Te gek voor woorden. 26. Er is meer tussen hemel en aarde

De titel van dit verhaal is Er is meer tussen hemel en aarde. De drang om dit verhaal op te schrijven is voor mij tot op heden onverklaarbaar, maar er zijn in het afgelopen jaar meer onverklaarbare momenten geweest.
Hieronder volgen enkele passages.
Het hele hoofdstuk is te downloaden als PDF.

Het is vandaag 9 juli 2020. Wat er zo bijzonder is aan deze dag weet ik niet. Maar ik heb weer de drang te schrijven. Dus alweer te vroeg uit bed. Het schrijven stond de laatste tijd op een laag pitje. Dacht dat ik alle waargebeurde verhalen wel zo’n beetje opgeschreven had. Zoals ik in mijn voorwoord geschreven heb, is mijn overleden broer Marcel de aanleiding geweest van dit verhalenboek. Nu alweer ruim een jaar geleden uit het leven gestapt, slechts 48 jaar geworden.

Mijn verhalen zijn niet in de volgorde geschreven zoals ze nu in dit boek staan. Ik heb ze geschreven naar aanleiding van onderwerpen vanuit mijn archief. Wies heeft inmiddels dertig verhalen geredigeerd, nog een kleine tien te gaan. Ik stuur haar om de zoveel tijd drie verhalen en die krijg ik dan ‘opgeschoond’ weer terug. Het streelt mijn ego dat het overgrote deel van het verhaal zo blijft als ik het geschreven heb. Vanaf het begin kreeg ik van haar de complimenten over de stijl van schrijven, zij controleert alleen op taal-/typefouten, juiste alinea’s, enzovoort. Ik voel mij vereerd.

Inmiddels diverse pogingen ondernomen om sommige verhalen te delen met gerenommeerde, neutrale organisaties zoals het Sociaal Cultureel Planbureau, de Nationale Ombudsman, TROS Radar TV, journalisten die een artikel hadden geschreven over de Bijstand/Participatiewet, Landelijke Cliëntenraad, en dergelijke. Helaas zonder resultaat, soms een summiere reactie, vaak geen reactie. Mijn dilemma is dat ik weg wil blijven van de politiek, links en rechts denkend, organisaties die van de Participatiewet hun verdienmodel gemaakt hebben. Dat zijn er heel veel. Zoals eerder omschreven: een miljardenindustrie.
Er zijn in mijn criteria van denken maar twee onafhankelijke, neutrale organisaties over: De Correspondent, met in de hoofdrol Rutger Bregman, en Follow the Money.  Zij hebben als doel de maatschappij te veranderen, de wereld een stukje mooier te maken, misstanden aan de kaak te stellen. Ik ben groot fan van de visie van Rutger Bregman, heb zijn boeken Gratis geld voor iedereen en De meeste mensen deugen. Zoals in mijn intro geschreven heb, ik ben geen lezer… het boek De meeste mensen deugen telt ruim 500 pagina’s. Dan blijf ik hangen bij pagina 200. Via de tv, YouTube, Facebook en dergelijke weet ik waar het over gaat en sta helemaal achter het denken, de visie van Rutger.

De titel van dit verhaal is Er is meer tussen hemel en aarde. De drang om dit verhaal op te schrijven is voor mij tot op heden onverklaarbaar, maar er zijn in het afgelopen jaar meer onverklaarbare momenten geweest. Onverklaarbare momenten die ik koppel aan broer Marcel.

Ik ben van huis uit katholiek opgevoed. Met kerken, het ware geloof, religie heb ik weinig meer. Maar ik geloof wel dat we een doel hebben op deze aarde en dat we ooit ter verantwoording worden geroepen. Laten we het maar ‘de hemel’ noemen. In mijn visioen staat aan de hemelpoort Petrus, maar ook God, Jezus, Allah, Mohammed… het blijkt één dezelfde ‘persoon’ te zijn. Er wordt maar één vraag gesteld: “Was jouw leven op aarde van enige nut voor anderen?” Gelukkig kan ik deze vraag met “ja” beantwoorden.

Nu,  met het opschrijven van dit verhaal, bedenk ik mij dat het misschien wel een lang verhaal gaat worden. Er zijn in het afgelopen jaar momenten geweest die ik niet kan verklaren. Vorige week nog.

De gedelete mail

Ik had een paar weken geleden een mail geschreven. Niet verstuurd, dus deze was in ‘Concepten’ blijven staan. Deze mail was in eerste instantie bedoeld voor mijn gemeente, waarin ik bekend maakte dat ik dit boek aan het schrijven ben. Ik zat zwaar in twijfel of ik dit moest vertellen. Ik maak er geen vrienden mee bij de gemeente. Zoals gezegd, de mail niet verstuurd. Toen werd ik door de gemeente gebeld… het hoogste niveau! “Gerard, wij willen met jou graag onze nieuwe ideeën over Participatiewet delen. Wij zien jouw als informant en horen graag jouw mening.”
Afspraak gemaakt, heel goed gesprek. Eindelijk gaan ze het anders doen. De verandering is naar mijn mening wel een verbetering, maar het is misschien net 50% van wat er veranderd zou moeten worden. Daarbij weet ik dat de ‘wolven in schaapskleren’ (lees de verhalen Pilot Bijstand-Werkt-Samen en Cliëntenraden) er alles aan gaan doen om de veranderingen tegen te werken. Dat heb ik de loop der jaren vaker meegemaakt. Het gesprek gaat nog een vervolg krijgen, maar dat kan nog maanden duren. De originele mail gedeletet, zij weten dus nog niet van dit verhalenboek. Misschien kan het helpen om nog meer druk te zetten achter de veranderingen.

Eerste en Tweede Kerstdag 2019

Kerst 2019. De eerste kerst zonder broer Marcel, zijn kinderen zonder vader, zijn vrouw zonder haar man. Met een deel van de familie afgesproken bij het gezin van Marcel Eerste Kerstdag te vieren. Het was gezellig, soms emotioneel, leuk, de naam Marcel werd niet verzwegen. Aan het einde van de avond bleven mijn zoon en ik nog even hangen. We kwamen al gauw in een interessante discussie over opleiding, geld, maatschappij en vooral… over bullshitjobs. Niet hardop gezegd, maar ik zie een link tussen zijn overlijden en zijn opleiding en banen. Over bullshitjobs waren ze het niet helemaal eens. Opleiding, geld is wel heel belangrijk. De oudste zoon heeft hbo, de tweede vwo en dochter zit op het vwo… zover ben ik nooit gekomen. De tweede zoon gaat, ondanks zijn vwo, naar het conservatorium, hij wil gitarist worden. “Dan word ik hoogopgeleide straatmuzikant”, grapte hij. “Jongen, volg je hart, als het niet lukt heb je het in ieder geval geprobeerd”, zei ik.

De volgende dag deed ik laat in de middag mijn dagelijkse rondje met de hond. Onderweg kom ik een jongeman tegen, die ik niet kende. Met het voorbij lopen vroeg ik: “Leuke kerstdagen gehad?”
Hij keek verrast dat hij aangesproken werd door een vreemde grijze man met een hondje. “Ja, meneer een heel bijzondere kerst dit jaar.”
“Vertel!”
Hij vertelde dat hij kerst had gevierd bij zijn oude oma in het verzorgingshuis. “Zij is alleen, ik ben alleen, dat was heel mooi.” Hij stak een sigaret op, bood er mij één aan. Roken schept toch een band… Verder vertelde hij dat hij in een depressie was terecht gekomen: relatie verbroken, huis moeten verkopen, baan kwijt. Hij was maatschappelijk werker geweest… “Meneer, ik wil graag mensen helpen, maar werd helemaal gek van beleid, protocollen en regeltjes.”
Ik vertelde over broer Marcel en waarschuwde hem welke dramatische gevolgen een depressie kan hebben.
“Meneer, ik ben gelukkig op tijd gestopt, ik zie zoveel mensen met een burn-out of in een depressie.” Ik heb er vrede mee zoals het nu met me gaat, geen groot huis, geen grote auto, geen geld. De prijs van een bullshitjob is mij te hoog.”
“Verstandig van jou,” zei ik. “Je bent jong, nog een heel leven te gaan, doe iets wat bij je past.” Inmiddels waren mijn voeten bevroren, we namen afscheid. Hij was naar mijn gevoel best blij met het gesprek met een vreemde, ik ook. Deze jongeman ben ik nooit meer tegengekomen.

Normen en waarden

Op een mooie dag in mei wandelde ik met het hondje in het natuurgebied bij ons in de buurt. Deze wandeling is ruim 5 kilometer, dus halverwege even (rook)pauze. Aan de overkant van het water gaat een man zitten met een hengel. Toen ik weg liep vroeg ik hem: “Is er nog wat te vangen hier?” (Ik heb totaal geen verstand van vissen.)
“Nou, het is meer het hoofd even leegmaken,” zei hij.
“Mag ik vragen wat u voor werk doet?” vroeg ik.
Toen kwam het volgende, toch wel trieste verhaal. Hij was ouderenzorgmanager bij ons op het eiland. “Wel een vreemde mentaliteit hier, zei hij. Zelf ben ik ook ‘overkanter’, zoals ze dat hier noemen. Ik woon hier al ruim 20 jaar, maar er écht bij horen is het niet. Dat geldt waarschijnlijk ook voor Friezen, Groningers, Limburgers.” Hij vertelde verder: “Ik ben goed in mijn werk, ken de regelgeving en het gaat mij altijd om het belang van de ouderen. Ik heb hier drie jaar gewerkt, maar kan niet wennen aan de mentaliteit. Zoals bekend in de zorg komen we handen tekort, dus had ik twee prima meiden aangenomen, maar… met hoofddoekje. Ieder jaar heb ik met het bestuur een functioneringsgesprek en tot heden geen enkele negatieve toon gehoord over mijn functioneren. Toen ik die meisje had aangenomen, moest ik bij het bestuur komen. Of ik wilde zorgen dat die meisjes voortaan zonder hoofddoek zouden werken en beter dat ze zich zouden bekeren tot Christen in plaats van Moslim. ‘Dan denk ik, in welke wereld leven jullie?’ Of iemand nu zwart of wit, grijs of geel is, interesseert me niet, als ze maar goed zijn in hun werk. Ik heb het bestuur dit ‘verzoek’ geweigerd… en toen functioneerde ik tóch niet meer zo goed. We hebben afscheid genomen. Inmiddels heb ik weer werk gevonden, wat betekent dat ik nu een dubbel salaris heb. Dit grapje kost deze organisatie ruim € 70.000, maar dat interesseert ze niet. Het gaat om hun principe, maar ja die druist in tegen mijn geweten.”
Ik vertelde hem dat ik vrijwilliger ben geweest bij Vluchtelingenwerk. Daar ken ik ook een paar voorbeelden van, waarvan je denkt: dit verzin je toch niet? We namen afscheid en ik ging verder met mijn rondje. Nadenkend: is dit nu toeval dat ik in gesprek ga, met een vreemde man, met dit verhaal? Of is het misschien een bevestiging voor iets wat ik al wist? Sommige zaken verander je niet. Lijntje van boven?

Follow the Money

Zoals ik eerder schreef, heb ik diverse pogingen ondernomen om mijn verhalenboek onder de aandacht te krijgen. Maar dat lukte voor geen meter. Daar word je wel moedeloos van. Roepende in de woestijn. Toch blijft de drang dat deze verhalen openbaar moeten worden. Maar hoe? In mijn mailbox kwam een nieuwsbrief binnen van Follow the Money. Ik had al menig poging gedaan om bijvoorbeeld onderzoeksjournalisten warm te krijgen, maar zonder enig effect. Mijn verhaal in deze mails blijven bijna hetzelfde, kleine wijzigingen en natuurlijk de naam van de ontvanger. Alweer had ik een mail klaar staan, die ik niet durfde te verzenden. Misschien een vorm van moedeloosheid? Een paar dagen later bedacht ik mij: ik ben vergeten deze mail uit te printen voor in mijn archief. In plaats van printen, druk ik op verzenden!… Twee dagen daarna kreeg ik een reactie. De medewerker reageerde positief op de mail. Hij zou het doorsturen naar één van hun journalisten… Wel met enig voorbehoud wanneer er gereageerd zou worden… er wordt vaak een beroep gedaan op Follow the Money om zaken die vallen onder het kopje ‘te gek voor woorden’ te gaan onderzoeken. We wachten af. Maar is dit toeval?

Bevestiging van je gelijk

Buiten deze voorbeelden om, gebeuren er bijna maandelijks gebeurtenissen, waarvan ik denk, waar komt dit nu weer vandaan. In de week dat ik dit schrijf, de eerste week van juli 2020, kom ik onderweg vier statushouders/vluchtelingen los van elkaar tegen tijdens mijn wandelingetjes. Ik doe al ruim twee jaar geen vluchtelingenwerk meer. Toch kom ik in de gesprekjes steeds maar weer de bevestiging tegen van dit verhalenboek. Goede mensen die door een verkeerde afslag of een niet meewerkende ambtenaar of vastlopen in onze regelgeving met hun rug tegen de muur staan. En dan voel ik mij aan de ene kant hopeloos, omdat het niet in mijn macht ligt om hulp te bieden, aan de andere kant wordt mijn verhalenboek steeds bevestigd door hun verhalen.

Ná corona?

‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’, zegt het spreekwoord. Maar ja, hoe? Op tv zag ik in één of andere talkshow het verhaal van het Outbreak Management Team (OMT). Geleerde koppen die verandering willen in de maatschappij. Ná corona. De vraag is: wat hebben wij geleerd van de coronacrisis en wat moet er aan verbeteringen worden ingevoerd ná corona? Er zijn vele zaken die voor verbetering vatbaar zijn: het verschil tussen arm en rijk, de zwakke positie van zzp’ers en flexwerkers, ons huidige zorgsysteem, onze afhankelijkheid van China en ga zo maar verder.
Ik heb er maar eens een mailtje aan gewaagd over mijn ervaringsdeskundigheid op het gebied van bijstandsgerechtigden en Participatiewet en de verdienmodellen die hieraan gekoppeld zijn. Laten we ná corona in plaats van wantrouwen naar vertrouwen gaan in het Sociaal Domein.

Ik kreeg een reactie terug van Anke Siegers. Zij heeft een boek geschreven met de titel De Nieuwe Route. Ik kreeg haar boek opgestuurd met de opdracht: “Beste Gerard, Succes met je missie.” Dit boek vertelt precies waar het fout gaat in het Sociaal Domein. Een visie die ik helemaal deel. Maar het boek geeft ook pijnlijk weer hoe moeilijk het is de wereld te verbeteren. We komen beiden eigenlijk tot de zelfde conclusies: het niet serieus nemen van ervaringsdeskundigheid, zaken willen regelen vóór mensen, niet mét mensen, de verdienmodellen, het behoud van eigen baan, het niet durven ingaan tegen systemen en protocollen, geen risico durven nemen, verantwoordelijkheid op het bureau van een ander leggen, het imago is belangrijker dan resultaat, het zich verschuilen achter wettelijke regeltjes, alles juridisch willen dichttimmeren, wantrouwen in plaats van vertrouwen.

Maar ja, ondanks dat er meer is tussen hemel en aarde… wat kan je er mee?

Om gek van te worden

Ik weet niet of ik het volgende moet zien als ‘boodschap van boven’. De ‘te-gek-voor woorden- gebeurtenissen’ stapelen zich weer op. De vechtlust om tegen onverklaarbare beslissingen in te gaan neemt sterk af, maar ja… Mijn zoon wordt door het UWV uit de ziektewet geknikkerd. Volgens het UWV, omdat hij arbeidsgeschikt is, de werkelijkheid is dat hij op een ggz-wachtlijst staat om in behandeling te gaan. Om alweer een lang verhaal kort te maken. Advocaat ingeschakeld die gespecificeerd is in de misstanden bij het UWV. Op woensdag via de website van dit advocatenkantoor contact gezocht, op zondag de informatie verstuurd, op maandag juridische bijstand aangevraagd bij het Juridisch Loket… op maandagmiddag akkoord! Op dinsdag akkoord advocaat om de zaak in behandeling te nemen. Ondanks dat dit waarschijnlijk maanden gaat duren is de aanvraagprocedure ongekend snel. In dezelfde week stuur ik een mailtje naar de ggz-instelling. Zij hadden gemeld dat de aanvraag voorlopig niet in behandeling kon worden genomen, omdat het budget van de zorgverzekering op was. Dus: wachtlijsten! Omdat mijn zoon eerder opgenomen geweest is, kwam ik tot de helderheid van geest: misschien zijn een aantal procedures/onderzoeken niet meer nodig? Dit zou de intake simpeler maken en misschien is hij daardoor eerder aan de beurt. In deze mail een aantal bestanden meegestuurd zoals onderzoeksrapporten, inschrijfformulieren, uitslagen, conclusies enzovoort (ik heb ordners vol in de loop der jaren). Wat denk je wat… een uur na het versturen van de mail, wordt mijn zoon gebeld door de ggz-instelling voor het maken van een afspraak… over twee weken. Hulp van boven?

Alweer te gek voor woorden

Ondanks op momenten moedeloos te worden, alweer een bevestiging dat mijn verhalen verteld MOETEN worden. Diverse verhalen gedeeld met organisatie, instanties, personen… iedereen ‘schrikt’… ze spreken er schande van, maar durven daarna niet meer te reageren. Mijn enige verklaring hiervoor is dat men zelf onderdeel is van het systeem. Het is hun verdienmodel. Of door gebruik te maken van subsidies, gratis vrijwilligers, opdrachten krijgen, enz. De goedverdienende bullshitjobs. Ik heb nog maar één vrijwilligersbaantje: mensen helpen die in de schulden zitten. Ik weet dat deze organisatie ook afhankelijk is van gemeentelijke subsidies en gebruikmaakt van goedbedoelde vrijwilligers. Lees het verhaal Coronacrisis. Bij toeval krijg ik een vergaderverslag over de coronacrisis met de gemeente/de wethouder. Als ik dit lees dan is het alweer te gek voor woorden. Het hangt van onwaarheden aan elkaar en logisch denken ontbreekt. In het kort de conclusie van de gemeente: de economische schade door corona valt in onze gemeente erg mee! Geen explosie aanvraag bijstand, geen extra aanvragen voedselbank én het aantal aanvragen TOZO (tijdelijke overbruggingsregeling zelfstandig ondernemers) is drastisch gedaald. Hoe kan dat nou, de hele wereld staat in brand, behalve hier???  Het onverklaarbare is… waarom krijg ik dit te lezen???

Niet normaal gaan vinden wat niet normaal is!

Een uitspraak van de koning op 4 mei 2020. “Niet normaal gaan vinden wat niet normaal is!” Deze zin heb ik gebruikt op de achterzijde van mijn boek Met dank, door Mijn Overheid bij de Voedselbank. Het is vandaag 31 januari 2021. ‘Per ongeluk’ zet ik de tv aan, met de bedoeling naar Buitenhof NPO1 te kijken. Maar op dat moment is er de uitzending Nationale Holocaust Herdenking in Amsterdam, 76 jaar ná het eindigen van de Tweede Wereldoorlog. Ik blijk halverwege te zijn ingeschakeld. De tweede spreker gebruikte in zijn speech de zin “Niet normaal gaan vinden wat niet normaal is”. Die kwam bij mij even binnen. Ik wil per se geen vergelijking maken tussen mijn verhalenboek en de Tweede Wereldoorlog. Misschien is mijn bijdrage een promille van ‘niet normaal gaan vinden wat niet normaal is’. Weer een seintje van ‘boven’? Het geeft mij wel weer een boost om door te gaan met mijn strijd.

 

Dit zijn passages uit een lang hoofdstuk.
Het hele hoofdstuk is 
beschikbaar als PDF (14 blz.).
Of uiteraard in het boek van Gerard Sangers.

 

Uit het boek: MET DANK, DOOR MIJNOVERHEID BIJ DE VOEDSELBANK, Gerard Sangers.
Gerard is van mening dat basisinkomen een goede oplossing is om de problemen die hij in het boek schetst aan te pakken.
Zie hier voor meer informatie over het boek en voor de reeds gepubliceerde delen.
Zie ook de website Te gek voor woorden.

Copyright © 2021 Gerard Sangers
Niets uit deze tekst en het boek  mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.
Het is wel toegestaan dit gehele bericht zonder wijzigingen te delen.