Laten we het idee van een basisinkomen voor iedereen opnieuw bekijken

Facebooktwitterlinkedinmail

brucebartlettIedere Amerikaan een basisinkomen geven: het wordt weer opnieuw besproken en vindt nu zelfs steun in libertaire hoek, schrijft de econoom Bruce Bartlett.

Bruce Bartlett bekleedde functies als senior beleidsmedewerker in de regeringen van Reagan en George H.W. Bush en werkte als staflid bij de Afgevaardigden Jack Kemp en Ron Paul. Hij is de auteur van “The Benefit and the Burden: Tax Reform — Why We Need It and What It Will Take“.

In oktober 2013 overhandigden Zwitserse kiezers voldoende handtekeningen om een initiatief in stemming te brengen dat iedere Zwitserse burger zonder voorwaarden $ 2800 per maand zou uitkeren. Vergelijkbare inspanningen zijn in heel Europa aan de gang. En er is in toenemende mate sprake van het invoeren van een basisinkomen ook voor Amerikanen. Interessant is dat steun hoofdzakelijk uit de hoek van de rechtse partijen komt, met inbegrip van de libertariërs.

De aftrap voor het huidige debat werd in een bijdrage van 30 april 2012 gedaan door Jessica M. Flanigan van de Universiteit van Richmond, die zei dat alle libertariërs een universeel basisinkomen zouden moeten ondersteunen op grond van sociale rechtvaardigheid. Professor Flanigan, die zichzelf beschreef als anarchist, verzet zich tegen een systeem van eigendomsrechten “dat ervoor zorgt dat onschuldige mensen verhongeren.”

Zij haalde een artikel aan geschreven door de filosoof Matt Zwolinski van de Universiteit van San Diego in het in december 2011 uitgebrachte nummer van het tijdschrift Basic Income Studies, dat ook andere artikelen bevatte van libertariërs die het idee van een basisinkomen verwelkomen. Hoewel hij erkent dat de meeste libertariërs een regelrechte herverdeling van inkomen zouden verwerpen, wees hij op verschillende libertariërs, zoals de economen F.A. Hayek en Milton Friedman, die positief stonden tegenover het idee van een universeel basisinkomen.

Friedman’s betoog verscheen in zijn boek uit 1962, Capitalism and Freedom (Kapitalisme en Vrijheid). Het was gebaseerd op lezingen die hij in 1956 hield en hij noemde het een negatieve inkomstenbelasting. Zijn visie was dat het begrip progressiviteit in beide richtingen moest werken en gebaseerd moest zijn op bestaande fiscale wetgeving. Dus als de standaard aftrek en persoonlijke vrijstelling iemands bruto-inkomen te boven zouden gaan, zou men een subsidie ontvangen die gelijk is aan wat er zou zijn betaald als men een vergelijkbaar positief belastbaar inkomen had.

In 1965 raadde Sargent Shriver, directeur van het Office of Economic Opportunity, president Lyndon Johnson aan om akkoord te gaan met Friedman’s idee voor een negatieve inkomstenbelasting. Friedman verstrekte cijfers met illustraties aan The New York Times om te laten zien hoe zijn plan zou werken. Het maximale voordeel zou $ 1500 per jaar zijn voor iemand met een bruto-inkomen gelijk aan nul. Dat zou ongeveer $ 11.500 in huidige dollars zijn.

Uiteindelijk verwierp Johnson de negatieve inkomstenbelasting, maar hij benoemde een commissie die er later een aanbeval. Johnson moedigde ook een experiment van het ministerie van Volksgezondheid, Onderwijs en Welzijn aan dat kleine pilotprogramma’s met een negatieve inkomstenbelasting in verschillende steden en staten zou uitvoeren om de reactie van mensen te peilen.

De negatieve inkomstenbelasting werd een nieuw leven ingeblazen door president Richard Nixon in een voorstel van augustus 1969 met de naam Family Assistance Plan (een plan voor de ondersteuning van gezinnen), dat was ontwikkeld door Daniel Patrick Moynihan. De New York Times columnist James Reston noemde het een “opmerkelijk vooruitstrevend welzijnsbeleid.”

Ironisch genoeg waren het de liberalen die Nixon’s streven dwarsboomden, omdat ze het niet liberaal genoeg vonden. Hoewel veel conservatieven ook tegen Nixon’s plan waren, onderschreven genoeg Republikeinen het om succesvol te zijn geweest als het grootste deel van de liberalen in het Congres het ook ondersteund had. Hoewel het Family Assistance Plan door het Huis van Afgevaardigden in april 1970 aangenomen werd, sneuvelde het uiteindelijk in de Financiële Commissie van de Senaat, waar zowel liberalen als conservatieven tegen waren.

In 1978 kreeg de negatieve inkomstenbelasting ernstige kritiek toen rapporten van de overheidsexperimenten uitkwamen waaruit bleek dat de invloed op de arbeidsinspanning ernstiger was dan verwacht, met werkuren die scherp daalden bij degenen die overheidssubsidies ontvingen. Mr. Moynihan destijds senator voor de Verenigde Staten uit New York, was gedwongen de mislukking toe te geven.

Desondanks sprak het jaar daarop de econoom F.A. Hayek zich voor een universeel basisinkomen uit in deel 3 van zijn boek Law, Legislation and Liberty (Recht, wetgeving en vrijheid):

“De zekerheid van een bepaald minimum inkomen voor iedereen, of een soort van ondergrens waar niemand onder hoeft te komen, zelfs wanneer hij niet in staat is om voor zichzelf te zorgen, lijkt niet alleen een geheel rechtmatige bescherming tegen het risico waarvan wij allen de dupe kunnen worden, maar een noodzakelijk onderdeel van the Great Society waarin het individu niet langer soortgelijke aanspraken heeft op leden van de eigen kleine groep waarin hij werd geboren.”

In 2006 publiceerde de conservatieve wetenschapper Charles Murray In Our Hands: A Plan to Replace the Welfare State (Het is aan ons: Een plan om de verzorgingsstaat te vervangen), dat een universele toelage van $ 10.000 per jaar bepleitte in plaats van het bestaande sociale systeem met inbegrip van sociale zekerheid en gezondheidszorg.

Kortgeleden schreef Matthew Feeney in een post van 26 november in Reason, het libertaire tijdschrift, lovende woorden over het Zwitserse voorstel. Als complete vervanging voor de bestaande verzorgingsstaat, dacht hij dat het voordelen had en misschien zelfs geld kon besparen. Hij hekelde vooral het paternalisme van de huidige verzorgingsstaat en de ontkenning van de autonomie van degenen die in armoede leven:

“Waarom geven we degenen die vaak buiten hun schuld een moeilijke periode doormaken niet gewoon geld in plaats van hen te behandelen als kinderen die niet in staat zijn de juiste keuzes te maken over het voedsel dat ze eten of de medicijnen die ze wel of niet kunnen nemen?”

vroeg Mr. Feeney zich af.

Feeney haalde Thomas Paine aan ter ondersteuning van zijn voorstel. In Paine’s brochure van 1797, Agrarian Justice, pleitte hij voor een stelsel van sociale verzekeringen voor jong en oud, gefinancierd met een belasting van 10 procent op geërfd onroerend goed. Paine zou iedereen £ 15 op de leeftijd van 21 jaar hebben gegeven en levenslang 10 pond per jaar aan iedereen van ten minste de leeftijd van 50 jaar.

Dit zijn aanzienlijke bedragen. Het is moeilijk te berekenen, maar met de Measuring Worth rekenmethode, zou £ 15 in 1797 gelijk zijn aan ongeveer $ 17.500 vandaag de dag.

Een reden voor het geven van een toelage aan jongeren was bedoeld als compensatie voor het verlies van hun natuurlijke erfenis van het land dat in beslag was genomen door de staat die het gegeven of verkocht had aan bepaalde personen voor het exclusief gebruik ervan.

De libertarische econoom David Friedman, zoon van Milton Friedman en Professor Zwolinski, filosoof, hebben zich beiden positief uitgelaten over Paine’s idee dat iedereen tegenwoordig de last draagt van onrecht begaan in het verleden op het gebied van eigendomsrechten. Een universeel inkomen zou een passende vorm van herstelbetaling zijn, zeggen ze.

Natuurlijk zijn niet alle libertariërs het eens met deze recente belangstelling voor een gegarandeerd inkomen. De Bloomberg-columniste Megan McArdle wijst op de problemen die er waren met de arbeidsinzet die in de experimenten met een negatieve inkomstenbelasting aan het licht kwamen. Ze vraagt zich ook af hoe dat moet met immigranten en hoe politici zouden reageren op verhalen over mensen die hun geld verbrassen aan sigaretten en drank.

Dit zijn terechte zorgen. Maar het is goed om te beseffen dat we in Alaska al veel ervaring hebben met het uitbetalen van een basisinkomen. Sinds 1976 is er een Permanent Fonds dat de inkomsten uit de olieproductie incasseert en investeert en dat jaarlijks aan alle inwoners van de staat dividend uitkeert.

New York Times | Business Day | Economix | Explaining the Science of Everydaylife | Econoom van de dag: Perspectieven van deskundige medewerkers

 

Facebooktwitterlinkedinmail