeren tegelijk ook verantwoordelijk te zijn voor het schoonhouden van het gebouw en de omgeving, net zo goed als je dat (later) in je eigen huishouden bent.

Samen schoonmaken is heel gezellig en dan zijn die verplichte ophok-uren ook meteen goed ingevuld.

Nu is het zo dat veel jongeren onverschillig overal blikjes en flesjes neergooien , en vooral rondom scholen veel zwerfvuil terechtkomt, omdat er toch wel een straatveger van de gemeente langskomt die het opruimt.

Een bekend spiritueel spreekster/medium die altijd volle zalen had zei altijd tegen haar medewerksters in het centrum: “Denk eraan, spiritueel zijn betekent ook de WC’s schoonmaken”.

Een OBI zorgt zo voor een gezondere werksfeer, samenleving, mensen die met meer plezier hun werk kunnen doen. Waar plezier is, is minder ziekte, en uiteindelijk bespaart dat wellicht ook miljoenen op de ziektewetuitkeringen die nu nog als een groot financieel probleem gezien worden, en bestreden worden met ontkenningsbeleid i.p.v. menselijkheid.

Als laatste wil ik nog opmerken dat het feit dat er beslist een klein percentage mensen zal zijn die met een O.B.I. aanvankelijk misschien “niets” zullen doen, toch geen doorslaggevende reden moet zijn om een plan in zijn totaal af te wijzen dat voor het overgrote deel van de mensen wél zal werken. Bovendien denk ik dat juist in het huidige systeem veel mensen “niets” doen. Niet zozeer omdat ze niet willen, al zullen die er ook zijn, maar omdat het systeem zelf het hen onmogelijk maakt om hun dromen te realiseren. (bv bureaucratie, armoedeval, bezuiniging op zorg of onderwijs). Eigenlijk denk ik zelfs, dat ook dat percentage niets-doeners, na verloop van tijd nieuw enthousiasme en motivatie terug zullen vinden, als zij gaan zien hoe de wereld om hen heen verandert door dit nieuwe systeem en dingen makkelijker te realiseren zijn. Welk mens wil er nou heel zijn leven niets doen?

Juist het huidige systeem, met allerlei ingewikkelde regelingen en frustrerende (en geldverspillende) re-integratie procedures werkt demotiverend.

Ik zou alle politieke partijen (en economen), maar vooral ook de partijen met “spirituele” achtergrond van harte willen uitnodigen om alle huidige economische berekeningen totaal te schrappen en los te laten, en eerst vanuit een ander kader te DURVEN denken; dus vanuit wat de Vereniging Basisinkomen met een Onvoorwaardelijk Basis Inkomen bedoelt, en daarna pas weer de cijfertjes in te vullen. Dan krijg je echt een heel ander plaatje.

En dat plaatje zal dan ook cijfermatig kloppen. En ook betaalbaar blijken. Waarom?

Om de simpele reden dat iedere ziel hier op aarde gekomen is om hier zijn/haar levenservaring te mogen hebben, en dat het een Goddelijk oftewel Kosmisch en Universeel principe is dat er genoeg is voor iedereen die op deze planeet leeft. Het moet alleen eerlijker verdeeld worden.

Denk niet vanuit tekort, maar vanuit overvloed en rijkdom!

Het zou mooi zijn, als de nu opkomende spirituele politieke partijen zich gaan inzetten voor totaal nieuwe systemen waar echt iedereen gelukkiger van wordt.

Dát is politiek vanuit het hart!

**PS, nog één aller-allerlaatste opmerking:
Ik las vandaag een artikel in het AD van 26 Maart over een gevangeniseiland in Noorwegen, waar men een totaal alternatief, menselijk beleid heeft ten aanzien van de behoorlijk zwaar criminelen die daar zitten. Zo krijgen zij juist veel vrijheid en leert men hen te zorgen voor elkaar, dieren en de natuur op het eiland. En wat blijkt? Deze vriendelijke aanpak werkt!! Het gevangeniseiland heeft veel minder bewakers nodig, die vaak zelfs geen wapens dragen, en zelfs een vrouwelijke bewaker durft met 5 ex-verkrachters gerust in het bos te gaan om hout te hakken. Iemand die eerst anderen vermoordde slaapt nu zorgzaam twee nachten in de stal om op de geboorte van een kalf te wachten. Velen van hen keren als een beter mens terug in de maatschappij. Ook al heeft dit niet direct iets met basisinkomen te maken, het toont wel aan dat geloof en vertrouwen in de mens echt werkt!!!

Met hartelijke groet,
Astrid Hendriksen

Het lijkt vreemd om op dit moment – midden in een periode van economische recessie en een snel stijgende werkloosheid – aandacht te besteden aan werkzoekenden zonder uitkering. Op dit moment lijken thema’s als de vergrijzing (en de daarbij behorende vervangingsvraag), het dreigend kennistekort en de aansluitingsproblemen tussen (beroeps)onderwijs en arbeidsmarkt naar de achtergrond te zijn verdwenen. De RWI blijft echter aandacht vragen voor het onbenutte potentieel op de arbeidsmarkt omdat te voorzien valt dat we deze arbeidskrachten straks heel hard nodig zullen hebben om te voldoen aan de vervangings- en mogelijk ook de uitbreidingsvraag op de arbeidsmarkt. Ondanks de economische teruggang die nu fors is, zal de arbeidsmarkt weer aantrekken.

Nederland telt zo’n half miljoen nuggers.
Veel nuggers zijn relatief jong en goed opgeleid. Bijna 100.000 van hen zijn zelfs hoger opgeleid. Meer dan tweederde is vrouw.
Zij geven vaak aan flexibel en in deeltijd te willen werken. Nuggers zijn vaak langere tijd uit het arbeidsproces geweest. Ze kunnen daardoor onzeker worden. Zo hebben ze een vaag beeld van hun wensen en capaciteiten enerzijds en van de eisen van de arbeidsmarkt anderzijds.

Bron: http://www.raadwerkinkomen.nl/nl-NL/Thema’s/Doelgroepen/Nuggers
Bron: http://www.benjijsnugger.nl/

Een onvoorwaardelijk basisinkomen is iets helemaal anders dan wat we nu kennen als vervangingsinkomens of een uitkering voor zieken. Het verschil is dat je het krijgt omdat je bestaat. De voorwaarde is niet dat je gewerkt hebt, of ziek bent, of een bepaalde leeftijd hebt. Of misschien nog belangrijker: het is niet omdat je een basisinkomen krijgt dat je niet meer mag bijverdienen, wel integendeel. Het basisinkomen geeft je gewoon kansen om vrijuit te doen wat je wil.

Is dit geen utopisch idee, zal u denken? Zeker niet. We vervangen gewoon gelijkaardige maar minder goede steunmechanismen door iets eenvoudiger en vooral rechtvaardiger. Is het betaalbaar? Natuurlijk wel, want ondermeer door de technologische vooruitgang kunnen we genoeg produceren voor iedereen. En omdat het minder moeilijk is om een onvoorwaardelijk basisinkomen te geven aan iedereen dan talloze voorwaardelijke uitkeringen te organiseren, krijgen we ook een goedkopere overheid. Maar vooral: mensen die zich vrijer voelen, voelen zich gelukkiger. Dat is uiteindelijk toch het doel, zowel van economen, politici, als van iedereen?

Wat als we iedereen een onvoorwaardelijk basisinkomen kunnen geven?

• We krijgen er een sterk wapen tegen armoede bij, want niemand kan nog helemaal door de mazen van ons sociaal net vallen.
• Iedereen krijgt er een stukje zekerheid bij, en dus een stukje vrijheid
• Mensen worden gestimuleerd om bij te leren, diensten aan elkaar te verlenen, om bij te verdienen door te werken; en dat allemaal in (door) de zekerheid dat ze steeds het basisinkomen hebben.
• Onze sociale zekerheid wordt radicaal vereenvoudigd. Dat levert enorme besparingen op.
• Het basisinkomen is de expressie van echte solidariteit tussen mensen. Het basisinkomen, dat geef je aan elkaar, wie je ook bent.

Niet overtuigd? Meer weten? Neem een kijkje bij het dossier “Basisinkomen” bij Vivant.org.

Bron: vivant.org

Bij de laatste zoektocht stuitte ik op de Belgische politieke partij ProDemo. Een partij voor een directe democratie. De laatste active items zijn uit 2005, maar het is toch zinvol om eens een bezoekje te brengen aan de website van ProDemo. Zij zijn ook voor een onvoorwaardelijk basisinkomen.

Lees meer bij http://www.prodemo.be en hun pagina’s over basisinkomen bij http://www.prodemo.be/basisinkomen.htm en http://www.prodemo.be/basisinkomen2.htm

In het programma van de PSP92 wordt het in onderdeel sociale zekerheid aandacht besteed aan een gegarandeerd inkomen. Het is onduidelijk of dit inkomen onvoorwaardelijk is, maar zo te lezen lijkt het er wel op.

Sociale zekerheid

Een daadwerkelijk sociaal klimaat kan alleen bestaan in een samenleving, waarin de productieverhoudingen zijn gewijzigd en waarin de economie is gesocialiseerd. Op weg naar deze doel­stellingen bepleiten wij het volgende:

1. Zij die geen inkomen hebben door arbeid, hebben recht op een gegarandeerd inkomen, voldoende om een menswaardig bestaan te kunnen leiden.
   Hoewel wij een ander, op het continueren van aanspraken gericht stelsel beogen, menen wij ook dat op korte termijn een verhoging van alle lagere inkomens (wettelijk minimumloon) noodzakelijk is.
2. De solli­citatieplicht dient te worden afgeschaft.
3. Een grootscheepse uitbreiding van het aantal zinvolle arbeidsplaatsen in de collectieve sector, zoals op het gebied van maatschappe­lijke zorg, openbaar vervoer, milieubehoud, veiligheid, gezondheidszorg en onderwijs.
4. Discriminatie in wet- en regelgeving, op basis van bijvoorbeeld leeftijd, sekse of etniciteit, dient te worden opgeheven. Concreet bepleiten wij het volgende:
   • Een geheel of gedeeltelijke aanspraak op zelfstandig inkomen (naar gelang de persoonlijke situatie hiertoe dwingt) vanaf de leeftijd van achttien jaar;
   • Ziekte en/of algehele invaliditeit laten de volledige aanspraak op het inkomenspakket in stand. Het spreekt vanzelf dat er ook geen inko­mens­discri­minatie bij ouderen plaats vindt;
   • De bij de productie betrokkenen dienen zelf hun leidinggevende functionarissen aan te stellen, waarmee de traditionele gezagsverhouding verdwijnt;
   • Maatschappelijke gelijkstelling van betaald en onbetaald (vrijwilligers)werk

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/GroenLinks
Bron: http://psp92.nl/pspset.html