Brieven aan een Paralleluniversum 16. O – Valentijn

toegift
Facebooktwitterlinkedinmail

gespleten

 

Dit is de zestiende aflevering van de feuilleton Brieven aan een Paralleluniversum van de Duitse schrijfster Petra Keup. De eerste verscheen op 8 oktober 2017. Sindsdien publiceer ik iedere zondagochtend een hoofdstuk uit deze roman. De brieven zijn geschreven door Maximiliane Wonder-Licht, een ‘klant’, en gericht aan Valentin Graumann, de directeur van een instantie, die ‘Hartz-IV’, zeg maar de Duitse sociale bijstand, uitkeert.

Betreft: “O” – Valentijn

 

 

Beste Valentijn,

Nu ik gisteren de hele avond vooral met u heb doorgebracht, staat u mij toch zeker toe, u bij de voornaam te noemen.

Geen van uw vele bruingrijze documenten, niets van uw razendsnelle gegoochel met cijfers heeft bij mij zo veel verwarring veroorzaakt als deze laatste nacht. Valentijn, ik droomde van u.
U riep mij op voor een gesprek, smeet getallen in mijn gezicht en schreeuwde: “Wat moet ik doen, wat moet ik?” Zo woedend, bijna wanhopig had ik u nog nooit gezien. “Mevrouw Wonder-Licht, ik kan u niet laten gaan, in geen geval. Nooit sta ik u toe, mij te verlaten. De cijfers, de statistiek, ik moet op het gemiddelde uitkomen. Ik heb veel te weinig vrouwen in mijn bestand.”

Uw gezichtsuitdrukking vertoonde het hele palet van verbaasd tot ongeloof.

gespleten Ik schreeuwde: “Kan ik het helpen, dat de vrouwen je niet mogen! Gedraag je eens charmant, dan komen ze wel.”
U had toen ook al een ring in de hand, die u om wilde doen. Ik werd wild om mij heen slaand wakker en kon de slaap niet meer vatten. Nu voel ik me zo, ja, ik weet niet hoe …

Ik weet exact, wat u nu gaat zeggen: “Mevrouw Wonder-Licht, u moet dat niet persoonlijk nemen.” Tenslotte zeggen mensen achter bureaus dat altijd. “Ik heb mijn instructies!” “Dat zijn de regels!” “De wet vereist – u moet begrijpen…” Die gesprekken eindigen altijd met de zin: “Ik zou het ook liever anders willen.”

Tegen die tijd vraag ik mij af of ik bij het ontbijt de thee per ongeluk verwisseld heb voor de rum? Zie ik daarom de persoon die tegenover mij zit dubbel?
Ik denk dan, dat mensen die ambtenaar zijn en de hele dag achter hun bureau zitten, inderdaad neigen naar een gespleten persoonlijkheid, in vaktaal ook bekend onder de noemer schizofrenie. Deze vatbaarheid wordt niet veroorzaakt door traumatische ervaringen in de kindertijd, maar komt door het beroep – een beroepsziekte dus. Acht uur per dag bent u die ene persoonlijkheid, daarna de andere, en in de slaap misschien zelfs nog een derde?

gespleten

Stelt u zich eens even voor, één van uw medewerkers weigert een huisvader eerst de hem toekomende uitkering, omdat hij de opdracht heeft, het alle aanvragers zo moeilijk mogelijk te maken. Pas nadat iemand een bezwaarschrift heeft ingediend, kan hij een uitkering krijgen. Er ontstaat een fikse ruzie. Dan breekt het einde van de werkdag aan en verandert deze medewerker op weg naar huis in een liefhebbende echtgenoot en zorgzame vader.

De andere vader verlaat ook uw Dienst en keert terug naar huis. Maar omdat hij geen gespleten persoonlijkheid heeft en alles heel persoonlijk opvat, is hij thuis nog net zo boos als aan de balie van uw medewerker. In het ergste geval krijgen zijn vrouw en kinderen dan een flink pak rammel.

 

De één of andere kleinburger zal wel weer zeggen, kunstenaars zijn gek. We zijn niet gek, we zijn gewoon niet gespleten. Kunstenaars zijn kunstenaars, ieder uur van de dag en de nacht. Daarom kunnen we met de zin “Dat moet u niet persoonlijk nemen” ook zo weinig aanvangen, want wij kunnen niet zomaar van persoonlijkheid wisselen. Helaas begrijpen gespletenen dat absoluut niet. Waarschijnlijk jaagt alleen het idee al, dat er zoiets bestaat als een intacte persoonlijkheid u doodsangst aan? Vierentwintig uur per dag ben je een dader achter een bureau, vierentwintig uur per dag ben je de gewillige handlanger van een manager van seksreizen, je kunt je niet verstoppen, je bent voor alle gevolgen verantwoordelijk, dat is ook allemaal veel te zwaar voor een tere mensenziel.

Zij groet u heel persoonlijk,
uw Maximiliane Wonder-Licht

Een overzicht van alle gepubliceerde hoofdstukken is hier te vinden.
Vertaling: Florie Barnhoorn

Wordt vervolgd op zondag 28 januari 2018

Facebooktwitterlinkedinrssyoutube