Te gek voor woorden. 18. Eindelijk!

Ook Gerard las over de mevrouw in Wijdemeren die € 7.000 terug moet betalen omdat ze regelmatig een tas met boodschappen krijgt.
Hij verbaast zich over deze hele zaak, vooral ook over de positieve bijval die er is voor het lik-op-stuk-beleid van de gemeente.

Het is 29 november 2020. Het was door omstandigheden al een frustrerend dagje… Vanmiddag een gesprek gehad met een re-integratieconsulent over de daklozen-/thuislozenuitkering voor mijn zoon. We zijn hier al een maand over aan het steggelen, het ‘van-het-kastje-naar-de-muur- verhaal’… Gek word je ervan.

Ik heb de tv uitgezet, de radio aan, dit verhaal moet ik vandaag schrijven, al wordt het nachtwerk. Onderstaande berichten kwamen ruimschoots in de media voor: kranten, internet en zelfs op de journaals. EINDELIJK, dacht ik. Eindelijk zijn de extreme regels van de Participatiewet in het nieuws. Dit verhaal staat niet op zichzelf, waarschijnlijk kunnen honderden mensen een zelfde verhaal vertellen. Dit hele verhalenboek gaat over ‘te gek voor woorden’.

Vrouw met bijstand krijgt boodschappen… 7.000 euro teruggevorderd

ANP

“Een vrouw met een bijstandsuitkering moet van de gemeente Wijdemeren (ten westen van Hilversum) ruim 7000 euro terugbetalen, omdat haar moeder af en toe boodschappen voor haar deed. Dat meldt de website schuldinfo.nl. De gemeente heeft in de zaak gelijk gekregen van de rechtbank in Utrecht. De anonieme vrouw kreeg sinds eind 2015 een bijstandsuitkering, maar had ook te maken met hoge vaste lasten. Om haar te helpen deed haar moeder volgens een verklaring van de vrouw een keer in de week boodschappen voor hen allebei.……..
……tot zover……

Hoofdstuk 18 in het boek van Gerard bevat na bovenstaand cursieve tekstje heel veel citaten over deze casus die veel ophef heeft gemaakt.
Ook op onze website is hier o.a. aandacht aan besteed door Joop Böhm (Het topje van de ijsberg) en Bert vos (Boodschappenboete toont noodzaak basisinkomen)
Er is een PDF beschikbaar met de hele tekst van dit hoofdstuk 18 uit het boek van Gerard, met heel veel citaten.
In deze publicatie is alleen de tekst van Gerard zelf opgenomen.

………
Dus in mijn simpele beredenering mag een uitkeringsgerechtigde van de gemeente wél naar de voedselbank, maar mag geen boodschappen in natura ontvangen. We hebben als overheid een hele grote mond over de participatiesamenleving, zelfredzaam zijn, elkaar helpen… En wat is het gevolg? De kans is héél groot dat deze mevrouw deze schuld nooit kan terugbetalen, dus komt ze bij die zelfde gemeente terecht bij schuldhulpverlening, wat klauwen geld kost. Ik heb begrepen dat de ‘inspecteurs’ producten tegen kwamen van Albert Heijn. Conclusie? Dat kan niet, want een uitkeringstrekker koopt niet bij AH. De gemeente Wijdemeren neemt haar beslissing in heroverweging. Dat hadden ze nooit gedaan wanneer dit verhaal niet in het nieuws was gekomen. Ik weet het niet, maar ik ga ervan uit dat deze mevrouw een jurist heeft die haar heeft bijgestaan; anders was het niet voor de rechter gekomen. Als je binnen zes weken niet in bezwaar gaat, kan je het juridisch schudden. Zoals ook met de fraudeaffaire moeten zelfs rechters zich achter de oren krabben of deze zaak wél in de geest van de wet is. Lees mijn verhaal Naar de rechtbank, dan zal je begrijpen waarom deze gemeente in het gelijk is gesteld.

Mijn frustratie werd alleen maar erger toen ik op Linkedin een reactie op deze zaak las van een ‘professional’: een dure dame met een titel. Manager innovatie en strategie! Ik ben geneigd naam en paard te noemen, maar het is niet mijn stijl om met pek en veren te gooien.  Deze dame is in het Sociaal Domein een zeer gewaardeerd en kundig persoon. Ze heeft zelfs een boek geschreven wat door veel organisaties en gemeenten als voorbeeld wordt gezien in beleid.
(Ik heb haar zelfs een aantal van mijn verhalen gestuurd waarop zij nooit heeft gereageerd.) Ik vraag mij ernstig af of deze dame in een andere wereld leeft… een theoretische wereld, een wereld van systeemdenken, maar zeker niet in de wereld waarin mensen leven. Onderstaand haar reactie over deze zaak. Mijn advies: ergert u zich niet, maar verwondert u zich alleen!

…………lees het betoog in de PDF…..

Ik mis in deze reactie enig gevoel voor empathie. Enig inlevingsvermogen voor het slachtoffer. Alles wordt juridisch gewikt en gewogen, ‘natuurlijk’ ligt het niet aan de uitvoerende ambtenaren. Natuurlijk zijn het weer de regeltjes. Natuurlijk wordt de gemeente door de rechter in het gelijk gesteld. Natuurlijk komt het door Den Haag. Natuurlijk kan je geen mening hebben over een individuele casus. Natuurlijk moet iedereen voldoen aan de inlichtingenplicht. Natuurlijk, die mevrouw had ‘gewoon’ voedselbank moeten aanvragen. Natuurlijk moeten wij er alles aan doen om fraude tegen te gaan.

Geachte mevrouw, ik kan in één zin mijn reactie geven: Natuurlijk kan je van een bijstandsgerechtigde géén € 7.000,= terugvorderen, omdat zij boodschappen krijgt van haar moeder.

Maar we zijn er nog niet… Ook LinkedIn roept reactie na reactie op… ik ben mij kapot geschrokken. Hoe reageerden de professionals? De klantmanagers, de strategisch beleidsadviseurs, de teammanager fraudebestrijding, bestuursrechter, directeuren Sociaal Domein, afdelingsmanagers, juristen, clustermanagers, en vergelijkbare functionarissen?

Waarschuwing: schrik niet!

….. lees voor de, inderdaad soms schokkende reactie de PDF……

Wie zijn deze mensen? Komen die van een andere planeet? Jullie werken toch voor de maatschappij in het Sociaal Domein? Het zijn de copy antwoorden die ambtenaren bij de fraude commissie gaven, het is fout, maar het ligt niet aan ons. Dit is toch geen baan om trots op te zijn? Heel, heel, diep in mijn hart heb ik zelfs een beetje medelijden met deze mensen… Je maakt mij niet wijs dat je dit leuk vindt, maar, ja de wet, de politiek, de manager, de begroting, de cashflow, …………

Inmiddels is het middernacht. Ik heb mijn frustratie weer aan het papier toevertrouwd. Hoe zou het met die mevrouw gaan die € 7.000,= moet terugbetalen? Ik denk, ik verwacht dat er wel één of andere crowdfundactie[1] wordt opgezet voor haar. Dat zou geweldig zijn, maar ja, zij is zeker niet de enige. Ik hoop dat mijn verhalenboek ook ooit een bijdrage gaat leveren… we moeten écht af van al die ‘te gek voor woorden verhalen’.

Welterusten.

[1] Redactie: Hier maakt Gerard natuurlijk wel een foutje!
Als die mevrouw geld van een crowdfundactie krijgt, moet ze nadat natuurlijk melden en gaat het van haar uitkering af.

 

Uit het boek: MET DANK, DOOR MIJNOVERHEID BIJ DE VOEDSELBANK, Gerard Sangers.
Gerard is van mening dat basisinkomen een goede oplossing is om de problemen die hij in het boek schetst aan te pakken.
Zie hier voor meer informatie over het boek en voor de reeds gepubliceerde delen.
Zie ook de website Te gek voor woorden.

Copyright © 2021 Gerard Sangers
Niets uit deze tekst en het boek  mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.
Het is wel toegestaan dit gehele bericht zonder wijzigingen te delen.